เงากระบี่ใต้แสงจันทร์

หยาดน้ำค้างบนใบไผ่สะท้อนประกายสีเงินยวด ราวกับอัญมณีหยาดน้ำตาแห่งสรวงสวรรค์ที่ร่วงหล่น ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับมิได้สงบงามดั่งเช่นภาพที่เห็น ลมปราณกระบี่สายหนึ่งกำลังแผ่พุ่งจนเหล่าใบไผ่ในรัศมีร้อยวาต่างกรีดร้อง บิดงอ และขาดสะบั้นลงเป็นจุลอย่างไร้ร่องรอย นี่ไม่ใช่การฝึกฝนวิชาทั่วไป แต่มันคือการหลอมรวมจิตวิญญาณเข้ากับกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน เฟยหลงยืนหยัดอย่างมั่นคงดั่งขุนเขา ร่างกายกำยำสมส่วนภายใต้ชุดคลุมสีครามเข้มสะบัดพริ้วตามแรงกดดันของลมปราณที่เขากำลังโคจร นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวเวหาคู่นั้นปิดสนิท ทว่าสมาธิกลับแหลมคมยิ่งกว่าคมกระบี่ในฝักเสียอีก ในห้วงมิติแห่งการบำเพ็ญเพียร เขาสัมผัสได้ถึงกระแสธารแห่งพลังฟ้าดินที่ไหลเวียนผ่านจุดชีพจรทั่วร่าง ทุกย่างก้าวของการโคจรพลังล้วนฝืนฝ่ากฎเกณฑ์ธรรมชาติ เพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชนไปสู่ขอบเขตที่สูงส่งยิ่งกว่า "วิถีกระบี่... หาใช่การฆ่าฟันเพื่อแย่งชิงความเป็นใหญ่ หากแต่คือการค้นหาสัจธรรมที่แท้จริงภายในจิตใจ" เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังจนสะท้อนก้องไปทั่วทั้งป่าไผ่ ทันใดนั้นเอง เปลือกตาทั้งสองข้างก็เปิดโพลงขึ้น ประกายแสงสีฟ้าครามวาบผ่านนัยน์ตาคู่รุกฆาต รัศมีลมปราณระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ระเบิดออกอย่างไร้การปิด ฟึบ! ไม่ทันที่เศษใบไผ่ใบสุดท้ายจะร่วงหล่นถึงพื้น ความเงียบงันอันศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกฉีกกระชากด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นรุนแรง เงาดำทมิฬนับสิบสายพุ่งทะยานแหวกม่านหมอกยามค่ำคืนเข้ามาอย่างพร้อมเพรียง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงราวกับตกอยู่ในห้วงฤดูเหมันต์ "ฮ่าๆๆๆ เฟยหลง! เจ้าซ่อนตัวฝึกวิชาอยู่ถึงป่าไผ่รกร้างแห่งนี้ คิดว่าสำนักมารโลหิตของเราจะตามหาตัวไม่พบอย่างนั้นหรือ?" เสียงหัวeเราะเยือกเย็นดังสะท้อนมาจากยอดไผ่เบื้องบน ร่างในชุดคลุมสีเลือดปักลายหัวกะโหลกปรากฏขึ้นพร้อมกับกลิ่นอายคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ผู้นำหน่วยมือสังหารสำนักมารโลหิตกวาดสายตามองชายหนุ่มด้วยแววตากระหายเลือด ราวกับมองเหยื่อที่ติดอยู่ในอวน เฟยหลงไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาเยือน ร่างสูงโปร่งยังคงยืนสงบนิ่ง มือขวาข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนด้ามกระบี่โบราณที่เหน็บไว้ข้างเอว แววตาของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีและความทะนงตนที่ค้ำจุนฟ้าดิน "สำนักมารโลหิตส่งสุนัขรับใช้มาเดินพล่านถึงเพียงนี้ รังเกียจว่าเลือดบนตัวพวกเจ้ายังไหลเวียนอยู่ไม่พอสินะ ถึงได้รีบเร่งมาส่งศีรษะให้ข้าเด็ดหัว" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราขวานผ่าซากเปล่งออกมาจากปากของจอมยุทธ์หนุ่ม "ปากดีนัก! คอยดูว่ากระบี่ในมือเจ้าจะยังคมกล้าอยู่หรือไม่ เมื่อเผชิญหน้ากับค่ายกลโลหิตสลายวิญญาณ!" สิ้นเสียงคำราม มือสังหารทั้งสิบนายต่างชักอาวุธประจำกายออกมา พลังปราณสีแดงฉานพรั่งพรูออกมาราวกับเปลวเพลิงโลกันตร์ พวกมันประสานอินทร์อย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นตาข่ายโลหิตขนาดมหึมาพุ่งเข้าจู่โจมใส่เฟยหลงจากทุกสารทิศ หมายจะบดขยี้ร่างของเขากระจุยในคราเดียว ฉากการต่อสู้ระเบิดขึ้นอย่างดุเดือดตระการตา แรงระเบิดจากการปะทะของลมปราณสร้างหลุมลึกนับสิบวาบนพื้นดิน แรงกดดันมหาศาลบดขยี้ต้นไผ่รอบด้านจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ทว่าท่ามกลางพายุโลหิตและเงาอาวุธที่โถมเข้ามาประดังประเด เฟยหลงกลับขยับตัวเพียงเล็กน้อย ราวกับเขากำลังเดินเล่นท่ามกลางสวนดอกไม้ในยามเช้า แปดกระบี่พุ่งเข้าใส่จุดตายพร้อมกัน แต่กลับไม่สามารถแตะต้องชายเสื้อของเขาได้เลยแม้แต่น้อย "ช้าเกินไป..." เฟยหลงพึมพำแผ่วเบา ดวงตาสีครามฉายแววเด็ดขาด ร่างกายของเขาไหววูบคล้ายภาพลวงตา ดาบและกระบี่ของมือสังหารสำนักมารล้วนฟันถูกเพียงความว่างเปล่า ชิ้ง! เสียงคมกระบี่กระทบฝักดังขึ้นเพียงครึ่งท่อนประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าบาดตาตัดผ่านความมืดมิดในชั่วพริบตาเดียว แรงลมปราณกระบี่อันบริสุทธิ์และทรงพลังแผ่พุ่งออกไปดั่งคลื่นยักษ์ กวาดล้างร่างของมือสังหารสำนักมารกลุ่มแรกกระเด็นกระดอนถอยหลังไปคนละทิศละทาง เลือดสดๆ สาดกระเซ็นย้อมผืนป่าไผ่ให้กลายเป็นสีแดงฉาน ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบงันเริ่มกลับคืนมาอีกครั้ง รอยยิ้มเยียบเย็นของหัวหน้ามือสังหารกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าอาบเลือด มันไม่ได้หวาดกลัวต่อความตาย ตรงกันข้าม มันกลับหัวเราะร่าออกมาเสียงดังลั่น "เฟยหลง เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นแค่หน่วยสังหารแถวหน้าของสำนักมารโลหิตจริงๆ หรือ? ผิดถนัด... เป้าหมายที่แท้จริงของการมาในคืนนี้ คือการล่อให้เจ้าใช้ลมปราณกระบี่จนถึงขีดจำกัด เพื่อเปิดทางให้ 'นาง' ผู้นั้น... ก้าวเข้าสู่กับดักที่ประมุขพญามารเตรียมไว้ต่างหาก!" หัวใจของจอมยุทธ์หนุ่มกระตุกวูบ ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยปรากฏแสงจันทร์นวลตาพลันถูกย้อมด้วยกลุ่มเมฆหมอกสีดำทมิฬ บรรยากาศรอบกายกดทับลงมาหนักหน่วงราวมหาสุมทร แรงกดดันระดับขอบเขตบรรลุสวรรค์แผ่ซ่านลงมาจากเบื้องบน พร้อมกับร่างระหงของสตรีชุดขาวบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ราวกับนางเซียนผู้พลัดตกจากสรวงสวรรค์ และเบื้องหลังของนางคือเงาร่างมหึมาของพญามารโลหิตที่กำลังเงื้อมือหมายเด็ดหัวใจของนางต่อหน้าต่อตาเขา! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปพร้อมกับตัวอักษรเหล่านี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