ถูกลอบสังหารในเงาจันทร์

โลหิต... ยังคงอุ่นร้อนและส่งกลิ่นคาวคลุ้งตลบอบอวลในความเงียบสงัดของราตรี "ฮ่าๆๆๆ... เจ้าสำนักเทียนเฉิน เจ้าช่างไร้น้ำยาเสียจริง ปล่อยให้เด็กหนุ่มคนเดียวมาไล่ต้อนจนมุมถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ไหนเลยจะสู้ข้า 'พญามารโลหิต' ผู้ที่จะมาเก็บกวาดทุกชีวิตในที่นี้ให้สิ้นซาก!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังก้องกังวานสะท้อนไปทั่วผาอัสดง เมฆหมอกสีดำทะม้วนตัวลงปกคลุมนภา ราวกับฟ้าดินกำลังวิปโยคตามเจตจำนงแห่งมาร ร่างของพญามารโลหิตยืนตระหง่านอยู่บนยอดศิลา ไอพลังสีชาดแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอกคลื่น บดขยี้รัศมีปราณรอบด้านจนแหลกละเอียด ทว่า เฟยหลงหาได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่จดจ้องไปยังร่างมหึมาเบื้องหน้าอย่างเยือกเย็น ภายในห้วงสมุทรปราณของเด็กหนุ่ม กระบี่วิญญาณสัจธรรมสั่นสะเทือนเร้าใจ มันร่ำร้องอยากลิ้มลองรสชาติโลหิตของยอดฝีมือขอบเขตชะตาฟ้าดิน แต่ในเสี้ยววินาทีที่เฟยหลงกำลังจะก้าวเท้าสะสมพลังปราณกระบี่โต้กลับ... บรรยากาศรอบกายกลับเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน ราวกับฤดูใบไม้ร่วงถูกแช่แข็งด้วยเหมันต์นิรันดร์ เพล้ง! เสียงราวกับแก้วผลึกแตกสลายดังขึ้นในความว่างเปล่า เงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบออกจากร่มเงาของต้นสนโบราณ เร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ ไวกว่าความคิดของมนุษย์! นั่นรึคือนักฆ่า? หาใช่... แต่มันคือ "เงาอสูรไร้ลักษณ์" หนึ่งในสี่ผู้ตรวจการโลหิตแห่งสำนักมาร ผู้เชี่ยวชาญการลอบสังหารในมุมอับของแสงจันทร์ มันไม่แม้แต่จะส่งเสียงคำราม คมมีดอาบยาพิษสีเขียวมรกตพุ่งตรงเข้าสู่จุดตายบริเวณท้ายทอยของเฟยหลงอย่างไร้ร่องรอย ในระยะประชิดเพียงไม่ถึงลมหายใจ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านจับขั้วหัวใจ เฟยหลงสัมผัสได้ถึงอันตรายถึงชีวิต ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด เขาพยายามจะบิดกายพลิกวิถีกระบี่ แต่ความเร็วนั้นเหนือล้ำเกินคาดคิด! ทว่า... ก่อนที่คมมีดมรณะจะสัมผัสโดนผิวเนื้อ ชิ้ง! ประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิดราวกับดาราตกดิน รัศมีไอกระบี่น้ำแข็งแผ่พุ่งออกมาราวกับพายุหิมะพันปี ดึงอุณหภูมิรอบบริเวณให้ดิ่งลงจนน้ำค้างแข็งตัวกลางอากาศในพริบตา ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนสาวผู้หลุดพ้นจากโลกีย์ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเฟยหลงอย่างงดงามและเยือกเย็น ไป๋ลี่เซียน! นางเซียนผู้ใช้กระบี่น้ำแข็งสะท้านภพ ยืนหยัดขวางกั้นระหว่างเฟยหลงกับคมมีดมรณะ ดวงตาดอกท้อคู่สวยเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก แต่ลึกซึ้งดั่งห้วงมหาสมุทร นางสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว กระบี่เซียนเหมันต์ในมือกรีดกรายเป็นวงโค้ง งดงามทว่าเหี้ยมเกราะ "บังAจ! บังอาจแตะต้องคนของข้า" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ แต่กลับทรงพลังกดดันจนแม้แต่พญามารโลหิตบนยอดศิลายังต้องชะงัก เคร้ง! ประกายไฟสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ระเบิด คมมีดของเงาอสูรไร้ลักษณ์ปะทะเข้ากับกระบี่น้ำแข็งของไป๋ลี่เซียน แรงสะท้อนมหาศาลแผ่ซ่ายจนพื้นดินรัศมีสิบจั้งยุบตัวลงเป็นหลุมลึก นักฆ่ามือฉมังผู้ซ่อนเร้นในเงามาตลอดชีวิตถึงกับใบหน้าถอดสี เลือดสดๆ พ่นออกมาจากปากคำโต เพราะปราณเหมันต์กัดกินเส้นชีพจรของมันในทันทีที่ศาสตราวุธสัมผัสกัน "ไป๋ลี่เซียน... นังปีศาจน้ำแข็ง! เจ้าเข้ามายุ่งเรื่องนี้ทำไม!" พญามารโลหิตคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด ไอพลังมารพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจนจันทร์เพ็ญเปลี่ยนเป็นสีเลือด ไป๋ลี่เซียนไม่แม้แต่จะชายตามองเป้าหมายที่ตะโกนอยู่เบื้องบน นางปรายตามองนักฆ่าในเงาที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้วิญญาณคนฟังต้องสั่นสะท้าน "ผู้ใดรุกล้ำวิถีของเขาผู้นั้น... ผู้นั้นต้องดับสูญ" เฟยหลงยืนอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังบอบบางที่เปี่ยมด้วยพลังอำนาจนี้ หัวใจของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ทะนงตนเกิดระลอกคลื่นแห่งความรู้สึกขึ้นอย่างเงียบงัน เขากระชับด้ามกระบี่ในมือแน่นขึ้น แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันและลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม "ลี่เซียน..." เฟยหลงเอמהแผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยความเด็ดขาด "เจ้าคุ้มครองด้านหลัง... ส่วนเจ้าตัวน่ารำคาญบนนั้น ข้าจะเป็นผู้บัญชีหนี้โลหิตนี้ด้วยมือของข้าเอง" ไป๋ลี่เซียนไม่ได้หันกลับมามอง แต่มุมปากงดงามของนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงเฟยหลงเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็น นางพยักหน้ารับเบาๆ ทว่า ในวินาทีที่ทั้งสองเตรียมประสานกระบี่กวาดล้างศัตรูให้สิ้นซากนั้นเอง เงาของพญามารโลหิตที่ยืนอยู่บนยอดศิลากลับเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหูของเฟยหลงราวกับมาจากขุมนรกโลกันต์— "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าที่ข้ามาที่นี่... เพื่อฆ่าเจ้าคนเดียวจริงๆ งั้นรึ?" ขอบอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางในยุทธภพนี้ด้วยดีเสมอมาครับ