ฟาดด้วยเงินจนป่าสะเทือน

"ถ้าพวกแกยังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตอาคมของฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว ศพของพวกแกจะไม่ได้ถูกฝัง... แต่จะกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้ต้นหญ้าวิเศษพวกนี้แทนนะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยไอสังหารเย็นเยียบดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของเขตป่าโบราณที่เวลานี้ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานจากเวทมนตร์โจมตี เอส หรือที่เหล่าเกมเมอร์ในโลกแฟนตาซีต่างขนานนามเขาในฐานะ "กิลด์มาสเตอร์เอส" ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแผ่นหลังของหญิงสาวร่างบาง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเวท ลินินกำลังก้มลงเก็บสมุนไพรหายากระดับตำนานลงในหีบห่อด้วยท่าทีนิ่งสงบราวกับรอบตัวไม่มีความวุ่นวายใดๆ เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าไร้อารมณ์ของเธอยังคงเรียบเฉย แต่มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้พร้อมจะเผาผลาญเงินตราครึ่งค่อนทวีปเพื่อปกป้องเธอ "เห Raging Whale ปากดีนักนะ! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ถึงกล้ามาประกาศอาณาเขตตัดหน้ากิลด์อัสนีทมิฬของพวกเรา? ไม่รู้หรือไงว่าป่าแห่งนี้ ทางสมาคมการค้าเซาท์เทิร์นเขาขายสิทธิ์การครอบครองให้พวกเราแบบผูกขาดมาสามเดือนแล้ว!" บารอน หัวหน้าหน่วยโจมตีของกิลด์อัสนีทมิฬตะคอกกลับด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ดาบใหญ่ในมือของมันเปล่งประกายสายฟ้าสีม่วงน่ากลัว ลูกน้องนับร้อยชีวิตด้านหลังต่างขยับอาวุธปิดล้อมวงล้อมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หมายจะบดขยี้สองคนนี้ให้แหลกคามือ เอs ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมสีดำสนิทปักด้ายทองคำแท้ ยี่ห้อแบรนด์แฟชั่นระดับจักรพาลที่มูลค่าของมันแค่กระดุมเม็ดเดียวก็ซื้อบ้านหลังย่อมๆ ในเมืองหลวงได้สบายๆ สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนนับร้อยราวกับพวกมันเป็นแค่ฝุ่นผงใต้รองเท้า "ซื้อสิทธิ์ผูกขาด? สามเดือน? น่าขันสิ้นดี..." เอสหัวعอกในลำคอเบาๆ พลางหยิบสมาร์ตโฟนระบบเกมเวทมนตร์ขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนม่วงตา "ในเมื่อพวกแกชอบคำว่า 'ซื้อ' นัก งั้นเรามาคุยกันด้วยภาษาที่พวกแกน่าจะเข้าใจง่ายที่สุดกันดีกว่าครับ" นิ้วเรียวยาวกดหน้าจออย่างรวดเร็วด้วยความคล่องแคล่ว เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเกมดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนในรัศมีหิรัณย์ป่า [ระบบแจ้งเตือนระดับเซิร์ฟเวอร์: ผู้เล่น 'GuildMasterS' ได้ทำการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของ 'บริษัทสัมปทานป่าโบราณเซาท์เทิร์น' เป็นจำนวน 100% เรียบร้อยแล้ว!] [วงเงินที่ถูกหัก: 50,000,000,000 G (ห้าหมื่นล้านโกลด์)] [สถานะปัจจุบัน: ท่านได้กลายเป็น 'เจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้แต่เพียงผู้เดียว' สิทธิ์การผูกขาดของกิลด์อัสนีทมิฬถูกยกเลิกโดยทันที!] บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงในทันที