รสชาติที่เถียงไม่ได้

"ถ้าจะมองหน้ากันขนาดนี้ สั่งอาหารเถอะครับ หรือจะสั่งชีวิตผมเพิ่มด้วยเลยดี?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจของธันวา ดึงสติพายอาร์ที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาคาดคั้นกลับสู่ความเป็นจริง เธอละสายตาจากใบหน้าที่เรียบเฉยราวน้ำแข็งของเชฟหนุ่ม ก่อนจะแสยะยิ้มตอบกลับด้วยความกวนประสาทไม่แพ้กัน "สั่งชีวิตคุณเหรอ? ไม่ดีกว่าครับ ผมไม่อยากอาหารเป็นพิษตั้งแต่ต้นปี" พายอาร์ขยับกายบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ท่าทางของเธอยังคงดูถือดี แม้บรรยากาศในร้านเล็กๆ แห่งนี้จะบีบคั้นด้วยสายตาของเจ้าของร้านที่ยืนค้ำหัวอยู่ ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่ได้โกรธจนตัวสั่นเหมือนที่คีย์โดนเมื่อครู่ แต่ความเย็นชาในแววตานั้นกลับทำให้พายอาร์รู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุมห้องโดยที่ไม่รู้ตัว "งั้นกะเพราไข่ดาวธรรมดาๆ ที่คุณว่านักว่าหนา จะลองพิสูจน์ไหมล่ะครับว่าฝีมือคนห่วยๆ อย่างผม มันจะทำให้คุณเปลี่ยนความคิด หรือจะทำให้คุณสำลักจนพูดไม่ออกกันแน่" พายอาร์เลิกคิ้ว "จัดมาครับ ถ้าอร่อยผมจะเขียนชม แต่ถ้าไม่อร่อย... เตรียมตัวปิดร้านได้เลย" ธันวาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาหมุนตัวกลับหลังหัน ก้าวเท้าฉับๆ ไปยังเตาไฟ เสียงกระทบกันของตะหลิวและกระทะเหล็กดังขึ้นเป็นจังหวะที่ดุดันราวกับเสียงกลองศึก กลิ่นพริกขี้หนูแห้งที่ถูกคั่วจนฉุนกึกอบอวลไปทั่วร้าน พายอาร์นั่งมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอกำลังเขม่นผ่านควันไฟจางๆ ความเงียบงันในร้านทำให้เธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นผิดจังหวะ ทั้งที่ปกติเธอไม่ใช่คนประหม่า แต่สัมผัสได้ถึงความกดดันที่ธันวาแผ่ออกมา มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความรู้สึก 'แพ้ทาง' ที่พยายามจะปฏิเสธ ไม่ถึงสิบนาที จานกระเบื้องสีขาวสะอาดตาก็ถูกวางลงตรงหน้าเธอ กะเพราเนื้อสับผัดแห้งสีน้ำตาลเข้มจัดจ้าน วางเคียงด้วยไข่ดาวขอบกรอบแต่ไข่แดงเยิ้มกำลังดี กลิ่นหอมฟุ้งที่ลอยแตะจมูกทำเอาคนปากดีอย่างพายอาร์ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง "กินสิครับ อย่ามัวแต่ดม" ธันวายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับกำลังเฝ้าดูเหยื่อบนสนามประลอง พายอาร์ตักข้าวคำแรกเข้าปาก ความจัดจ้านของพริกและความกลมกล่อมของเนื้อสัมผัสที่ถูกผัดจนเข้าเนื้อทำให้เธอต้องเบิกตากว้าง รสชาติเผ็ดร้อนที่ค่อยๆ แผ่ซ่านในปากตัดกับความมันนัวของไข่แดง... นี่มันไม่ใช่กะเพราทั่วไป แต่มันคือศิลปะที่ถูกซ่อนอยู่ในจานอาหารบ้านๆ ที่เธอเคยสบประมาทไว้ เธอเงียบไปนานจนธันวาเลิกคิ้ว "เงียบแบบนี้ คือจะเตรียมใบลาออก หรือหาคำด่าใหม่ๆ อยู่ครับ?" พายอาร์วางช้อนลงช้าๆ เธอเช็ดปากด้วยผ้าเช็ดหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ความเย่อหยิ่งในแววตาของเธอลดน้อยลงไป แทนที่ด้วยประกายบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจ "อร่อยครับ" เธอพูดสั้นๆ แต่หนักแน่น "แต่สูตรคุณมันเผ็ดไปนิด ผมว่าถ้าลดพริกอีกหน่อยน่าจะดีกว่า" ธันวาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความใจดี แต่มันเต็มไปด้วยความร้ายกาจ "นั่นคือจุดอ่อนของคนที่ไม่เข้าใจรสชาติอาหารครับคุณพายอาร์ ความเผ็ดน่ะคือความจริงใจ ถ้าคุณรับไม่ได้ ก็แปลว่าใจคุณยังไม่ถึง... และถ้าคุณบอกว่ามันอร่อย ผมก็ถือว่าผมชนะไปหนึ่งแต้ม" "ผมแค่ชมตามรสชาติ ไม่ได้ยอมรับว่าคุณเป็นเชฟที่ดีหรอกนะ" พายอาร์สวนกลับทันควัน แม้ว่าในใจจะเริ่มสั่นไหวไปกับความมั่นใจของอีกฝ่ายก็ตาม "ก็แล้วแต่ครับ" ธันวาโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกของเขากับเธอแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศจากตัวเขาทำให้ลมหายใจของพายอาร์ติดขัด "คุณจะด่าผมยังไงก็ได้ แต่ตราบใดที่คุณยังกินข้าวฝีมือผมอยู่... คุณก็ไม่มีวันหนีไปจากกับดักนี้ได้หรอก" พายอาร์หน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความเผ็ดของกะเพรา แต่เพราะคำพูดกึ่งประกาศสงครามกึ่งหยอดคำหวานนั้น เธอตั้งท่าจะอ้าปากเถียงกลับ แต่เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนกลับหยุดทุกการเคลื่อนไหว "ธันวา! นายกล้าดียังไงถึงทำแบบนี้กับลูกค้าคนสำคัญของฉัน!" เสียงแหลมสูงของคีย์ดังลั่นร้าน เขาเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขามีรอยช้ำที่มุมปากชัดเจน พายอาร์ขมวดคิ้วแน่น สถานการณ์ที่กำลังตึงเครียดอยู่แล้วกลับพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับเมื่อธันวาหันไปมองคู่ปรับเก่าด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ธันวาไม่ได้ถอยห่างจากพายอาร์แม้แต่นิดเดียว เขากลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เป็นการแสดงอาณาเขตที่ทำให้หัวใจของอินฟลูเอนเซอร์สาวเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา "คุณคีย์ครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าจะมาขู่กันในร้าน ผมแนะนำว่าไปจองโต๊ะก่อนนะ... แต่โทษที ร้านผมไม่รับต้อนรับสุนัขเฝ้าบ้านที่หิวโซ" คีย์สะบัดมือบอดี้การ์ดออก ก้าวตรงมาหาทั้งคู่ด้วยสายตาอาฆาต พายอาร์มองหน้าธันวาที่ดูไม่สะทกสะท้าน แล้วมองคีย์ที่กำลังคลุ้มคลั่ง ความรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงที่เต็มไปด้วยสิงโตกำลังทำให้เธอเริ่มรู้ตัวว่า... กะเพราจานนี้อาจจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะที่เธอไม่มีวันถอยหลังกลับไปได้อีกแล้ว ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคู่ปรับคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