เสียงเพรียกจากอดีต

กลิ่นกำยานพฤกษาชาติราคาแพงที่ลอยอวลอยู่ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ ไม่สามารถกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ที่โชยมาจากมุมมืดของฉากกั้นลายปักไหมทองได้เลยแม้แต่น้อย จินเฟยหลันนิ่งค้างอยู่ ณ เบื้องหน้าโต๊ะเครื่องสำอางทองเหลืองขัดเงา ปลายเรียวนิ้วของนางหยุดชะงักลงบนปิ่นปักผมหยกมันแพะ สัมผัสเย็นเยียบจากเนื้อหยกมิได้ทำให้หัวใจของนางไหวหวั่นเท่ากับภาพสะท้อนในกระจกเงาโลหะ ที่บัดนี้หาได้มีเพียงเงาของนางผู้เดียวไม่ เบื้องหลังร่างระหงในอาภรณ์ปักลายหงส์เหิน ปรากฏเงาร่างของสตรีอีกนางหนึ่งซ้อนทับอยู่ นางผู้นั้นมีเรือนผมยาวสยายยุ่งเหยิง ร่างกายโปร่งแสงราวกับหมอกควันยามต้องแสงจันทร์ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับแดงก่ำราวกับหยาดโลหิต และเต็มไปด้วยความแค้นเคืองอันล้ำลึกที่ถูกกัก The ไว้ใต้ธรณีประตูแห่งกาลเวลามาเนิ่นนาน *“เจ้า... แย่งชิงทุกสิ่งไปจากข้า...”* เสียงกระซิบแหบพร่าดั่งมาจากก้นบึ้งของขุมนรกดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทภายใน มันไม่ใช่เสียงที่ใช้หูสดับรับฟัง หากแต่เป็นคลื่นความคิดที่แผ่พุ่งเข้ามากระแทกจิตวิญญาณของนางโดยตรง จนปลายนิ้วของจินเฟยหลันชาหนึบ เฟยหลันไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจ นางเพียงหลับตาลงช้าๆ ตั้งสติรวบรวมลมปราณภายในโคจรผ่านจุดชีพจรเพื่อกดข่มความเยือกเย็นเอาไว้ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของแพทย์หญิงแห่งยุคปัจจุบันและหมอผีผู้คร่ำหวอดในแดนสนธยากลับฉายประกายความคมกริบดั่งใบมีด นางค่อยๆ วางปิ่นหยกในมือลงบนโต๊ะ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเงานั้นตรงๆ โดยไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย "เจ้าไม่ใช่เจ้าของร่างนี้ตัวจริง... แต่เจ้ายังคงหลงเหลือความอาลัยอาวรณ์บางอย่างติดค้างอยู่ในเนื้อหนังมังสาและกระดูกเหล่านี้สินะ" จินเฟยหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แผ่วเบา ทว่ามั่นคงกังวานในความเงียบสงบยามราตรี วิญญาณปริศนาชะงักงันไปวูบหนึ่ง ร่างโปร่งแสงบิดเบี้ยววับแวมราวกับเปลวเทียนยามถูกสายลมพัดผ่าน ก่อนที่ภาพความทรงจำอันปะปนเปกันจะพรั่งพรูเข้าใส่ห้วงนึกคิดของจินเฟยหลันราวกับเขื่อนแตก ภาพของห้องหับอันโอ่อ่าหลังนี้ ภาพของคราบน้ำตา รอยเลือดบนผ้าแพรขาว และถ้วยยาพิษที่ถูกบังคับให้ดื่มลงไปทั้งๆ ที่ยังตั้งครรภ์อ่อนๆ ความเจ็บปวดทรมานทั้งทางกายและจิตใจถูกถ่ายทอดผ่านกระแสจิตอย่างรุนแรง จนจินเฟยหลันต้องขมวดคิ้วแน่น มือเรียวเผลอยกขึ้นกุมหน้าอกซ้ายของตนเองโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดแปลบปลาบนั้นมันชัดเจนเสียจนนางเกือบจะกระีอักเลือดออกมา นี่คือความแค้นของเจ้าของร่างเดิม... สตรีผู้เคยเป็นถึงชายาเอกผู้ถูกลืมเลือนในตำหนักหลังนี้ "เจ้าต้องการให้ข้าทวงความยุติธรรม... หรือต้องการให้ข้าสังหารคนผู้นั้นให้แก่เจ้ากันแน่" เฟยหลันเอ่ยถามเสียงเยียบเย็น สายตาจับจ้องไปยังจุดที่วิญญาณนางนั้นลอยเคว้งคว้างอยู่ วิญญาณสาวส่ายศีรษะช้าๆ ดวงตาสนเท่ห์และโศกเศร้าจดจ้องมองมาที่นาง ก่อนจะยกเรียวนิ้วโปร่งแสงชี้ไปยังทิศทางของ "ตำหนักบูรพา" สถานที่พำนักขององค์รัชทายาทผู้กุมอำนาจฝ่ายใน และสถานที่ที่โยงใยกับโครงกระดูกฝังใต้พื้นเรือนสยองแห่งนั้น ฉับพลันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกลางดึก ตึง... ตึง... ตึง... เสียงรองเท้าบูทหนังเหยียบย่างเข้ามาบนพื้นไม้ขัดมัน เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าบานประตูห้องบรรทม พร้อมกับเงาสูงสง่าทอดทับผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เหตุใดยังไม่ดับตะเกียงพักผ่อนอีกเล่า เฟยหลัน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ โดยหลี่จื่อเหยา อ๋องเจ็ดผู้เยือกเย็นดั่งศิลา พระองค์เสด็จเข้ามาในห้องด้วยฉลองพระองค์สีดำสนิทปักดิ้นเงินลายมังกรทะยานเมฆ กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านกดทับบรรยากาศภายในห้องให้หนักอึ้งลงไปอีกหลายเท่า จินเฟยหลันหันไปมองหน้าพระพักตร์ของท่านอ๋องผู้เยียวยาหัวใจนางในยามวิกฤต ทว่าในขณะเดียวกัน หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาวิญญาณของสตรีในร่างเดิมที่กำลังเคลื่อนกายเข้าไปยืนซ้อนทับอยู่เบื้องหลังหลี่จื่อเหยาอย่างช้าๆ ดวงตาสดใสของวิญญาณตนนั้นเบิกกว้าง รอยยิ้มบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าโปร่งแสง พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับกล่าวคำพูดที่ไร้เสียง แต่จินเฟยหลันกลับอ่านความหมายนั้นได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งจากรูปปาก *“ระวัง... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้า... คือผู้กรอกยาพิษสังหารข้าด้วยมือของพระองค์เอง...”* ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจกลางห้องบรรทมอันเงียบสงบ ลมหายใจของจินเฟยหลันสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งอยู่ในน้ำแข็งพันปี นางเงยหน้าขึ้นสบตากับหลี่จื่อเหยาที่บัดนี้กำลังสาวพระบาทเข้ามาใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมพระโอษฐ์—รอยยิ้มที่ซ่อนความลับอันดำมืดและเลือดเย็นที่สุดในแผ่นดินเอาไว้ ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันมืดมิดนี้เคียงข้างกันมาโดยตลอดนะครับ