เสียงลมหายใจของเหล่าสมาชิกกิลด์อัสนีทมิฬสะดุดกึก พวกมันอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างจนแทบถล่นออกมานอกเบ้า ห้าหมื่นล้านโกลด์? นี่มันเงินงบประมาณของอาณาจักรขนาดกลางทั้งอาณาจักรเลยนะ! ใครมันจะบ้าเอาเงินจำนวนเท่านี้มาละลายทิ้งแค่เพื่อซื้อป่ารกร้างแห่งเดียววะ?! "เป็นไปไม่ได้! แก... แกโกงระบบรึเปล่าวดะวะ! ทางส... ทางเรามีสัญญา..." บารอนหน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับความรวยระดับทำลายล้าง "สัญญาเหรอครับ?" เอสย่างสามขุมเข้าไปหาช้าๆ แรงกดดันมหาศาลจากฉายามหาเศรษฐีผู้กุมทรัพยากรครึ่งโลกแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "สัญญาน่ะ มันก็เป็นแค่กระดาษแผ่นเดียวที่ถูกฉีกทิ้งได้เสมอแหละครับ... ถ้าคุณไม่มีปัญญาจ่ายมากพอที่จะซื้อกระดาษแผ่นนั้นกลับคืนมา" เอสหยุดยืนห่างจากบารอนเพียงแค่คืบ เขาก้มมองหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ด้วยสายตาสสมเพชเวทนา ก่อนจะตบไหล่มันเบาๆ สองครั้ง "และตอนนี้ ในฐานะที่ผมเป็นเจ้าของที่ดินผงนี้อย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ... ผมขอใช้สิทธิ์ตามมาตรา 5 ของกฎหมายอสังหาริมทรัพย์ในเกม ขับไล่พวกบุกรุกไร้มารยาทอย่างพวกแกออกไปจากพื้นที่ของผม ภายในสามวินาทีนี้... ไม่อย่างนั้น ระบบป้องกันอัตโนมัติจะทำงาน" "ระ... ระบบป้องกันอะไรวะ พวกเรามีคนตั้งร้อย..." "3" เอสเริ่มนับถอยหลังด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เฮ้ย! ถอยเว้ย! ถอย!" บารอนหน้าถอดสี รีบตะโกนสั่งลูกน้องด้วยความลนลานเมื่อเห็นเสาหินเวทมนตร์โบราณรอบป่าเริ่มสั่นสะเทือนและเปล่งแสงสีทองคำขาวเจิดจ้าออกมา "2" "หัวหน้าครับ ขาผม... ขาผมขยับไม่ได้!" ลูกน้องคนหนึ่งกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก เมื่อรากไม้สีทองนับพันเส้นพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นดินพันธนาการร่างของพวกมันเอาไว้แน่นหนา "1" *ตูมมมมมมมมมมม!* คลื่นกระแทกสีทองอร่ามระเบิดออกรัศมีสิบกิโลเมตร แรงระเบิดที่ทรงพลังแต่ควบคุมความเสียหายไม่ให้โดนพืชสมุนไพรของลินินแม้แต่ใบเดียว ซัดร่างของสมาชิกกิลด์อัสนีทมิฬปลิวหายลับขอบฟ้าไปในพริบตา ราวกับขยะที่ถูกกวาดทิ้งลงถังอย่างไร้ความปรานี ป่าโบราณกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงละอองแสงเวทสีทองที่โปรยปรายลงมาดั่งหิมะเคลือบด้วยประกายเพชร เอสถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาอบอุ่นอ่อนโยนราวกับคนละคน แล้วหันไปส่งยิ้มกว้างให้หญิงสาวที่ยังคงนั่งยองๆ จัดเรียงขวดโหลสมุนไพรอย่างใจเย็น "เรียบร้อยแล้วนะครับคุณลินิน ไม่มีใครมารบกวนเวลาเก็บของของคุณแล้วนะ... ว่าแต่ เหนื่อยไหมครับ? ให้ผมอุ้มเดินไหม หรือจะนั่งแท่นเกี้ยวลอยฟ้าดี? ผมให้คนเตรียมทีมงานสחสลมาสแตนด์บายไว้ที่ปากทางเข้าแล้วนะครับ" เอสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ต่างจากภาพลักษณ์จอมโหดที่เพิ่งถล่มกิลด์ใหญ่เมื่อครู่นี้ลิบลับ ลินินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตคู่สวยกะพริบปริบๆ ไร้ซึ่งแววตื่นตระหนก เธอปิดฝาขวดแก้วสนิทแล้วยื่นมือเรียวเล็กมาจับชายเสื้อคลุมของเขาเบาๆ "นายใช้เงินเกินงบประจำสัปดาห์ไปเจ็ดร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วนะเอส..." ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามเอกลักษณ์ แต่หูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "แบบนี้... ฉันต้องปรุงยาเพิ่มอีกกี่ร้อยหม้อถึงจะใช้หนี้หมดล่ะเนี่ย?" เอสหัวeาาะร่าเริงอย่างอารมณ์ดี เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ ยื่นมือไปกุมมือเรียวนุ่มที่จับชายเสื้อของเขาไว้ขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ที่หลังมืออย่างแผ่วเบาและให้เกียรติ "หนี้สินอะไรกันครับ สำหรับคุณแล้ว... ต่อให้ผมต้องเปย์จนหมดตัวจนต้องไปขอทานข้างถนน ผมก็ยอมครับ" เอสยิ้มละมุน "อีกอย่าง... ผมไม่ได้ซื้อป่าให้คุณเพื่อหวังผลกำไรสักหน่อย ผมแค่ซื้อ 'ความสุข' ของคุณต่างหากล่ะครับ" ลินินนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก แม้เธอจะเป็นเซียนปรุงยาผู้เยือกเย็นและผ่านโลกมามากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยมีใครทำให้เธอรู้สึกพ่ายแพ้ต่อความทุ่มเทแบบไร้เหตุผลนี้ได้เลยสักครั้ง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง... หน้าจออินเตอร์เฟซระบบส่วนตัวของเอสก็เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยแสงสีแดงกระพริบเตือนภัยระดับวิกฤต พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มต้องแข็งค้าง [แจ้งเตือนด่วนจากระบบป้องกันภัยเขตแดน: ตรวจพบการบุกรุกจากผู้เล่นระดับปรมาจารย์ 'เงาโลหิต' ผู้ครอบครองกิลด์อันดับ 1 ของเซิร์ฟเวอร์] [ข้อความส่งตรงถึงท่าน: "ยินดีด้วยนะกิลด์มาสเตอร์เอส... แต่ของเล่นชิ้นใหม่ในมือแก น่าสนใจไม่เบาเลยนี่นา ขอฉัน 'ยืม' ยัยเซียนปรุงยาหน้าตายคนนั้นไปดูแลแทนสักคืนก็แล้วกันนะ"] เอสค่อยๆ หุบยิ้มลง แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทั่วทั้งร่างแผ่ไอสังหารสีดำทมิฬออกมาจนหญ้าบริเวณนั้นเหี่ยวเฉาตายคาที่ในพริบตา ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่กำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เอส... มีอะไรเหรอ?" เอสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับโทสะ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอเพื่อไม่ให้เธอเป็นกังวล แต่แววตากลับคมกริบราวกับคมมีดที่พร้อมจะเฉือนคอใครก็ตามที่บังอาจเอ่ยชื่อเธอด้วยความไม่เคารพ "ไม่มีอะไรหครับ... แค่มีขยะชิ้นใหญ่ที่ยังไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว โผล่มาหาเรื่องตายเพิ่มอีกคนก็เท่านั้นเอง" เอสหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวกดปุ่มสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเป็นครั้งแรก—ปุ่มที่เชื่อมต่อไปยังระบบทหารรับจ้างระดับเทพเจ้าที่ต้องใช้เงินซื้อสิทธิ์เรียกใช้งานครั้งละหนึ่งแสนล้านโกลด์ *ติ๊ง!* เสียงรูดบัตรเครดิตผ่านวงเงินไร้ขีดจำกัดดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบ ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์เจ็ตของกอง "ในเมื่อมันอยากเล่นเกมสงคราม... งั้นผมจะเปย์เงินซื้อหัวมันมาแขวนประดับกิลด์ให้ดูเดี๋ยวนี้แหละครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเปย์ความสะใจและเดินทางเคียงข้างกิลด์วาฬเผือกมาจนถึงตอนนี้นะครับ