คัมภีร์โบราณที่สาบสูญ

เศษซากอารยธรรมโบราณภายใต้หุบเหวอเวจีไม่ได้หลงเหลือเพียงความตาย ทว่ามันยังคงกักเก็บความลับอันเก่าแก่ที่ฟ้าดินไม่อาจลบเลือน ความกดดันจากไอพลังปราณอันรelentless (ไร้ความปรานี) แผ่ซ่านกดทับบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น เบื้องหน้าของเฟยหลงและไป๋ลี่เซียนคือประตูศิลาโบราณที่สลักลวดลายอักขระมารและเซียนสอดประสานกันอย่างลึกลับ ตัวอักษรแต่ละตัวดูราวกับมีชีวิตและกำลังหายใจสูบฉีดกลิ่นอายแห่งกาลเวลา “ระวังตัวด้วย ลี่เซียน... ไอพลังเบื้องหน้านี้หาใช่เรื่องปกติไม่ มันคือเขตอาคมที่หลงเหลือจากยุคบรรพกาล” เฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็น ทว่าแฝงความห่วงใยล้ำลึก ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่กวาดมองไปรอบกายเพื่อระแวดระวังภัยอันตรายที่อาจคืบคลานเข้ามาในความมืดมิด ไป๋ลี่เซียนมิได้เอวาจาใด นางเพียงพยักหน้ารับช้าๆ ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนผู้สูงส่งไร้มลทิน กลิ่นอายความเย็นเยียบแผ่ขยายออกรอบกายจนละอองอากาศกลายเป็นผลึกน้ำแข็งโปร่งแสง กระบี่น้ำแข็งในมือสั่นระริกเบาๆ ราวกับรับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่ซ่อนเร้นอยู่ในมิติที่บิดเบี้ยวแห่งนี้ นางก้าวเข้ามาประชิดเคียงข้างเขาอย่างมั่นคง แม้โลกหล้าจะล่มสลาย นางก็พร้อมเคียงบ่าเคียงไหล่เผชิญหน้ากับมัน ครรลองแห่งวิถีกระบี่ในใจของเฟยหลงพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางใจ ทันทีที่ฝ่ามือหนาสัมผัสลงบนบานประตูศิลา แรงสะท้านสะเทือนมหาศาลก็ระเบิดออกมา บังเกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับมังกรคำรามจากใต้พิภพ อักขระโบราณบนประตูส่องประกายแสงสีครามเจิดจ้า แผ่พุ่งทะลวงขึ้นสู่ท้องนภาเบื้องบนแหวกมฆทึบจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ ครืนนน—! ประตูศิลาหนักอึ้งเคลื่อนตัวเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นโถงโบราณสถานภายในที่กว้างใหญ่ไพศาล ใจกลางโถงนั้นมีแท่นบูชาหินนิลกาลตั้งตระหง่าน บนแท่นมีคัมภีร์เล่มหนึ่งวางอยู่ มันหาได้ทำจากกระดาษหรือหนังหุ้มไม่ หากแต่ถูกหลอมขึ้นจากแผ่นโลหะประหลาดที่สะท้อนแสงดาวระยิบระยับราวกับดาราจักรทั้งปวงถูกย่อส่วนลงมาเก็บไว้ภายใน “นั่นคือ...” ดวงตาคู่สวยของไป๋ลี่เซียนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาบนใบหน้าประดุจน้ำค้างแข็งละลายหายไปชั่วขณะเมื่อนางสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังกระบี่อันบริสุทธิ์และเก่าแก่ยิ่งยวดที่แผ่ออกมาจากคัมภีร์เล่มนั้น “คัมภีร์วิถีกระบี่บรรพกาล... สมบัติที่สำนักมารโลหิตตามหามาตลอดร้อยปี” “ถูกต้อง นี่คือรากเหง้าแห่งวิถีกระบี่ที่แท้จริง” เฟยหลงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ฝีเท้าของเขามั่นคงดุจภูผา ทว่าในวินาทีนั้นเอง จitสังหารอันแหลมคมสายหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาปะทะแผ่นหลังของเขาอย่างกะทันหัน! ฟ리즈—! ประกายแสงสีโลหิตสว่างวาบขึ้นในความมืดมิด ร่างของเงามืดสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากมุมอับด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ปลายกระบี่อาบยาพิษมุ่งตรงไปยังจุดตายบริเวณท้ายทอยของเฟยหลงอย่างไร้ความปรานี “ระวัง!” ไป๋ลี่เซียนอุทานเสียงหลง นางขยับตัวเร็วกว่าความคิด กระบี่น้ำแข็งในมือสะบัดออกเกิดเป็นกำแพงน้ำแข็งหนาทึบขวางกั้นวิถีกระบี่มรณะเอาไว้ในเสี้ยววินาที