รอยจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

แฟ้มเอกสารแบบแปลนโครงสร้างตกลงมากองกับพื้นพร้อมเสียงทึบหนักหน่วง สะท้อนความหงุดหงิดที่พุ่งถึงขีดสุดของสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่ง ธันวากำลังขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ขณะที่นทียืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีไม่สะท้าน สายตาสีเข้มคมกริบของเธอมองตรงไปยังชายหนุ่มราวกับกำลังท้าทายให้เขาพ่นพิษใส่เธออีกรอบ “คุณตั้งใจจะทำให้โปรเจกต์นี้พังคามือคุณเองใช่ไหม นที” น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองขุ่น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับความร้อนรุ่มรอบกาย “แค่จัดมุมกล้องตามที่บรีฟไป มันยากตรงไหน ถึงต้องมานั่งเถียงเรื่องทิศทางแสงกับผมทุกรอบ” “ก็เพราะว่ามุมที่คุณว่ามันทำให้เงาตึกบังหน้าตาอาคารจนหมดม่ะสิคะ คุณธันวา” นเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เธอยกนิ้วเรียวขึ้นจิ้มอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ “ฉันเป็นช่างภาพค่ะ หน้าที่ของฉันคือการดึงความสวยงามของตึกที่คุณออกแบบมาให้เด่นที่สุด ไม่ใช่ถ่ายออกมาให้กลายเป็นตึกร้างผีสิง แค่เพราะอีโก้ของคุณมันบังตาจนมองไม่เห็นความจริง!” “อีโก้เหรอ?” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เขาเอื้อมมือคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ทันทีที่เธอยังไม่ยอมลดมือลง แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กุมแน่นพอที่จะตรึงเธอไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน “ปากดีแบบนี้ ตั้งแต่รู้จักกันมา คุณเคยยอมรับฟังคนอื่นนอกจากตัวเองบ้างไหม นที” “ปล่อยค่ะ!” นทีสะบัดข้อมือออกทันทีด้วยความถือดี ทว่าความแคบของห้องเก็บแบบจำลองกลับไม่เป็นใจ เมื่อก้าวถอยหลังหนี ส้นรองเท้าบูทของเธอกลับสะดุดเข้ากับมุมชั้นวางหนังสือเหล็กที่ตั้งระเกะระระ ร่างเพรียวบางเสียหลักหงายหลังลงไป ทว่าธันวาไวตัวกว่า เขากระชากเอวบางของเธอเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ แรงเหวี่ยงและจังหวะที่กระชั้นชิดเกินไปทำให้ร่างของทั้งคู่ล้มลงไปบนโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางห้องพอดี โครม! ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกัน นทีเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อพบว่าร่างของเธอกำลังนอนราบอยู่ใต้ร่างหนาของสถาปนิกหนุ่ม หน้าอกแกร่งแนบชิดกับแผ่นอกอิ่มผ่านเนื้อผ้า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มจนขนลุกซู่ “คุณ... ถอยออกไปเลยนะ” นทีพยายามขยับตัวหนี แต่ธันวากลับใช้แขนข้างหนึ่งยันพนักโซฟาไว้ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปที่อื่นเลย นอกจากริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงเขาเมื่อครู่ “บอกให้ถอย แต่ตัวคุณสั่นเป็นลูกนกเลยนะ นที” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจที่รินรดทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมาจากอก ความซึนและท่าทีปากร้ายเมื่อครู่อันตรธานหายไป เหลือเพียงแววตาคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมอย่างมิดชิด “ใครสั่นคะ ฉันแค่... อื้อ!” คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อธันวาหมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำ เขาโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากอิ่มของตัวเองทับลงบนกลีบปากนุ่มโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า มันไม่ใช่แค่การสัมผัสผิวเผิน แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น ความหึงหวง และความรู้สึกที่เก็บงำไว้มานาน นทีเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด แรงต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปในพริบตาเมื่อความนุ่มนวลแต่เร่าร้อนเริ่มแทรกซึมเข้ามา สมองสั่งให้ผลักเขาออกไป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการเผลอเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสนั้นอย่างไม่รู้ตัว รสชาติหวานล้ำที่เจือความดุดันทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน มือบางที่เคยทุบตีอกแกร่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขึ้นเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาทีละน้อยราวกับมีเปลวไฟแผดเผา ความรู้สึกแปลกใหม่และวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว มันเป็นรอยจูบที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้นในสถานการณ์นี้ แต่มันกลับทรงพลังจนทำลายกำแพงความระแวดระวังของเธอจนพังทลาย ธันวาผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้นทีได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบฉายแววไหวระริกและเต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างปิดไม่มิด ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยไล้ข้างแก้มที่แดงก่ำของเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม ราวกับเผลอทำของล้ำค่าแตกแล้วพยายามประคับประคอง “ทีนี้... ยังจะเถียงผมอีกไหมว่าเราสองคนเข้ากันไม่ได้” เสียงทุบกระซิบแผ่วเบาเคล้าคลออยู่ริมฝีปากที่ยังคงบวมเจ่อจากการจูบ นทีกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามนิสัยเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องเก็บแบบจำลองดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงของพศินที่ก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ โดยไม่ทันคาดคิดว่าจะมีภาพบาดตาบาดใจรออยู่ตรงหน้า “ธันวา เรื่องแบบแปลนโซนซี... เฮ้ย!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับโมเมนต์นี้ด้วยกันนะคะ!