เกมธุรกิจและสายตาคู่เดิม

กลิ่นหอมเย็นของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำและอำพันที่ลอยอวลอยู่บนเรือนร่างของรตวัน ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกของปรินทร์ ราวกับรอยประทับอันลบไม่ออก แม้ว่าภาพบนจอวงจรปิดขนาดใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวจะเพิ่งดับลงไปได้ไม่ถึงนาที หัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกลับเต้นรัวผิดจังหวะ ความเย็นชาที่เขาเคยใช้เป็นเกราะกำบังมาตลอดหลายปีพังทลายลงเหลือเพียงเศษซาก เมื่อภาพของเด็กชายวัยสี่ขวบคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด ดวงตากลมโตคู่สวยที่มองตรงมาผ่านเลนส์กล้องด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี... มันช่างถอดแบบมาจากผู้หญิงที่เขาเพิ่งโอบกอดเมื่อครู่ และจากตัวเขาเองอย่างไม่ผิดเพี้ยน ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มของรตวันจะก้าวเข้ามาภายในห้องทำงานกว้างขวางของประธานกรรมการบริหาร เธอไม่ได้รอให้เขาอนุญาตด้วยซ้ำ ปลายรองเท้าส้นสูงคัชชูแบรนด์ดังกระทบกับพื้นไม้อย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจที่แผ่ซ่านจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความกดดันอย่างเห็นได้ชัด ปรินทร์ที่ยังคงยืนอยู่หน้าจอภาพหันกลับมามอง เค้าโครงใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปราวคนละคนของอดีตภรรยา หล่อนในตอนนี้ไม่ใช่ "น้ำหวาน" คนเดิมที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างไร้ค่า หรือผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักในคืนวันที่ฝนพรำอีกต่อไปแล้ว "คุณดูจะจัดการกับเวลาได้ดีมากนะ รตวัน" ปรินทร์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่จงใจกดให้กดดัน เพื่อรักษาสถานะเหนือกว่าที่เขาคุ้นเคย รตวันหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานของเขาเพียงไม่กี่ก้าว มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าซาตินบางเบายกขึ้นกอดอกอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่คิดจะปิดบัง สายตาคู่คมที่เคยมองเขาด้วยความรักและเทิดทูน บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และว่างเปล่า ราวกับเขาก็เป็นเพียงสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่งในห้องนี้ "ถ้าหมายถึงการบริหารเวลาในการจัดการกับปัญหาไร้สาระ... ฉันคิดว่าฉันทำได้ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะค่ะท่านประธาน" น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมบาดลึกบาดใจ ประโยคสั้นๆ ที่ตอกกลับมาทำให้กรามคมของปรินทร์ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "คุณกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับผม" ปรินทร์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษกดดันเธอด้วยส่วนสูงและอำนาจที่เขามีมาตลอด "อย่าลืมว่าโปรเจกต์ร่วมทุนระหว่างบริษัทของคุณกับผม มันแขวนอยู่บนเส้นด้าย ถ้าผมถอนทุนตอนนี้ บริษัทออกแบบเล็กๆ ของคุณคงพังไม่เป็นท่าภายในข้ามคืน" รตวันไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายที่ร้อนแรงจนปรินทร์ต้องเป็นฝ่ายชะงัก "เชิญเลยค่ะ..." เธอพูดเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ รอยยิ้มบนเรียวปากสีแดงระเรื่อเย้ายวนชวนมองแต่น่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน "ถ้าคุณคิดว่าเงินหยดเดียวของคุณมันมีค่าพอที่จะซื้อศักดิ์ศรีของฉันได้ ลองดูสิคะว่าตลาดหุ้นจะมองยังไง ถ้ารู้ว่าซีอีโอผู้ทรงอิทธิพลอย่างคุณ กำลังใช้เรื่องงานมาบีบบังคับอดีตภรรยาตัวเองเพราะเรื่องส่วนตัว" คำว่า "อดีตภรรยา" ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างตั้งใจ ปรินทร์รู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้า ความโกรธผสมผสานกับความปรารถนาอันแปลกประหลาดตีรวนกันอยู่ในอก มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้โดยอัตโนมัติ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เพียงพอที่จะตรึงเธอให้อยู่กับที่ "ปากเก่งขึ้นมากนะ... รตวัน ตั้งแต่คุณหนีหน้าผมไป คุณไปเอาความกล้าแบบนี้มาจากไหน?" เขากระซิบชิดริมหู กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอผสมกับความโกรธทำให้ความอดทนของเขาขาดผึ่ง ปรินทร์จำได้ดีว่าเรือนร่างนี้เคยแนบชิดใต้ร่างของเขามานับครั้งไม่ถ้วน