เปร้ง! เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้านทำให้ละอองน้ำแข็งกระจายไปทั่วบริเวณ ร่างของมือลอบสังหารสะท้อนถอยหลังไปสามก้าว ก่อนจะเผยโฉมหน้าออกมาภายใต้เงาผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง ดวงตาสองข้างแดงก่ำราวดื่มกินเลือดเนื้อผู้คน “ฮ่าๆๆๆ สมเป็นยอดฝีมือแห่งยุค เฟยหลง... เจ้าคิดว่าจะได้ครอบครองคัมภีร์นั้นง่ายดายเช่นนั้นหรือ?” เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายเสียบสีกันดังขึ้น มันคือหนึ่งในผู้อาวุโสเงาโลหิต สมุนมือขวาของพญามารโลหิตที่สะกดรอยตามพวกเขาทั้งสองมาตลอดทาง เฟยหลงหันกลับมามองด้วยแววตาที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี มุมปากของเขายกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันอันน่าสะพรึงกลัว “รอนานนักแล้วนะ... ข้ากำลังคิดอยู่ว่าพวกสุนัขรับใช้ของพญามารจะโผล่หัวออกมาเมื่อใด” “ปากดีนัก! วันนี้ศิลาโบราณแห่งนี้จักกลายเป็นหลุมฝังศพของพวกเจ้า!” ผู้อาวุโสเงาโลหิตคำรามลั่น ปลดปล่อยเขตแดนพลังโลหิตสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นปกคลุมทั่วบริเวณ อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นราวกับเตาหลอมโลหะ ปราณมารอันชั่วร้ายกัดเซาะผนังศิลาจนเกิดควันสีดำพวยพุ่ง เฟยหลงมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึก1ครา ถ่าย 1 ปราณกระบี่เข้าสู่ตันtian (ตันเถียน) จนเกิดเสียงคำรามต่ำในลำคอ มือขวาค่อยๆ เอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอว ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ ไป๋ลี่เซียนก้าวขึ้นมายืนเคียงข้าง รัศมีกระบี่น้ำแข็งของนางประสานเข้ากับปราณกระบี่ของเฟยหลงอย่างไร้รอยต่อ ก่อเกิดเป็นพลังหยินหยางที่สมบูรณ์แบบ นางเอ่ยขึ้นเสียงเรียบแต่ทรงพลัง “หลงละม่อม... ให้ข้าจัดการสุนัขตัวนี้เอง” “ไม่ต้อง... สุนัขที่บังอาจมารบกวนเวลาของเรา สมควรต้องชำระบัญชีด้วยกระบี่ในมือขวาของข้าเท่านั้น” เฟยหลงกล่าวจบ นิ้วมือเรียวยาวก็เริ่มขยับ นิ้วแตะที่โคนด้ามกระบี่... คลิ๊ก! เสียงชักกระบี่ออกจากฝักเพียงแผ่วเบา แต่กลับดังก้องกังวานเสียดแทงแก้วหู ราวกับเสียงกัมปนาทจากสรวงสวรรค์ที่ประกาศิตการลงทัณฑ์ ทันทีที่คมกระบี่สีครามอร่ามถูกชักออกมาครึ่งนิ้ว ประกายแสงเจิดจ้าก็แผ่พุ่งทะยานผ่ากลางความมืดมิด ตัดผ่านเขตแดนโลหิตของศัตรูจนขาดสะบั้นราวกับกระดาษเปียกน้ำ! ผู้อาวุโสเงาโลหิตเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกขีดสุด สีหน้าของมันเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความหวาดกลัวอันไร้ขีดจำกัด เมื่อตระหนักได้ว่าพลังวิถีกระบี่ที่แท้จริงนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ทว่า... ในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะถูกชักออกจนสุดเพื่อปลิดชีพศัตรู พื้นเบื้องล่างของแท่นบูชากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม อักขระสีดำสนิทนับหมื่นตัวผุดทะลักขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบตัวเฟยหลงและไป๋ลี่เซียนเอาไว้ในพริบตา พร้อมกันนั้น เสียงหัวเราะก้องกังวานอันทรงพลังและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังสะท้อนมาจากมิติที่ฉีกขาดเบื้องบน... "ฮ่าๆๆๆ... ทำได้ดีมาก เฟยหลง ขอบคุณที่ช่วยเปิดประตูนำทางไปสู่มรดกแท้จริง... ตอนนี้ คัมภีร์บทนั้น สมควรตกเป็นของข้าแล้ว!" — ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — มังกรครามท่องภพ