จังหวะหัวใจที่ผิดเพี้ยน

“ถอยออกไปหน่อยธันวา... นายกำลังจะทำให้ฉันเสียสมาธิ” เสียงของนทีราบเรียบ ทว่าสั่นพร่าเล็กน้อยในประโยคท้าย เธอพยายามโฟกัสกับฟิล์มเนกาทีฟที่คีบอยู่ในมือ แต่ความรู้สึกถึงไอร้อนจากร่างกายของคนที่ยืนซ้อนหลังอยู่นั้น ทำให้สมาธิที่สั่งสมมาแทบมลายหายไปในอากาศ “เสียสมาธิ หรือกำลังใจสั่นกันแน่ครับ?” ธันวาไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับโน้มตัวลงมามากขึ้นจนปลายคางคมสันเกยอยู่บนลาดไหล่บาง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินต้นคอจนคนตัวเล็กกว่าขนลุกเกรียว ห้องล้างรูปที่ควรจะมืดสลัวและอบอวลไปด้วยกลิ่นสารเคมี กลับกลายเป็นกรงขังชั้นดีที่ไม่มีทางหนี นทีแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามรวบรวมสติที่หลุดลอย “อย่าหลงตัวเองให้มากนัก สถาปนิกปากจัดอย่างนาย นอกจากงานออกแบบกับเรื่องจิกกัดชาวบ้านแล้ว นายยังมีเวลาว่างมานั่งจีบผู้หญิงในห้องมืดอีกเหรอ?” “สำหรับคนอื่น ผมอาจจะไม่มีเวลา” มือหนาเอื้อมไปแตะขอบถาดล้างรูปช้าๆ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับใกล้เข้ามาจนเกือบจะแตะมือเธอ “แต่ถ้าเป็นเรื่องของ 'ยัยช่างภาพสายฟาด' ผมยินดีจัดสรรเวลาให้ตลอด 24 ชั่วโมง... โดยเฉพาะช่วงเวลาที่คุณไม่สามารถหนีผมไปไหนได้แบบนี้” บรรยากาศในห้องล้างรูปที่ถูกอาบด้วยแสงสีแดงสลัวยิ่งทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ นทีเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังถูกกดดัน ไม่ใช่ด้วยงานที่อยู่ตรงหน้า แต่เป็นสายตาคมกริบคู่นั้นที่จ้องมองผ่านความมืด แม้จะปากร้ายและคอยขวางเธออยู่บ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งที่สถานการณ์บีบคั้น ธันวาก็มักจะปรากฏตัวในฐานะ 'เซฟโซน' ที่น่ากลัวที่สุดสำหรับหัวใจเธอเสมอ “นายมันบ้า...” นทีพึมพำขณะพยายามขยับตัวเลี่ยง แต่ธันวากลับล็อกเอวบางไว้ด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว “บ้าก็เพราะคุณนั่นแหละ” ธันวาเปลี่ยนโหมดจากคำพูดกวนประสาทเป็นความจริงจังที่ดูอันตราย “ตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณผ่านเลนส์กล้อง ผมก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือความวุ่นวายที่ผมต้องการ... แล้วตอนนี้คุณจะให้ผมถอยเหรอ? ฝันไปเถอะ” นทีหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกันทำให้โลกหมุนคว้าง แสงสีแดงสลัวตกกระทบลงบนใบหน้าของธันวา เผยให้เห็นแววตาที่ไม่ได้มีแค่ความกวนประสาท แต่มันมีความถวิลหาและคำถามที่เขายังไม่ได้เอ่ยออกมา “แล้วถ้าฉันบอกว่า... ฉันก็ไม่ได้อยากให้นายถอยล่ะ?” ประโยคที่หลุดออกมาเหมือนการประกาศสงครามกับหัวใจตัวเอง แต่นทีเลือกที่จะไม่ถอยหลัง เธอคือช่างภาพสายฟาด เธอไม่เคยเกรงกลัวการเผชิญหน้า แม้ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นคนที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดเพี้ยนไปทุกครั้งที่สบตาก็ตาม ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาดุดันนั้นอ่อนแสงลงราวกับถูกสะกด เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวเล็กๆ จากร่างกายของคนที่ชอบทำตัวแข็งกร้าวเสมอมา ความนิ่งสงบถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดมหาศาลที่ยากจะต้านทาน เขาก้มต่ำลงอีกนิด ปลายจมูกแตะกันเบาๆ เป็นเชิงหยั่งเชิง ราวกับจะถามว่านี่คือความฝันหรือความจริง ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแตะกันสนิท เสียงประตูห้องล้างรูปก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับแสงไฟสีขาวสว่างจ้าที่สาดเข้ามาจนทั้งคู่ต้องรีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว “พี่นที! ทำไมยังไม่เสร็จ... เอ๊ะ!” มินตราหยุดชะงักอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพคนสองคนที่ยืนหอบหายใจอยู่กลางห้อง ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน พศินที่เดินตามหลังมาติดๆ ก็หยุดชะงักเช่นกัน สายตาของเขาจ้องมองธันวาด้วยความขุ่นเคืองก่อนจะเบนไปทางนที “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าสินะ” พศินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “งานโปรเจกต์ยังไม่เสร็จดี แต่พวกคุณกลับใช้เวลาในที่ส่วนตัวกันแบบนี้... มิน่าล่ะ ถึงได้มัวแต่เสียเวลา” ธันวาขยับตัวไปยืนบังนทีไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมปลาบราวกับจะแผดเผาผู้มาใหม่ให้หายไปจากตรงนั้น “ถ้าไม่มีธุระอะไรด่วน ก็เชิญออกไปก่อนครับ” ธันวากล่าวเสียงเรียบเย็น “และหวังว่ามารยาทพื้นฐานที่ควรจะมี... จะยังหลงเหลืออยู่ในสมองบ้างนะ คุณพศิน” บรรยากาศในห้องล้างรูปที่เพิ่งจะอบอวลไปด้วยความหวานกลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมในชั่วพริบตา นทีมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ปกป้องเธอ ก่อนจะตระหนักได้ว่า จังหวะหัวใจที่ผิดเพี้ยนของเธอนั้น... มันอาจจะเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วินาทีที่ธันวาก้าวเข้ามาในชีวิตของเธออย่างเต็มตัวเสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 13 และยังคงตื่นเต้นไปกับจังหวะชีวิตของนทีและธันวาอยู่นะคะ!