กับดักในหน้าฟีด

“ถ้ามึงยังไม่หยุดพ่นคำโสโครกออกมาจากปาก กูก็ไม่รับประกันว่าจานเซรามิกใบนี้จะไปหยุดที่ตรงไหน... คีย์” เสียงของธันวาราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับจนขึ้นเงา เขายืนจังก้าอยู่หน้าพายอาร์เหมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย มือหนาข้างหนึ่งขยำคอเสื้อเชิ้ตของคีย์ไว้แน่น สายตาเย็นเยียบของเขาไม่แม้แต่จะกระพริบเมื่อเผชิญหน้ากับบอดี้การ์ดที่ยืนล้อมรอบ พายอาร์หอบหายใจถี่ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ที่ติดอยู่บนตัวธันวา มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ในสถานการณ์ที่เหมือนสนามรบแบบนี้ เธอกลับรู้สึกว่ามันคือกลิ่นของ ‘อันตราย’ “โถ่ ธันวา... นายคิดว่าการปกป้องอินฟลูฯ ปากดีสักคนจะทำให้นายดูเป็นพระเอกหรือไง?” คีย์เค้นหัวเราะพลางจัดคอเสื้อที่ยับยู่ยี่ “ดูยอดวิวในมือถือของนายก่อนไหม ก่อนที่จะโชว์แมน” คีย์ชูสมาร์ทโฟนขึ้น คลิปวิดีโอเหตุการณ์ที่ธันวากำลังวิจารณ์กะเพราของพายอาร์ด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนถูกตัดต่อใหม่ กลายเป็นไวรัลที่ยอดแชร์พุ่งทะลุหลักล้านภายในไม่กี่ชั่วโมง ใต้คลิปเต็มไปด้วยคอมเมนต์ที่แบ่งออกเป็นสองฝั่ง ทั้งชื่นชมความกล้าหาญของพายอาร์ และทั้งหมั่นไส้ความหยิ่งผยองของธันวา “กระแสแรงขนาดนี้ รายการดังอย่าง ‘Battle of Palate’ คงไม่ปล่อยให้แกหลุดมือไปหรอกนะ” คีย์เหยียดยิ้ม “เตรียมตัวรับคำเชิญให้ดีล่ะ เพราะกูก็ถูกเชิญไปคุมทีมด้วย... แล้วเราจะได้รู้กันว่าเชฟตกกระป๋องอย่างมึง จะพังยับเยินต่อหน้าคนดูทั้งประเทศยังไง” คีย์เดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะที่บาดหู ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศในร้านอาหารของธันวา พายอาร์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ มือของเธอยังสั่นไม่หาย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘ความแค้น’ ที่ถูกลากเข้าไปพัวพันกับเกมธุรกิจสกปรก “คุณควรจะปล่อยให้เขาด่าผมไปซะก็จบเรื่อง” พายอาร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เธอเงยหน้ามองธันวาที่ยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคู่นั้นยังคงทอดมองออกไปนอกร้านราวกับกำลังวางแผนการรบ “ปากดีตอนอยู่ที่โต๊ะ แต่ทำไมพอเจอของจริงถึงได้ดูอ่อนแอขนาดนั้นล่ะครับ?” ธันวาหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพายอาร์ “ผมไม่ได้ปกป้องคุณเพราะผมใจดี แต่เพราะผมเกลียดเวลาที่ใครมาเหยียบจมูกผมในร้านของผมเอง... เข้าใจไหม?” “ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ เชฟธันวา” พายอาร์ลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา “ถ้างั้นคุณก็เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะถ้าในรายการนั่นคุณทำอาหารได้ไม่ดีพอ ฉันจะเป็นคนแรกที่รีวิวถล่มร้านคุณจนไม่มีที่ยืนในวงการอาหาร” ธันวาเลิกคิ้วขึ้น มุมปากหนายกยิ้มที่ดูคล้ายการเยาะเย้ยแต่กลับแฝงความพึงพอใจอย่างประหลาด เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บนผิวแก้มของพายอาร์ “ถ้าคุณทำได้... ผมก็ยินดีจะปิดร้านแล้วไปเป็นลูกมือคุณที่บ้านเลยล่ะ” “พูดเองนะ อย่าให้ถึงตอนนั้นแล้วกลืนน้ำลายตัวเองก็แล้วกัน” พายอาร์แค่นยิ้มก่อนจะคว้ากระเป๋าเตรียมเดินออกจากร้าน ทว่าจังหวะที่เธอหมุนตัวจะหันหลังกลับ แรงกระชากจากมือหนาก็ดึงเธอเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่งของธันวา กลิ่นเครื่องเทศที่เป็นเอกลักษณ์เข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเธอจนสมองขาวโพลน ธันวาใช้มืออีกข้างยันขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงแขนทันที เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหู น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ยากจะหยั่งถึง “รายการจะเริ่มถ่ายทำพรุ่งนี้เช้า อย่ามัวแต่เตรียมบทพูดสวยหรูจนลืมเตรียมตัวรับมือกับ ‘รสชาติ’ ที่คุณจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต... พายอาร์” จังหวะที่หัวใจของพายอาร์กำลังเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ก้าวเข้ามา พวกเขาไม่ได้มาเพื่อทานอาหาร แต่ทุกคนสวมเสื้อกั๊กที่มีโลโก้สถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ที่คีย์สังกัดอยู่ “คุณธันวาครับ... ทางผู้จัดรายการสั่งให้เรามาเชิญตัวคุณและคุณพายอาร์ไปทำ ‘คอนเทนต์เรียกน้ำย่อย’ ทันทีเดี๋ยวนี้ครับ” ธันวาชะงัก สายตาที่เคยจ้องมองพายอาร์เปลี่ยนเป็นความเย็นชาในทันที เขาค่อยๆ ถอยห่างออกมา แต่ทว่ามือที่กุมข้อมือของเธอเอาไว้กลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม พายอาร์หันไปมองคนที่หน้าประตู ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าที่เรียบเฉยของธันวา เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การแข่งทำอาหาร แต่มันคือการประกาศสงครามที่เธอไม่อาจถอยหลังกลับไปได้อีกแล้ว “ไปกันเถอะครับ” ธันวากระชิบพลันดึงมือเธอให้เดินตามไปที่รถ “อย่าทำหน้าตื่นตระหนกแบบนั้น เพราะต่อจากนี้... คุณไม่ได้อยู่แค่ในหน้าฟีดของคนดูแล้ว แต่คุณกำลังตกอยู่ใน ‘กับดัก’ ของผมจริงๆ” รถสีดำคันหรูแล่นออกไปสู่ความมืดมิดของค่ำคืน ทิ้งให้คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของพายอาร์ ว่าสิ่งที่ธันวากำลังทำอยู่คือการวางแผนกำจัดคู่แข่ง หรือเขากำลังเล่นเกมเดิมพันด้วยหัวใจที่ไม่มีใครกล้าคาดเดา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในดันเจี้ยนแห่งความคลั่งรักนี้นะครับ