รอยร้าวในแบบแปลน

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะใช้มือจับต้องได้ แผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปัตยกรรมชั้นนำ บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวยาวตอนนี้เต็มไปด้วยกองกระดาษไข แผ่นพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ และแท็บเล็ตที่เปิดหน้าจอทิ้งไว้ แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบสันกรามคมคายของธันวาที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขและเส้นสายบนแบบแปลนก่อสร้างโครงการรีสอร์ตหรูระดับพันล้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คุณแน่ใจเหรอว่าตัวเลขโครงสร้างตรงนี้ถูกต้อง?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกดดันดังขึ้น ทลายความเงียบในห้อง นทีที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายเล็บเรียวเคาะเบาๆ ลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอยกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงด้วยท่าทีสบายๆ ชวนหมั่นไส้ในสายตาคนมอง "ถ้าฉันไม่แน่ใจ... คงไม่กล้าเอามาวางกองไว้บนโต๊ะท่านสถาปนิกคนเก่งหรอกค่ะ" นทีลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย "หรือว่าตาของคุณธันวาจะฝ้าฟางไปตามอายุ ถึงได้มองไม่เห็นความผิดพลาดระดับมหันต์ที่ซ่อนอยู่ใต้ลายเส้นสวยหรูนั่น" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหันขวับมาสบตากับเธออย่างเอาเรื่อง ผู้หญิงอะไร... ปากเก่งเป็นกรดแถมยังชอบกวนประสาทเขาได้ทุกวินาทีจริงๆ ทั้งที่เมื่อคืน... ภาพที่เธอช่วยเขาแกะรอยหาตัวหนอนบ่อนไส้จนดึกดื่นยังติดตาตรึงใจอยู่เลย แต่พอมาถึงเวลางาน ยัยช่างภาพสายฟาดคนนี้ก็พร้อมจะเปิดศึกได้ตลอดเวลา ชายหนุ่มไม่ได้ต่อปากต่อคำ เขาเลือกที่จะใช้วิธีสยบความอวดดีของเธอด้วยการกระทำ นิ้วเรียวยาวหยิบปากกาแดงขึ้นมาวงจุดที่ผิดพลาดบนแบบแปลนกระดาษ แล้วดันมันกลับไปตรงหน้าเธออย่างแรง "ดูซะทีสิครับ... ว่าใครกันแน่ที่ตาฝ้าฟาง" ธันวาโน้มตัวเข้าหาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบจะกลั้นหายใจ "แรงเฉือนของคานรับน้ำหนักตรงโซนล็อบบี้หลัก คำนวณพลาดไปสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าสร้างตามนี้จริง... วันเปิดรีสอร์ตคงได้เห็นภาพโถงต้อนรับถล่มลงมาต้อนรับแขกวีไอพีแน่ๆ" นทีชะงักไปนิด ดวงตากลมโตมองตามรอยปากกาแดงที่ธันวาขีดเส้นใต้ไว้ สมองอันรวดเร็วของเธอประมวลผลทันที เธอก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตที่เชื่อมโยงกับไฟล์ภาพถ่ายโครงสร้างหน้างานที่เธอเป็นคนกดชัตเตอร์เก็บไว้เมื่อวานซืน ภาพมุมกว้างของเสาเข็มและแนวคานเหล็กปรากฏขึ้นชัดเจน ให้ตายเถอะ... เขาตาดีเป็นบ้า! จุดนี้เป็นจุดบอดที่แม้แต่ทีมวิศวกรโครงสร้างยังมองข้ามไป แต่นัทกลับใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีในการพลิกดูแบบแปลนแล้วชี้เป้าได้อย่างแม่นยำ "อืม..." นทีแกล้งทำเป็นลากเสียงยาวเพื่อกลบเกลื่อนความทึ่งในใจ "ก็ถือว่า... สายตาใช้ได้นี่คะ สำหรับสถาปนิกหัวโบราณอย่างคุณ" "ปากเก่งไม่เปลี่ยน" ธันวาผละตัวกลับไปพนักเก้าอี้ รอยยิ้มมุมปากหยักลึกปรากฏขึ้นชั่วแวบ ก่อนจะกลับมาตีสีหน้านิ่งขรึมตามเดิม "แต่ต้องยอมรับ... ภาพถ่ายมุมสูงที่คุณเจาะจงถ่ายเก็บไว้เมื่อวาน มันช่วยชีวิตโปรเจกต์นี้ไว้จริงๆ ถ้าไม่ได้คุณช่วยตบตาพวกพศินจนมันตายใจ เราคงไม่เจอรูรั่วที่ไอ้หนอนบ่อนไส้จงใจเจาะไว้แบบนี้" บรรยากาศในห้องผ่อนคลายลงชั่วขณะ ความตึงเครียดถูกแทนที่ด้วยความยอมรับนับถือที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ธันวาไม่ได้มองนทีเป็นแค่นายจ้างหรือช่างภาพจำเป็นอีกต่อไป สายตาที่เขามองเธอมันมีความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและซับซ้อนซ่อนอยู่—ความรู้สึกที่เขาเองก็พยายามปฏิเสธมาตลอด "ก็บอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ใช่แค่นักถ่ายรูปสวยไปวันๆ" นทีเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ รอยยิ้มบางเฉียบแต้มบนเรียวปากสวย "แล้วคืนนี้... แผนที่เราจะไป 'เคลียร์บัญชี' กับตัวการใหญ่อย่างพศินล่ะคะ? พร้อมหรือยัง หรือว่ากลัวจนต้องขอยกเลิก?" ธันวาหรี่ตามองคนตรงข้าม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธอนั่งอยู่ จนร่างบางต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "คนอย่างธันวาไม่เคยกลัวอะไร... โดยเฉพาะเรื่องท้าทาย" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมหูจนนทีต้องกลั้นหายใจ "แต่ก่อนจะไปเคลียร์กับไอ้พศินคืนนี้... เรามีเรื่องส่วนตัวที่ค้างคาต้องเคลียร์กันก่อน คุณว่าไหม... คุณช่างภาพ?" หัวใจของนทีเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ เคมีร้อน ทว่า... ก่อนที่นทีจะได้สวนกลับอะไรออกไป เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อกๆ" สามครั้งก็แทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ตามด้วยการผลักประตูเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดของพศินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่เคลือบไว้ด้วยความเสแสร้ง ในมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะความสวีต... เอ๊ย การทำงานของพวกคุณ" พศินกวาดสายตามองธันวากับนทีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "พอดีผมเอา 'หลักฐานสำคัญ' อีกชิ้นมาเสนอท่านประธาน... ซึ่งผมมั่นใจว่า คุณธันวาคงอยากจะเห็นมันด้วยตาตัวเอง ก่อนที่โปรเจกต์นี้จะพังคามือคุณ" ไวโอเล็ตการ์เด้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันเสมอนะคะ