เงาสะท้อนใจคน

“ท่านอ๋องทรงประทานกาน้ำชาใบนี้มาให้หม่อมฉันด้วยพระองค์เอง หรือเป็นเพราะเกรงว่าหากให้ข้ารับใช้มาส่ง กลิ่นอายของ ‘ดอกราตรีพิษ’ ที่ผสมอยู่ในใบชาชั้นเลิศนี้จะจางหายไปก่อนถึงมือหม่อมฉันกันแน่เพคะ?” เสียงของจินเฟยหลันราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อที่ไร้ระลอกคลื่น นางวางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวนวลลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมอย่างแช่มช้า สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ ‘กุ้ยเฟยหลิน’ ผู้ซึ่งกำลังประทับนั่งเยื้องกายอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในเรือนรับรองของวังหลวง กุ้ยเฟยหลินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของนางสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับรูปสลักหิน “เจ้าช่างเป็นสตรีที่ปากกล้าเกินตัวนักเฟยหลัน ในวังหลวงแห่งนี้... ความตายมักมาเยือนผู้ที่รู้มากเกินไปเสมอ มิใช่ผู้ที่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมเพียงเปลือกนอกเช่นเจ้า” “หม่อมฉันหาใช่ผู้รู้มากไม่เพคะ เพียงแต่หม่อมฉันคุ้นเคยกับ ‘กลิ่น’ ของความตายจนแยกแยะออกว่า กลิ่นไหนคือกลิ่นของดอกไม้ประดับ และกลิ่นไหนคือกลิ่นของกับดักที่ถูกฉาบไว้ด้วยน้ำตาล” จินเฟยหลันยืดตัวขึ้นตรง แววตาสีเข้มของนางฉายแววอาคมที่ยากจะหยั่งถึง “ท่านอ๋องเจ็ดทรงส่งหม่อมฉันมาเพื่อรักษาอาการประชวรของฝ่าบาท มิใช่มาเพื่อเป็นหมากให้ท่านเดินเล่นในกระดานแห่งความตายเช่นนี้” หลี่จื่อเหยา... ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดั่งศิลาที่ประทับอยู่มุมมืดของห้องขยับพระวรกายเพียงเล็กน้อย เสียงอาภรณ์ผ้าไหมเสียดสีกันดังกังวานในความเงียบงัน พระองค์ไม่ได้ตรัสอะไร ทว่ารังสีอำนาจที่แผ่ออกมากลับบีบคั้นจนอากาศภายในห้องดูจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด “เจ้ากำลังท้าทายอำนาจที่เจ้าไม่ควรแตะต้อง” หลี่จื่อเหยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบถึงกระดูกสันหลัง “ในวังหลวงแห่งนี้ กฎเกณฑ์ที่แท้จริงมิใช่ระเบียบสำนัก แต่คือผู้ที่กำถ้วยชาใบนั้นไว้ในมือต่างหาก” จินเฟยหลันไม่สะทกสะท้าน นางหยิบถ้วยชาขึ้นมาอีกครั้ง กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยกรุ่นขึ้นมานั้นหาใช่กลิ่นชาอู่หลงชั้นดี แต่มันคือกลิ่นดินจากหลุมศพที่ผสมกลิ่นดอกราตรี นางรู้ดีว่าหากจิบเพียงหยดเดียว เส้นประสาทของนางจะถูกกัดกินจนเป็นอัมพาตและสิ้นลมภายในยามหนึ่ง “หากหม่อมฉันดื่มชาถ้วยนี้ไป ท่านอ๋องจะทรงประทานสิ่งใดให้แก่หม่อมฉันเป็นของต่างหน้า?” จินเฟยหลันเลิกคิ้วถาม มุมปากแย้มยิ้มบางเบาที่ดูคล้ายการเย้ยหยัน “คำสัญญาว่าจะปกป้องสุสานดอกไม้กลางวังหลวง หรือจะเพียงแค่การจัดงานศพให้อย่างสมเกียรติในฐานะหมอหลวงผู้โง่เขลา?” กุ้ยเฟยหลินขมวดคิ้วแน่น พลางมองสลับไปมาระหว่างสายตาที่ไร้ก้นบึ้งของท่านอ๋องและสตรีตรงหน้า นางเริ่มไม่มั่นใจว่าชัยชนะที่วางแผนไว้กำลังถูกย้อนศรหรือไม่ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” กุ้ยเฟยหลินถาม เสียงเริ่มสั่น “ความหมายก็คือ...” จินเฟยหลันเทชาถ้วยนั้นลงบนถาดไม้ ช้าๆ และหนักแน่น “ชาที่ท่านอ๋องทรงประทานมาให้หม่อมฉัน... มันได้ถูกสลับถ้วยไปตั้งแต่ตอนที่ท่านขยับตัวเมื่อครู่แล้วเพคะ ท่านอ๋องหลี่จื่อเหยา” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องราวกับถูกหยุดเวลาไว้ หลี่จื่อเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของท่านอ๋องจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก—รอยยิ้มของพยัคฆ์ที่เจอเหยื่อที่ถูกใจ “เจ้าช่างกล้านัก... กล้าเปลี่ยนชาในจอกของอ๋องผู้นี้” ท่านอ๋องลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีนิลเดินก้าวเข้ามาใกล้จินเฟยหลัน จนกระทั่งนางได้กลิ่นจางๆ ของไม้สนและเหล็กกล้าที่ติดอยู่กับพระวรกายของพระองค์ “หากหม่อมฉันไม่กล้า คงมิอาจยืนหยัดอยู่เคียงข้างท่านเพื่อทลายสุสานดอกไม้นี้ได้เพคะ” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีประจำพระองค์ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักออกพร้อมกับแสงคบเพลิงที่ส่องเข้ามาวูบหนึ่ง “พระราชโองการลับจากฝ่าบาท!” ขันทีคนสนิทก้มหน้าก้มตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “รับสั่งให้ท่านอ๋องเจ็ดและหมอหลวงจินเฟยหลันเข้าเฝ้าเป็นการด่วนที่สุด ณ สุสานหลวงใต้ดิน... บัดนี้มีคนตายฟื้นคืนชีพขึ้นมาทำลายตราประทับแห่งราชวงศ์แล้ว!” จินเฟยหลันและหลี่จื่อเหยาสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ความเยือกเย็นในดวงตาของท่านอ๋องแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เมื่อเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับพันดังแทรกผ่านเข้ามาในโสตประสาทของนาง... เสียงที่บอกว่าสิ่งที่อยู่ในสุสานใต้ดินนั้น ไม่ใช่มนุษย์ และไม่ใช่ภูตผีธรรมดา แต่มันคือ ‘เงา’ ของบรรพกษัตริย์ที่กำลังตื่นจากการหลับใหล หลี่จื่อเหยาคว้าข้อมือของจินเฟยหลันไว้แน่น พลางกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางขนลุกชัน “หากเจ้าคิดว่าพิษในถ้วยชาเป็นเรื่องยากแล้ว... สิ่งที่เจ้ากำลังจะเจอข้างหน้าจะทำให้เจ้าปรารถนาที่จะดื่มมันเสียยังจะดีกว่า เตรียมตัวให้ดี ยอดกุนซือของข้า” ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านราตรีอันมืดมิดและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้ไปกับศาลาริมน้ำโบราณนะครับ