การประชันไหวพริบ

กลิ่นอายของกำยานดอกกุ้ยฮวาที่เผาไหม้อย่างเชื่องช้าภายในตำหนักบูรพา มิได้ช่วยให้บรรยากาศโดยรอบผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย หากแต่กลับกดทับความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับของนางกำนัลที่คุกเข่าหมอบกราบอยู่เบื้องล่าง ความเงียบงันในยามนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของอสุนีบาต เพราะทุกย่างก้าวและทุกลมหายใจล้วนแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย "เจ้ากล้าดียังไง ถึงได้บังAอาจนำของต้องสาปชิ้นนี้เข้ามาซุกซ่อนไว้ในเขตพระราชฐานชั้นใน?" สุ้มเสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ฮองเฮาผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์หงส์ทองทอดพระเนตรลงมาด้วยแววตาดุจคมมีด เบื้องพระพักตร์ของพระองค์คือกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักลวดลายวิจิตร ที่ภายในบรรจุดอกไม้ประหลาดกลีบสีดำสนิท ส่งกลิ่นอายเย็นเยียบราศีกุมภ์ออกมาคละคลุ้ง ดอกไม้ชนิดนี้มีบันทึกอยู่ในตำรับลับแดนใต้ว่า เป็นอาถรรพ์ที่ใช้ดูดกลืนพลังชีวิตและสะกดวิญญาณของผู้เป็นเจ้าของเรือน จินเฟยหลันยืนนิ่งสงบ อาภรณ์ปักลายหงส์สีครามเข้มแนบเนื้อส่งเสริมให้เรือนร่างระหงดูสง่างามและน่าเกรงขามในคราเดียวกัน นางมิได้สะทกสะท้านต่อสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาด้วยความริษยาและรอคอยการเหยียบย่ำ สติปัญญาอันล้ำลึกและวิญญาณหมอผีที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน สอนให้นางรู้ว่า ยิ่งศัตรูแสดงความร้อนรนมากเท่าใด ตัวตนที่แท้จริงและรอยร้าวในแผนการก็จะยิ่งเด่นชัดขึ้นเท่านั้น "ทูลฮองเฮา... หม่อมฉันเป็นเพียงแพทย์หญิงผู้ต่ำต้อย หาได้มีความรู้เรื่องของต้องสาปแดนใต้ไม่เพคะ" เฟยหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดเจน กิริยาท่าทางนอบน้อมแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างแยบยล "อีกประการหนึ่ง กล่องไม้จันทน์ใบนี้ถูกนำมาวางไว้ ณ โต๊ะอักษรส่วนตัวของหม่อมฉัน โดยที่หม่อมฉันมิเคยได้รับอนุญาตให้ก้าวล่วงเข้าไปแตะต้องแม้แต่น้อย หากจะมีผู้ใดกล่าวหาว่านี่คือของที่หม่อมฉันซุกซ่อน... เกรงว่าผู้นั้นคงจะรู้เรื่องราวความเป็นมาของมันดีเสียยิ่งกว่าเจ้าของห้องเสียอีกกระมังครับ" ประโยคหลังนี้ นางจงใจใช้น้ำเสียงเชิงคำถามที่ส่งตรงไปยังสนมเอกหลิว ผู้ยืนลูบปิ่นทองคำอยู่ข้างบัลลังก์ด้วยรอยยิ้มเยาะในคราแรก รอยยิ้มนั้นแข็งค้างไปในทันที ดวงตาของสนมเอกหลิวไหววูบด้วยความตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด "บังอาจ! เจ้ากล้ากล่าวหาว่าเปิ่นกงเป็นผู้ใส่ร้ายเจ้าอย่างนั้นหรือ!" สนมเอกหลิวร้อนตัวตบโต๊ะข้างพระแท่นเสียงดังลั่น "หลักฐานทนโท่ว่ากล่องใบนี้อยู่ในห้องของเจ้า เจ้ายังจะมีหน้ามาบ่ายเบี่ยงอีกหรือ ฮองเฮาเพคะ คนเช่นนี้นับว่าอันตรายยิ่งนัก สมควรได้รับพระราชอาญาขั้นเด็ดขาด เพื่อมิให้เป็นเยี่ยงอย่าง!" ความโกลาหลย่อมๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในห้องโถง เหล่าขุนนางและนางกำนัลต่างซุบซิบนินทา ทว่าจินเฟยหลันกลับไม่ขยับเขยื้อiกายแม้แต่น้อย นางเพียงปรายตามองกล่องไม้จันทน์ใบนั้นด้วยสัมผัสพิเศษที่เหนือกว่าปุถุชน ภายใต้จิตวิญญาณของหมอผี นางมองเห็นไอน้ำสีดำจางๆ ที่ลอยวนอยู่รอบกล่อง ซึ่งเป็นร่องรอยของพลังปราณชั่วร้ายที่เพิ่งถูกถ่ายเทเข้ามาไม่นานนี้เอง ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังขึ้นที่หน้าตำหนัก ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรเงินเดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยรัศมีเย็นชาดุจน้ำแข็ง หลี่จื่อเหยา หรืออ๋องเจ็ด ผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬปรากฏตัวขึ้นราวกับเทพแห่งความตายที่ก้าวออกมาจากขุมนรก อุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงทันตาเห็น แม้แต่ฮองเฮายังต้องทรงชะงักเมื่อทอดพระเนตรเห็นโอรสองค์ที่เจ็ดเสด็จมาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้ "ถวายพระพรฮองเฮา..." หลี่จื่อเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความนอบน้อมที่แท้จริง สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างระหงของจินเฟยหลันแวบหนึ่ง แล้วจึงหันไปประสานสายตากับฮองเฮา "ได้ยินว่าตำหนักบูรพากำลังชำระคดีสำคัญเกี่ยวกับของต้องสาป กระหม่อมในฐานะผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยในวังหลวง ย่อมต้องขอร่วมฟังการไต่สวนด้วยคน" "อ๋องเจ็ด... เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในฝ่ายหลัง เจ้าไม่ควรเข้ามายุ่งเกี่ยวจะดีกว่ากระมัง" ฮองเฮาตรัสด้วยพระพักตร์ตึงเครียด "เรื่องในวังหลวง ย่อมเป็นเรื่องของแผ่นดิน และหากพระชายา... หรือสตรีที่อยู่ในการคุ้มครองของกระหม่อมถูกใส่ร้ายด้วยวิธีสกปรก กระหม่อมย่อมไม่อาจยืนดูอยู่เฉยๆ ได้พะยะค่ะ" คำว่า 'สตรีที่อยู่ในการคุ้มครอง' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุดัน จนผู้ฟังถึงกับสันหลังวาบ จินเฟยหลันเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้ยืนหยัดเคียงข้างนางในยามวิกฤต หัวใจที่เคยแข็งกระด้างดั่งหินผาไหววูบไปชั่วขณะ ความรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยแผ่ซ่านเข้ามาในความเงียบงัน นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลามาซาบซึ้ง เพราะศึกเจรจาต่อรองกำลังเข้าสู่ช่วงเวลาชี้ขาด หลี่จื่อเหยาเดินเข้าไปใกล้กล่องไม้จันทน์หอม ชายหนุ่มก้มลงพิจารณาดอกไม้สีดำสนิทครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่น "หึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ "ดอกบุปผานรกแดนใต้... เป็นสมุนไพรหายากที่เติบโตได้เฉพาะในดินแดนรกร้างชายแดนทักษิณ ทหารในกองทัพพยัคฆ์ทมิฬของเปิ่นกงเท่านั้นที่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร และ... ขุนนางผู้ใดที่เป็นผู้ลักลอบค้าขายสมุนไพรชนิดนี้กับชนเผ่าเร่ร่อน" สิ้นคำพูดนี้ สนมเอกหลิวถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ นางก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ฮองเฮาเองก็ทรงนิ่วพระพักตร์ด้วยความไม่พอใจ เพราะทรงตระหนักได้ทันทีว่า สถานการณ์กำลังพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากเดิมที่ตั้งใจจะใช้เรื่องนี้กำจัดจินเฟยหลันให้พ้นทาง บัดนี้ บ่วงบาศก์กำลังจะตวัดกลับไปรัดคอพวกของตนเอง "เจ้าค่ะ... เจ้าค่ะมีหลักฐานอันใดมาปรักปรำเปิ่นกง!" สนมเอกหลิวแผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก ลืมตัวตนและมารยาทในวังหลวงไปจนสิ้น จินเฟยหลันก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่าเยือกเย็นจนน่าขนพองสยองเกล้า นางใช้ความนิ่งสยบความบ้าคลั่งของสนมเอกหลิวได้อย่างอยู่หมัดโดยไม่ต้องเปลืองแรงเอ่ยคำหยาบคายแม้แต่ครึ่งคำ "สนมเอกหลิว... หม่อมฉันยังมิได้เอ่ยชื่อท่านเลยแม้แต่ครึ่งคำ เหตุใดท่านจึงร้อนรนราวกับไฟลนก้นเช่นนี้เล่าเพคะ?" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเชือดเฉือน "หรือว่า... ท่านรู้อยู่แล้วว่ากล่องใบนี้ใครเป็นคนนำมาวาง?" บรรยากาศในตำหนักเงียบกริบลงอีกครั้ง ทุกสายตาพุ่งตรงไปยังสนมเอกหลิวที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ฮองเฮาทรงกำพัดในพระหัตถ์แน่นจนกระดูกนิ้วขาวซีด ทว่า ในขณะที่เกมการเมืองกำลังดำเนินไปสู่จุดที่ฝ่ายจินเฟยหลันเป็นผู้กุมความได้เปรียบอยู่นั้น เสียงฝีเท้าฝีม้ารีบร้อนก็ดังทะลวงเข้ามาถึงหน้าประตูตำหนัก พร้อมกับขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าหมอบกราบจนตัวสั่นเทา "พระราชโองการด่วนจากฝ่าบาท...!" ขันทีเฒ่าละล่ำละลักกล่าวด้วยน้ำเสียงขาดห้วง "มีรับสั่งให้จับกุมตัว... ท่านอ๋องเจ็ดและพระชายาจินเฟยหลัน ไปคุมขังยังคุกใต้ดินหลวงในทันที ข้อหากบฏซ่องสุมกำลังพลและใช้มนต์ดำต้องห้าม!" รอยยิ้มของจินเฟยหลันแข็งค้าง หลี่จื่อเหยาหรี่ตาลงคมกริบ ความมืดมิดแผ่ซ่านปกคลุมทั่วทั้งตำหนักในชั่วพริบตาเดียว — ศาลาริมน้ำโบราณ — ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