เงาในอดีตที่หวนคืน

เสียงปิดแฟ้มเอกสารปกหนังแท้ดัง *‘ปัง’* สนั่นห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าสิบของ "วีวี่ โฮลดิ้งส์" รตวันไม่ได้สะดุ้งเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตยังคงเคาะโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเนิบนาบอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตากันแดดดีไซน์เฉี่ยวถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตาคมปลาบที่ฉายแววเยียบเย็นอย่างไร้ความปรานี ห้าปี... นานพอที่จะเปลี่ยนเด็กสาวผู้โง่งลมจมน้ำตาในอดีต ให้กลายเป็นผู้บริหารสาวมือเหล็กที่สั่นคลอนตลาดอสังหาริมทรัพย์ได้ทั้งประเทศ "ดิฉันคิดว่าข้อเสนอของทางคุณ... ยังไม่มากพอที่จะทำให้เราเสียเวลาเซ็นสัญญาค่ะ" น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดกรีดลงกลางความเงียบงัน บรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทีมงานฝั่งตรงข้ามกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ทว่าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่นั่งอยู่หัวโต๊ะฝั่งตรงข้ามกลับไม่แสดงอาการหวาดหวั่น เขายังคงนั่งไขว่ห้าง แผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองรตวันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่าลึกซึ้งและร้อนรุ่มไปด้วยไฟปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา ปรินทร์... อ สามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี "ถ้าเงื่อนไขเรื่องตัวเลขยังไม่ถูกใจคุณรตวัน... แล้วต้องแลกด้วยอะไรล่ะครับ ถึงจะทำให้คุณยอมสบตาผมตรงๆ สักครั้ง" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีเอ่ยขึ้น รอยยิ้มมุมปากของเขาช่างเย่อหยิ่งและเต็มไปด้วยความท้าทาย ปรินทร์ในวันนี้ไม่ได้ดูอ่อนแอหรือสิ้นท่า เขายังคงหล่อเหลาและทรงอำนาจไม่เปลี่ยน ทว่าแววตาที่มองเธอนั้น... มันไม่ใช่แววตาดูแคลนเช่นในอดีต แต่มันคือความกระหายหิวและการโหยหาที่ปิดไม่มิด รตวันแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยเยื่อใยและรสชาติของความแค้นที่หมักบ่มมานานนับพันวัน "คุณปรินทร์คงเข้าใจผิดอะไรไปหรือเปล่าคะ ดิฉันมาที่นี่ในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจ ไม่ใช่ภรรยาเก่าที่คุณจะใช้สายตาต่ำทรามแบบนั้นมองได้ตามอำเภอใจ... และที่สำคัญ ข้อเสนอของคุณมันไร้ค่า เหมือนกับตัวคุณในสายตาฉันตอนนี้แหละค่ะ" คำพูดเชือดเฉือนนั้นทำเอาคิ้วเข้มของซีอีโอหนุ่มกระตุกวูบ สันกรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ปรินทร์ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทราคาแพงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอนั่งอย่างคุกคาม เขายื่นมือหนามาทาบลงบนกระจกใส กั้นรตวันไว้ในอาณาเขตของเขาโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายหอมเย้ายวนปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูโชว์เข้าจมูก รตวันใจกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาทีด้วยความทรงจำเก่าๆ ที่พรั่งพรูขึ้นมา แต่เธอก็รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยตวัดขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีหลบหลีก ไม่มีแม้แต่ร่องรอยความหวาดกลัว "จำไม่ได้เหรอครับ... ว่าอดีตภรรยาคนนี้เคยชอบให้ผมเข้าใกล้แค่ไหน" ปรินทร์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้ม เสียงกระซิบพร่าต่ำเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่จงใจปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบ "หรือเพราะห่างหายจากอกผมไปนาน จนลืมความเร่าร้อนบนเตียงของเราไปเสียสนิทแล้วล่ะ หืม... น้ำหวาน" สรรพนามที่เขาใช้เรียกขานทำให้รตวันเลือดขึ้นหน้า ความเจ็บปวดในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ ภาพวันที่เธอยืนร้องไห้กอดทะเบียนสมรสในห้องนอนที่ว่างเปล่า ขณะที่เขากกอยู่กับกานต์พิชชาผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ "อย่ามาทำตัวน่าขยะแขยงแถวนี้ค่ะ คุณปรินทร์!" รตวันกระแทกเสียงใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวเล็กยกขึ้นผลักอกแกร่งเต็มแรง "คนอย่างฉัน ต่อให้คุณเอาทองคำทั้งโลกมากองแทบเท้า หรือต่อให้คุณคุกเข่าร้องขอความเมตตาจากฉัน... ฉันก็ไม่มีวันกลับไปโง่ให้คุณเหยียบย่ำอีกเป็นครั้งที่สอง!" ปรินทร์ไม่ถอยหลัง เขารับแรงผลักนั้นด้วยความนิ่งงัน ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ดึงรั้งร่างบางให้ลุกขึ้นประจันหน้ากับเขาอย่างแนบชิด แรงปะทะทำให้หน้าอกนุ่มหยุ่นแนบชิดกับแผงอกกว้าง ความร้อนจากร่างกายของทั้งคู่แผ่ซ่านทะลุกระดุมเสื้อสูทจนแทบหลอมละลาย เคมีอันตรายที่เคยผูกพันพวกเขาทั้งรักทั้งเกลียดกำลังปะทุขึ้นอย่างรุนแรง "ปล่อยฉันนะ! คนสารเลว!" รตวันดิ้นรนสุดแรงเกิด พยายามบิดข้อมือหนีจากการเกาะกุม ทว่ายิ่งดิ้น ปรินทร์กลับยิ่งกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาหาซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างถือวิสาสะ จมูกโด่งคมฝังลงสูดดมความหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอดห้าปีเต็มจนร่างบางสะท้านเฮือก "อื้อ... ปรินทร์!" เสียงอุทานหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มเมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาฉกวูบลงมาประทับบนต้นคอขาวเนียนอย่างอุกอาจ รสสัมผัสที่ทั้งดุดันและโหยหาทำเอาสติที่ตั้งกำแพงไว้พังทลายลงในพริบตา กลิ่นกายชายหนุ่มแผ่ซ่านความวาบหวาม ปลุกเร้าไฟสارةเร้นในกายสาวที่เคยถูกแช่แข็งให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ เขากระซิบชิดริมหูเธอ เสียงพร่าสั่นเจือความเวทนาและปรารถนาอย่างบ้าคลั่ง "ต่อให้เกลียดผมแค่ไหน... ร่างกายคุณก็ยังบอกความจริงนะ น้ำหวาน... ว่าคุณยังต้องการผมเหมือนที่ผมต้องการคุณ" รตวันหอบหายใจสะท้าน ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธปนความรู้สึกวาบหวามที่ถูกปลุกปั่น เธอเงยหน้าขึ้นหมายจะตบหน้าคนหลงตัวเองให้หายแค้น ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่ได้รับอนุญาต เสียงฝีเท้าของเลขาหน้าห้องดังแทรกเข้ามาพร้อมกับกระดาษรายงานด่วนในมือ "ท่านประธานคะ! มี... มีเรื่องด่วนค่ะ! ที่ล็อบบี้ชั้นล่าง... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังอาละวาดตามหาคุณรตวันค่ะ... เขาบอกว่าเขาเป็นลูกชายของคุณรตวัน และหน้าตาของเด็กคนนั้น..." เลขาสาวหน้าตาตื่นตระหนก ละล่ำละลักพูดออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่มือยื่นแท็บเล็ตหน้าจอแสดงภาพกล้องวงจรปิดจากชั้นล่างมาให้ผู้บริหารสาวดู รตวันหน้าถอดสีทันที เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ในจอภาพวงจรปิด ปรากฏร่างของเด็กชายวัยสี่ขวบหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดพิมพ์ทรงมาจากใครบางคนในห้องนี้ราวกับแกะ... และเด็กคนนั้นกำลังยืนกอดอกจ้องมองตรงมาที่กล้องด้วยแววตาเย็นชาหยิ่งผยองไม่ต่างจากซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังโอบกอดเธออยู่เลยแม้แต่น้อย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความเย้ายวนและบาดแผลแห่งการแก้แค้นด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ *(โปรดติดตามตอนต่อไป)*