สัจธรรมแห่งโลหิตและเหล็กกล้า

กรงเล็บมหึมาเคลือบโลหิตฉาบไล้ด้วยไอทมิฬแผ่ซ่านความกระหายเลือดจนอากาศรอบบริเวณบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น มันพุ่งทะยานแหวกม่านเมฆสีดำทะมึนลงมาหมายบดขยี้ร่างระหงของสตรีชุดขาวที่กำลังร่วงหล่นลงเบื้องล่าง แรงกดดันระดับขอบเขตบรรลุสวรรค์กดทับลงบนแผ่นอกของเฟยหลงจนโลหิตในกายปั่นป่วน หากเป็นจอมยุทธ์ทั่วไปคงคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัวต่อหน้าพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ไปนานแล้ว ทว่าดวงตาคมกริบของบุรุษหนุ่มกลับหรี่แคบลงประกายอำมหิตวาบผ่าน นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน "รนหาที่ตาย!" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของมังกรคราม เฟยหลงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปลายเท้ากระแทกพื้นศิลาเบื้องล่างจนแตกละเอียดเป็นผุยผง ร่างของเขาพุ่งทะยานสวนขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง พลังปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกรอบตัวจนเกิดเสียงกรีดร้องของอากาศ บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นเขตแดนแห่งกระบี่ที่พร้อมจะผ่าทุกสรรพสิ่งในหล้า พญามารโลหิตหัวร่อด้วยความเย้ยหยัน มันไม่เห็นจอมยุทธ์หนุ่มผู้นี้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย กรงเล็บโลหิตขยายใหญ่ขึ้นร้อยเท่าหมายตบเฟยหลงให้แหลกเป็นจุลไปพร้อมกัน ทว่าในวินาทีเป็นตายนั้นเอง สติสัมปชัญญะของเฟยหลงกลับสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก เขาตระหนักถึงสัจธรรมความผันผวนของยุทธภพ—วิถีกระบี่แท้จริงมิใช่การฆ่าฟันเพื่อความสะใจ หากแต่เป็นการตัดขาดซึ่งความลังเลและปกป้องสิ่งที่ต้องปกป้องด้วยวิถีทางอันเด็ดขาด "วิถีกระบี่หวนคืน... ตัดสินชะตา!" กระบี่โบราณในฝักถูกชักออกมาเพียงครึ่งนิ้ว ประกายแสงสีครามเจิดจ้าบาดตาตัดผ่านความมืดมิดของราตรีกาลราวกับสายฟ้าฟาด ชั่วพริบตานั้น เวลาคล้ายหยุดนิ่ง กลิ่นอายกระบี่อันคมกริบเสียดแทงทะลุทะลวงจิตวิญญาณของพญามารโลหิตจนเงาร่างมหึมาต้องชะงักงัน *ฉับ!* เสียงโลหิตสาดกระเซ็นดังก้องฟ้า กรงเล็บโลหิตที่เคยน่าสะพรึงกลัวถูกตัดขาดสะบั้นลงในกระบวนท่าเดียวอย่างไร้ซุ่มเสียง เงาร่างของพญามารโลหิตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาก่อนที่ร่างและวิญญาณจะสลายกลายเป็นละอองสีเลือดโปรยปรายลงมาดั่งสายฝนท่ามกลางความเงียบงัน เฟยหลงสะบัดกระบี่เก็บเข้าฝักด้วยกิริยาอันเยือกเย็นและสง่างาม ร่างของเขารับเอาร่างระหงที่ร่วงหล่นลงมาไว้ในอ้อมแขนได้อย่างพึงพอใจ กลิ่นหอมเย็นบริสุทธิ์ราวดอกเหมันต์ลอยแตะจมูก ไป๋ลี่เซียนลืมตาขึ้นช้าๆ นางมองดูบุรุษผู้ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางซากปรักหักพัง ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาต่อโลกหล้าบัดนี้ฉายแววไหวระริกและความลึกซึ้งที่ไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูด นางซบใบหน้าลงกับอกแผงกว้างของเขาอย่างยอมจำนนทั้งวิญญาณ มีเพียงบุรุษผู้นี้... ผู้ที่กล้าท้าทายสวรรค์และปกป้องนางด้วยคมกระบี่เดียว "ท่านพี่..." สสุเสียงหวานเอמהแผ่วเบา "เจ้าปลอดภัยแล้ว... ลี่เซียน" เฟยหลงกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่มั่นคง ดวงตาของเขาทอดมองไปยังขอบฟ้าไกลโพ้นที่กลุ่มเมฆหมอกเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง ราวกับรับรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของมหาสงครามแห่งยุทธภพที่แท้จริง ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังสงบลง ลมปราณสายหนึ่งที่ซ่อนเร้นอย่างแนบเนียนพลันแผ่ซ่านเข้ามาในรัศมีร้อยลี้ มันไม่ใช่กลิ่นอายของสำนักมารโลหิต แต่เป็นพลังปราณอันเก่าแก่และดุดันยิ่งกว่า ราวกับบรรพจารย์เฒ่าที่จำศีลมานับพันปีได้ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเฟยหลงโดยตรง— *"เด็กน้อยผู้ถือครองกระบี่หวนคืน... เจ้าคิดว่าเจ้าตัดขาดวัฏสงสารได้จริงๆ งั้นหรือ? จงส่งวิญญาณกระบี่นั้นมาให้ข้า มิฉะนั้นสตรีในอ้อมแขนของเจ้าจะต้องดับสูญในสามวัน!"* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปด้วยกันนะครับ