สัมผัสที่คุ้นเคย

ความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสเกลสูงสุดของตึกระฟ้า ยามนี้ราวกับถูกบีบอัดให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของกาแฟราคาแพงที่เคยหอมกรุ่น บัดนี้กลับเจือจางลงด้วยมวลอากาศระอุร้อนที่แผ่ซ่านมาจากความตึงเครียดของคนทั้งคู่ ปรินทร์ยืนนิ่งค้างราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกสายฟ้าฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมหนา ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและเย่อหยิ่งยโสในสายตาพนักงานทุกคน บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อภาพหน้าจอแท็บเล็ตในมือยังคงสะท้อนภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายตัวน้อยคนนั้น... เด็กที่มีดวงตาคมกริบและริมฝีปากหยักลึกราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน "ลูก... ของผมอย่างนั้นเหรอ น้ำหวาน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย็นชา บัดนี้แหบพร่าสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ปรินทร์เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมปลาบที่เคยใช้มองข้ามหัวภรรยาในอดีต เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ร้าวราน และคำถามนับล้านที่อัดแน่นจนจุกอก รตวันวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘ปัง!’ แรงกระแทกนั้นสะท้อนก้องความรู้สึกเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใน เวิร์กกิ้งวูแมนสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวถอยหลังออกห่างจากเขาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและไร้ซึ่งเยื่อใย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงกุหลาบอย่างเย้ายวนแต่ทว่าหนVาวเหน็บถึงขั้วหัวใจ "อย่ามาใช้คำพูดน่าสมเพชแบบนั้นกับฉันเลยค่ะ คุณปริ้นซ์..." รตวันแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าบาดลึกราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของคุณ เขาเป็นลูกของฉัน... เป็นเด็กที่เกิดมาเพื่อลบเลือนความอัปยศที่คุณเคยฝากไว้ในอดีต และที่สำคัญที่สุด... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอמהถึงชื่อเขาด้วยซ้ำ!" "น้ำหวาน!" ปรินทร์ก้าวพรวดเข้าไปประชิดตัวด้วยความลืมตัว ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าหาดั่งเสือร้ายที่ถูกพรากเหยือกชิ้นสำคัญ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของเธอโดยอัตโนมัติด้วยแรงอารมณ์ที่โหยหาและสับสน "บอกผมมาสิ... ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ทำไมคุณถึงใจร้ายนัก? ซ่อนลูกของผมไว้ตั้งกี่ปี? คุณรู้ไหมว่าผม..." "ปล่อยฉันนะคะ!" รตวันสะบัดแขนออกอย่างไม่ใยดี ดวงตาคู่สวยตวัดมองมือหนาที่เกาะกุมด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! คุณลืมไปแล้วหรือไงคะว่าเราหย่ากันขาดแล้ว และสถานะของเราในตอนนี้คืออะไร? เราเป็นแค่เจ้านายกับคู่ค้าทางธุรกิจ ไม่ใช่สามีภรรยาที่จะมาทำรุ่มร่ามใส่กันตามอำเภอใจ!" แรงสะบัดและการกระแทกกระทั้นทำให้ร่างเพรียวระหงเซถอยหลังไปตามแรงส่ง ทว่าห้องทำงานที่แคบลงถนัดตาประกอบกับความรีบร้อน ทำให้แผ่นหลังบางของรตวันกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือบิวต์อินไม้มะฮอกกานีอย่างจัง เอกสารและแฟ้มเล่มหนาร่วงหล่นลงพื้นกระจายเกลื่อน ปรินทร์ที่พุ่งตัวตามมารับเพื่อไม่ให้เธอบาดเจ็บ กลายเป็นว่าเขากลายเป็นฝ่ายกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนแกร่งและชั้นหนังสือขนาดยักษ์ ร่างหนาทาบทับลงมาจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่เธอเคยหลงใหลและเจ็บปวดเจียนตาย พัดปะทะเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างจัง รสรินกลิ่นกำมะหยี่บรรจงถักทอความใกล้ชิดนี้ให้ระอุร้อนขึ้นทีละน้อย... บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย รตวันชะงักไปชั่วขณะเมื่อแผ่นอกกว้างของอดีตสามีแนบชิดกับทรวดทรงอิ่มเอิบผ่านเนื้อผ้าเบาบาง หัวใจดวงที่เคยด้านชาและถูกแช่แข็งไว้ด้วยความแค้น กลับเต้นระรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว เธอนิ่วหน้า พยายามผลักไสแผ่นอกแกร่งนั้นออกด้วยสองมือเรียว "ถอยไปนะ ปรินทร์! อย่ามาทำรุ่มร่าม..." "ไม่... ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนทั้งนั้นจนกว่าเราจะได้คุยกันให้รู้เรื่อง" เสียงกระซิบของปรินทร์พร่าทุ้มและใกล้ชิดจนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบลงบนใบหูของเธอ ความโหยหาที่อัดอั้นมานานหลายปีระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชากลับแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด ทว่าในขณะเดียวกัน ประกายความเร่าร้อนและปรารถนาอันดิบเถื่อนก็ลุกโชนขึ้นในแววตาคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด สัมผัสที่คุ้นเคย... สัมผัสที่เธอเคยโหยหาในยามค่ำคืนอันโดดเดี่ยวเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับย้อนคืนมาในรูปแบบที่เธอไม่อาจปฏิเสธความสั่นไหวในGสรีระของตัวเองได้เลย ปรินทร์ไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีกต่อไป มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิทไร้ช่องว่าง ส่วนมืออีกข้างประคองท้ายทอยมน บังคับให้เธอแหงนเงยขึ้นรับสัมผัสจากเขา ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของรตวันทันทีอย่างไร้ความปรานี เป็นการจุมพิตที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา สำนึกผิด และแรงปรารถนาอันรุนแรงที่สะสมมาเนิ่นนาน รตวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกัดฟันแน่น พยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีลงบนอกเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี "อื๊อ... ปล่อย... อื้อ..." เสียงประท้วงอู้อี้อยู่ในลำคอเมื่อรสจูบนั้นลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้น ปรินทร์ใช้ความได้เปรียบทางพละกำลังขบเม้มริมฝีปากเธอนุ่มนวลสลับกับเร่งเร้า เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำที่เขาเคยละเลยและโหยหาอย่างไร้ความปรานี ร่างกายของรตวันชาดิก สมองที่เคยฉลาดเฉลียวและเตรียมคำพูดเชือดเฉือนไว้มากมาย กลับขาวโพลนว่างเปล่า กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับลมหายใจร้อนผ่าวของเขาหลอมรวมสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอย ความรู้สึกผิดบาปและความแค้นตีรวนกันอยู่ในอก รตวันรู้ดีว่าเธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อสัมผัสคุ้นเคยที่ร่างกายของเธอยจดจำได้ดีเสียยิ่งกว่าสมอง เมื่อเห็นว่าอดีตภรรยาเริ่มอ่อนระทวยและตอบสนองจูบของเขาอย่างไม่ตั้งใจ ปรินทร์ยิ่งได้ใจ มือหนาลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลังภายใต้ชุดสูทราคาแพง ลูบต่ำลงมาถึงสะโพกกลมกลึงแล้วรั้งร่างบางให้ลอยขึ้นเล็กน้อย จนเท้าของเธอลอยเหนือพื้น รตวันต้องเอ2แขนโอบรอบลำคอหนาของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น เสียงครางฮัมในลำคอของปรินทร์ยิ่งขับเน้นความวาบหวามให้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด "หวาน... ผมขอโทษ... ผมรักคุณ..." เขาพسมพำชิดริมฝีปากขณะที่ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนนุ่มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ มือหนาปลดกระดุมเสื้อสูทของเธอออกอย่างไร้ความปราณี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ชวนให้หลงใหล ปรินทร์ซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้สติสัมปชัญญะ ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มสร้างรอยรักสีจางลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม จนรตวันต้องแอ่นกายเข้าหาด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง "อ๊ะ... ปรินทร์... หยุดนะ..." เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจที่ร่างกายตัวเองทรยศจิตใจ "คุณไม่มีสิทธิ์... เราจบกันแล้ว!" "ผมมีสิทธิ์... และผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว..." ปรินทร์กระซิบเสียงพร่ากระเส่า ดวงตาสีเข้มเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง เขากำลังจะประทับรอยจูบลงบนเนินอกอิ่มที่ล้นทะลักพ้นขอบเสื้อในลูกไม้สีดำของเธอ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุดจนแทบจะหลอมละลายรวมกันนั้นเอง! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นความตาย ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูดังแกรก! "คุณปริ้นซ์คะ! ดิฉันเองค่ะ... กานต์พิชชา! พอดีดิฉันเอกสารด่วนลืมไว้บนโต๊ะคุณ... ขออนุญาตเข้ามานะคะ!" ร่างกายของปรินทร์และรตวันแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็งในทันที ปรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่รตวันผลักอกเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มีในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานหรูถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างเพรียวของกานต์พิชชาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงจนหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นอดีตภรรยาและอดีตสามีอยู่ในสภาพแนบชิดเสื้อผ้าหลุดลุ่ยบนพื้นห้อง! -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "รสรินกลิ่นกำมะหยี่"เสมอนะคะ