เมื่อลิ้นเทพเจอเชฟปากร้าย

“รสชาติเหมือนเอาถุงเท้าที่แช่เหงื่อมาต้มในน้ำเปล่า แล้วใส่เกลือลงไปสามกำมือเพื่อให้มันเค็มกลบความจืดชืดที่น่ารังเกียจครับ... ถ้าใครจะมาทาน 'กะเพราไข่ดาว' ของร้านนี้ ผมแนะนำให้ไปทานข้าวหน้าโรงเรียนเถอะครับ อย่างน้อยคุณจะได้รสชาติที่มันมีความเป็นมนุษย์มากกว่านี้” เสียงของพายอาร์ที่ถูกอัดผ่านไมโครโฟนคุณภาพสูงในวิดีโอความยาวสิบนาที ดังสะท้อนอยู่ในพื้นที่เงียบสงัดของห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ ธันวากดหยุดวิดีโอด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะปล่อยแท็บเล็ตลงบนโต๊ะสเตนเลสเสียงดัง ‘เคร้ง’ ดวงตาคมกริบของเชฟหนุ่มที่มักจะเยือกเย็นดุจน้ำแข็งหิมะ บัดนี้กำลังลุกโชนด้วยโทสะที่ถูกขีดเส้นใต้ด้วยคำว่า ‘หยามกันเกินไป’ “ถุงเท้าเหรอครับ?” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “อินฟลูเอนเซอร์หน้าสวยแต่ลิ้นจระเข้ตัวนี้ กำลังพยายามจะทำลายมาตรฐานที่ผมใช้เวลาสร้างมาสิบปีเพียงเพราะยอดวิวไม่กี่แสนสินะ” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ไม่รอช้าที่จะพิมพ์ข้อความท้าทายลงในช่องแสดงความคิดเห็นที่กำลังร้อนระอุ และส่งข้อความส่วนตัว (DM) ถึง ‘พายอาร์’ โดยตรง *‘ถ้าอยากรู้ว่ารสชาติที่แท้จริงของกะเพราไข่ดาวมันเป็นยังไง แทนที่จะนั่งวิจารณ์จากหลังจอแบบคนขี้ขลาด... พรุ่งนี้เวลาสิบโมงตรง เชิญมาที่ร้านผม ถ้าคุณกล้าพอ ผมจะทำให้คุณคายคำพูดตัวเองออกมาผ่านจานอาหาร’* … เช้าวันต่อมา กลิ่นหอมฟุ้งของพริกขี้หนูแห้งที่ผัดจนได้ที่ผสมผสานกับใบกะเพราสดดึงดูดสายตาคนที่เดินผ่านหน้าร้าน ‘ธันวา ไดน์นิ่ง’ ร้านอาหารที่ดูเหมือนจะล่มสลายในสายตาสังคมออนไลน์เนื่องจากคลิปของพายอาร์ แต่วันนี้กลับมีแขกพิเศษเพียงคนเดียวผลักประตูเข้ามา พายอาร์เดินเข้ามาด้วยชุดเดรสดีไซน์เรียบหรู แต่แววตาที่มองตรงมายังเคาน์เตอร์ครัวนั้นคมกริบไม่แพ้มีดเชฟที่วางอยู่ข้างตัวเจ้าของร้าน “มาตามคำเชิญครับ... คุณเชฟผู้สูงส่ง” พายอาร์ยิ้มมุมปาก เดินตรงไปนั่งที่หน้าบาร์ “หวังว่าวันนี้คุณจะเปลี่ยนจาก ‘น้ำต้มถุงเท้า’ เป็นอะไรที่พอกินได้บ้างนะครับ ไม่อย่างนั้นคลิปวิจารณ์รอบสองของผม อาจจะทำให้คุณต้องปิดร้านถาวรจริงๆ” ธันวาเงยหน้าขึ้นจากกระทะ สายตาของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ ประกายไฟแห่งความไม่ลงรอยดังก้องในความเงียบ “คนอย่างคุณรู้จักแค่รสชาติของคอนเทนต์ที่เรียกยอดไลก์ แต่ไม่เคยเข้าใจศาสตร์ของวัตถุดิบ” ธันวาพูดเสียงเรียบขณะสะบัดกระทะไฟลุกโชน “วันนี้ผมจะทำให้คุณรู้ว่ากะเพราไข่ดาวที่คนทั้งโลกยอมรับ มันต่างจากขยะที่คุณพ่นออกมาทางปากยังไง” “ปากดีจังนะครับ” พายอาร์โน้มตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากใบหน้าของอีกฝ่าย “ถ้าไม่อร่อยอย่างที่คุยไว้ ผมจะรีวิวให้พังจนไม่มีลูกค้ากล้ามาเฉียดร้านคุณเลย คอยดู” ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ตักกะเพราสีเข้มข้นที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลวางลงบนจานเซรามิกเนื้อดี ก่อนจะวางไข่ดาวที่ขอบกรอบแต่ไข่แดงเยิ้มกำลังพอเหมาะไว้ข้างบน เขาเลื่อนจานนั้นไปตรงหน้าพายอาร์ด้วยสายตาที่ท้าทาย “เชิญครับ... ถ้าลิ้นเทพของคุณมันไม่พิการจนแยกความแตกต่างระหว่างอาหารกับขยะไม่ได้” พายอาร์หยิบช้อนขึ้นมา ท่าทางมั่นใจนั้นค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความชะงักงันเมื่อสัมผัสแรกของรสชาติอาหารกระทบลิ้น รสเผ็ดร้อนที่ซับซ้อนตามด้วยความหวานจากเนื้อสัตว์เกรดพรีเมียมและความมันของไข่แดงสด มันไม่เหมือนกับที่เขาเคยวิจารณ์ไว้แม้แต่นิดเดียว “เป็นยังไงบ้างครับ?” ธันวาถามพลางกอดอกพิงเคาน์เตอร์ ดวงตาจ้องมองทุกปฏิกิริยาของอีกฝ่าย “ยังต้องการคอมเมนต์ที่พังทลายร้านผมอยู่ไหม?” พายอาร์กลืนอาหารลงคอ จ้องมองเชฟหนุ่มกลับด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย เขาเพิ่งรู้ตัวว่าวันนี้เขาอาจจะเพลี่ยงพล้ำให้กับเชฟปากร้ายตรงหน้าเข้าให้แล้ว ทว่าก่อนที่พายอาร์จะทันได้เอ่ยปากแก้ต่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางหน้าร้าน ตามด้วยเสียงของคีย์ที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “ร้านเงียบเหงาดีนี่ครับธันวา... หรือว่ากำลังต้อนรับแขกคนพิเศษที่จะมาเป็นตัวทำลายชื่อเสียงครั้งสุดท้ายให้ร้านนี้น่ะ?” บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความตึงเครียดของคนสองคน กลายเป็นความบีบคั้นที่น่าสะพรึงกลัวเมื่อคีย์ขยับเข้ามาใกล้จนพายอาร์สัมผัสได้ถึงอันตรายในแววตาของเชฟรุ่นพี่ ธันวาก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์ ยืนขวางระหว่างคีย์และพายอาร์ สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเกลียดชังเมื่อครู่ เป็นความเย็นชาที่พร้อมจะฟาดฟันใครก็ตามที่เข้ามาแตะต้องพื้นที่ของเขา ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาถึงตรงนี้นะครับ และขอฝากความฟินปนดราม่าในตอนต่อไปไว้ในอ้อมใจด้วยนะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับครับ