รุ่งอรุณแห่งการเปลี่ยนแปลง

คราบโลหิตบนคมกระบี่กระดูกมังกรยังไม่ทันแห้งสนิท ไอสังหารสีชาดก็ยังคงม้วนตัววนเวียนราวกับอสรพิษร้ายอยู่รอบกายของเฟยหลง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองซากปรักหักพังของสำนักพยัคฆ์ทมิฬที่บัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่าน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ มีเพียงเสียงคาวเลือดที่หยดติ๋งลงบนพื้นหิน ศาสตราในมือของเขาหาได้สั่นคลอนไม่ ทว่าจิตวิญญาณแห่งกระบี่กลับร่ำร้องโหยหาความท้าทายที่สูงส่งยิ่งกว่า "ยุทธภพเน่าเฟะถึงเพียงนี้แล้ว ท่านยังคิดจะก้าวเดินบนเส้นทางอันโดดเดี่ยวนี้อีกหรือ, เฟยหลง?" เสียงหวานใสราวกับระฆังเงินท่ามกลางหิมะโปรยปรายดังขึ้นจากเบื้องหลัง ไป๋ลี่เซียนก้าวเท้าออกมาจากเงาไม้ นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับความมืดมิดของบรรยากาศรอบข้าง กระบี่น้ำแข็งในมือของนางแผ่ไอเย็นเยือกจนหยดน้ำค้างรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่น ทว่าแววตาที่ทอดมองบุรุษเบื้องหน้ากลับมิได้เย็นชาดั่งเช่นศาสตราในมือ นางคือเทพธิดาน้ำแข็งผู้สูงส่งเหนือผู้ใด แต่ยามนี้ สายตาคู่นั้นกลับสะท้อนเพียงภาพของเขาผู้เดียว เฟยหลงเก็บกระบี่เข้าฝักช้าๆ เสียงโลหิตกระทบฝักดังขึ้นกังวานท่ามกลางความเงียบ เขามองสตรีผู้ยืนหยัดเคียงข้างเขาผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความทะนงตนและสัจธรรมอันลึกซึ้ง "เส้นทางนี้ย่อมโดดเดี่ยว... แต่หากมีเงาของกระบี่อีกเล่มก้าวเดินเคียงคู่ ความมืดมิดของยุทธภพนี้ก็มิอาจกลืนกินเราได้ ลี่เซียน เจ้าพร้อมที่จะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อชำระล้างแผ่นดินนี้กับข้าหรือไม่?" คำถามนั้นมิใช่คำชักชวนอันหวานซึ้ง หากแต่เป็นการเดิมพันด้วยวิถีแห่งเซียนและกระบี่ ไป๋ลี่เซียนมิได้ตอบคำถามในทันที นางก้าวเข้ามาประชิด ร่างระหงหยุดยืนห่างจากเขาเพียงคืบ กลิ่นอายความเย็นบริสุทธิ์ผสมผสานกับกลิ่นอายปราณมังกรของชายหนุ่มก่อเกิดเป็นคลื่นพลังระลอกเล็กๆ รอบตัวทั้งสอง ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเฟยหลงราวกับต้องการค้นหาความจริงใจทั้งหมดในห้วงวิญญาณของเขา ก่อนที่มุมปากอิ่มจะคลี่ยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่นางไม่เคยเผยให้ผู้ใดในยุทธภพได้ยลย่อม "ตั้งแต่หน้าที่ข้าเลือกจะมอบหัวใจให้ท่านบนยอดเขาหมื่นกระบี่แล้ว... ชีวิตของไป๋ลี่เซียนก็มิได้เป็นของข้าอีกต่อไป หากยุทธภพนี้ต้องการความมืดมิดเพื่อกลืนกินผู้คน ข้ากับกระบี่น้ำแข็งเล่มนี้ จะขอเป็นผู้แช่แข็งมันให้สิ้นซากเอง!" สิ้นคำกล่าวของนาง พลังปราณน้ำแข็งระดับเซียนก็ระเบิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ท้องฟ้าเหนือซากสำนักพยัคฆ์ทมิฬพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม เมฆหมอกม้วนตัวราวกับคลื่นทะเลคลั่ง สัจธรรมแห่งกระบี่และวิถีเซียนหลอมรวมเข้าด้วยกันจนเกิดเป็นม่านพลังโปร่งใสปกคลุมรัศมีร้อยลี้ นี่คือการประกาศเจตนารมณ์อย่างเป็นทางการ—จุดสิ้นสุดขององค์ที่หนึ่ง และจุดเริ่มต้นของการล้างบางสำนักมารโลหิตที่ชักใยอยู่เบื้องหลังความโกลาหลทั้งหมด เฟยหลงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น แววตาของเขาลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ "ดี! เช่นนั้นจุดหมายต่อไปของเราคือ 'หุบเขาโลหิตทมิฬ' จงไป๋ลี่เซียน ให้พวกมันได้รู้ว่าเงื้อมมือของพญามารก็มิอาจต้านทานคมกระบี่แห่งสัจธรรมได้!" ทั้งสองประสานสายตากันอย่างรู้ใจ เตรียมพร้อมทะยานร่างออกจากซากปรักหักพังเพื่อมุ่งหน้าสู่สมรภูมิที่แท้จริง ทว่า... ในวินาทีที่ปลายเท้าของเฟยหลงกำลังจะดีดตัวขึ้นสู่อากาศ สายลมรอบกายพลันหยุดนิ่งสนิทอย่างไร้สาเหตุ ไอสังหารที่ควรจะจางหายกลับทวีความรุนแรงขึ้นนับร้อยเท่าจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับมีสัตว์อสูรบรรพกาลกำลังตื่นจากการหลับใหล ท้องฟ้าที่เพิ่งแปรเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มกลับถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกสีดำสนิทอย่างไร้ร่องรอย และจากรอยแยกนั้นเอง... เสียงหัวเราะอันแหบพร่าและเยียบเย็นราวกับมาจากขุมนรกโลกันตร์ก็ดังสะท้อนก้องกังวานเสียดแก้วหู *“ฮ่าๆๆ... ช่างเป็นคู่รักผ่าฝืนลิขิตฟ้าที่น่า The Sun เสียนี่กระไร... เฟยหลง ไป๋ลี่เซียน พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการก้าวเดินร่วมกัน จะทำให้พวกเจ้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือของข้าได้?”* เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติกลางอากาศอย่างไร้ที่มา ใบหน้าของมันสวมหน้ากากกระดูกมารครึ่งซีก นัยน์ตาสสีแดงฉานคู่ดั่งโลหิตจับจ้องตรงมาที่ทั้งสอง และในมือของมัน... กำลังถือกระดูกมนุษย์ที่สลักอักขระเวทโบราณซึ่งแผ่กลิ่นอายของ "ประมุขสำนักมารโลหิตตัวจริง" ที่ทุกคนเข้าใจว่าตายไปแล้ว! — ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — มังกรครามท่องภพ