ผิวเนียนนุ่มมือนี้... เสียงครางหวานหูนี้... และความเย้ายวนที่เขาเคยเมินเฉย บัดนี้มันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง รตวันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างไม่แยแส เธอปัดเสื้อสูทตรงจุดที่เขาแตะต้องราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ ดวงตากลมโตตวัดมองเขาด้วยความสมเพชเวทนา "ความกล้าเหรอคะ? มันก็มาจากความเจ็บปวดที่คุณเคยมอบให้ยังไงล่ะคะ ปรินทร์" เธอขยับเข้าไปใกล้เขาเสียเอง ใบหน้าหวานงดงามล้ำลึกเชิดขึ้นท้าทาย ปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนเกิดประกายไฟทางอารมณ์ที่คุกรุ่น "คุณคิดว่าผู้หญิงที่เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง จะยังกลัวอะไรจากผู้ชายใจAร้ายอย่างคุณได้อีกงั้นเหรอ?" ปรินทร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบกับคำพูดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ภาพของน้ำหวานในอดีตที่คอยตามเอาใจใส่เขาทุกอย่างผุดขึ้นมาซ้อนทับกับหญิงสาวผู้เย่อหยิ่งตรงหน้า ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปีพยายามร้องเตือนให้เขาเอ่ยคำขอโทษ แต่ความเย่อหยิ่งของซีอีโอหนุ่มกลับค้ำคอจนริมฝีปากหนาเม้มแน่น ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังคุกกรุ่นด้วยแรงดึงดูดอันตรายและแรงแค้นที่สุมอก ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่ทันได้ตั้งตัว "ปริ้นซ์คะ! อยู่ที่นี่เอง... แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงแหลมสูงคุ้นหูของกานต์พิชชาดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างอ้อนแอ้นในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่พุ่งเข้ามาเกาะแขนปรินทร์ไว้ทันที ทว่าสายตาของกานต์พิชชาไม่ได้มองแค่เพียงปรินทร์ หากแต่กวาดมองรตวันด้วยแววตาริษยาและเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด รตวันเพียงแค่ปรายตามองผู้หญิงที่เคยเป็นชู้รักในอดีตด้วยรอยยิ้มเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกโกรธเกรี้ยวใดๆ ราวกับกานต์พิชชาเป็นเพียงฝุ่นละอองใต้รองเท้า "ดูท่าทางคุณจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารบกวนเวลาอันมีค่าเสียแล้วนะคะ งั้นฉันขอตัวก่อน... หวังว่าเอกสารสัญญานั่นจะอยู่บนโต๊ะทำงานฉันพรุ่งนี้เช้าโดยไม่ต้องให้ทนายทวงถามนะคะ ท่านประธาน" รตวันหมุนตัวเดินนิ่มนวลออกไปจากห้องอย่างสง่างาม ทิ้งให้ปรินทร์ยืนกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนร้อนรุ่มในอก สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางที่ลับตาไป แต่ก่อนที่ปรินทร์จะได้สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของกานต์พิชชาเพื่อตามออกไป ประตูห้องทำงานบานเดิมก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง... พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาฯ ส่วนตัวที่ถือแท็บเล็ตหน้าจอเปิดค้างไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านประหารครับ... เอ่อ... มีคลิปวิดีโออีกตัวหนึ่งถูกส่งตรงเข้ามายังระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัท โดยระบุชื่อผู้ส่งถึงคุณโดยเฉพาะครับ... และ... และในคลิปนั้น..." เลขาฯ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตให้ ปรินทร์ขมวดคิ้วรับมามอง ปลายตากวาดมองภาพบนจอที่กำลังเล่นอัตโนมัติ ภาพเด็กชายวัยสี่ขวบคนเดิม ปลดหน้ากากตัวการ์ตูนออกเผยให้เห็นใบหน้าชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งกว่าเดิม ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นจ้องตรงมาที่กล้องด้วยแววตาเย่อหยิ่งไม่เกรงกลัวใคร... ก่อนที่เด็กน้อยจะส่งรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ถอดพิมพ์ทรงมาจากปรินทร์ราวกับแกะ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอ่ยประโยคสุดท้ายผ่านลำโพงออกมาว่า— "คุณพ่อขา... เล่นซ่อนหากับพวกเราพอแค่นี้เถอะค่ะ... เพราะความจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วนะคะ" ปรินทร์ยืนแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ร่างสูงเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว แท็บเล็ตในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ขณะที่สมองว่างเปล่าขาวโพลน... เด็กคนนั้น... ลูกของใครกันแน่!? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเกมแห่งความแค้นนี้ด้วยกันนะคะ