จุดจบของยัยหน้าไหว้หลังหลอก

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ลอยล่องมาจากเบื้องหลัง ไม่ได้ทำให้ลินินสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนนิ่งสงสง่าอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องพักรับรองพิเศษ แสงไฟนีออนสีส้มอมเหลืองสะท้อนลงบนเรือนผมสีดำสนิทที่ถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีต ชุดเดรสผ้าไหมสีเขียวมรกตขับให้ผิวขาวเนียนของเธอดูลึกล้ำและน่าค้นหายิ่งขึ้น "สวัสดีครับ... คุณลินิน หุ้นส่วนคนสวยของผม ไม่คิดเลยนะครับว่าเราจะได้เจอกันเร็วกว่ากำหนดขนาดนี้" น้ำเสียงเย้ยหยันที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของ 'กรณ์' ที่ก้าวเข้ามาในห้องรับรองส่วนตัวหลังเวทีงานแฟชั่นโชว์การกุศลระดับประเทศ ดวงตาคมปลาบของเขาพราวระยับด้วยความเย่อหยิ่ง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อสูทแบรนด์ดัง ท่าทีราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู ลินินค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้ลมหายใจของคนที่กำลังลำพองใจสะดุดกึก "นั่นสินะคะ... คนเรามักจะคาดไม่ถึงเสมอว่า 'สุนัข' ที่ตัวเองเคยคิดว่าจมน้ำตายไปแล้ว จะกลับมามีเขี้ยวเล็บที่แหลมคมกว่าเดิมได้" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ กรณ์หน้าตึงขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้ากระตุกเกร็ง "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะลินิน หวังว่าตอนที่หลักฐานการยักยอกเงินบริษัทของคุณถูกฉายหราบนจอโปรเจกต์เตอร์กลางงานในอีกสิบนาทีข้างหน้า คุณจะยังรักษาความมั่นใจแบบนี้เอาไว้ได้นะ" เขายื่นแท็บเล็ตในมือให้ดูหน้าจอ ซึ่งแสดงเอกสารบัญชีปลอมแปลงที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียน พร้อมที่จะส่งต่อไปยังสำนักข่าวและแขกผู้มีเกียรตินับพันชีวิตที่นั่งรออยู่ในฮอลล์ใหญ่ ลินินปรายตามองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ของเธอดังกังวานขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ "คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่า... คนอย่างลินิน จะเดินเข้ากองไฟมือเปล่า?" ยังไม่ทันที่กรณ์จะได้เอ่ยปากถามซ้ำ ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงร่างสูงใหญ่ของ 'คีย์' ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ แววตาของชายหนุ่มคู่นั้นเยียบเย็นและเต็มไปด้วยรัศมีคุกคามที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดลงฮวบฮวบ คีย์เดินตรงมาหยุดยืนเคียงข้างลินินอย่างรู้หน้าที่ เขาใช้มือหนาโอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกถึงความมั่นคงและพร้อมที่จะปกป้องหญิงสาวจากศัตรูทุกรูปแบบ สายตาที่เขามองกรณ์ราวกับกำลังมองเศษขยะชิ้นหนึ่งที่เกะกะสายตา "เสียใจด้วยนะกรณ์..." คีย์เอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง "คนที่กำลังจะฉิบหายคาเวทีใหญ่... ไม่ใช่ลินินหรอก แต่เป็นแกต่างหาก" ปัง! เสียงประตูห้องถูกเปิดผางอีกครั้ง ทีมงานฝ่ายเทคนิคของงานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจ พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่สั่นเทา "คุณกรณ์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! หน้าจอหลักในฮอลล์... มัน... มันไม่ได้ฉายไฟล์ของคุณ แต่มัน..." "มันฉายอะไรวะ!" กรณ์ตวาดลั่นด้วยความหัวเสีย หันไปถลึงตาใส่ทีมงาน ภายนอกห้องรับรอง เสียงฮือฮาอึงอลของฝูงชนนับพันในฮอลล์ใหญ่ดังทะลุผนังเข้ามา เสียงซุบซิบและเสียงอุทานด้วยความตกใจระลอกใหญ่ ทำให้สีหน้าของกรณ์เริ่มซีดเผือดลงทีละน้อย ความมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น ลินินยกย่องมุมปากขึ้นอย่างเหนือกว่า เธอก้าวเข้าไปใกล้กรณ์อีกนิด กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ยินดีต้อนรับสู่งานเลี้ยงอำลาตำแหน่งประธานของคุณนะคะ... กรณ์" ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมาที่เชื่อมต่อสัญญาณสดจากฮอลล์ใหญ่ ก็สะท้อนภาพและเสียงสนทนาลับระหว่างกรณ์กับกลุ่มทุนสีเทา พร้อมด้วยหลักฐานเส้นทางการเงินที่มัดตัวแน่นหนาทุกคดี ฉายชัดเจนต่อหน้าสื่อมวลชนทุกสำนักและแขกผู้มีเกียรติระดับประเทศ เสียงกรี๊ดร้องด้วยความตกใจและเสียงแฟลชกล้องถ่ายรูปสาดส่องระรัวจนแสบตา กรณ์เข่าทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักว่าตัวเองกลายเป็นเหยื่อในเกมที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คิดเสียแล้ว ลินินมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้คีย์ ปลายนิ้วเรียวสวยของคีย์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทลวดลายหรูหราขึ้นมาเตรียมพร้อม พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันในมือถือของลินินที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง... *ติ๊ง! ยอดเงินถอนทุนคืนจำนวน 50,000,000 บาท เข้าสู่บัญชีหลักเรียบร้อยแล้วค่ะ* ลินินหันไปสบตากับคีย์ รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว ในขณะที่เสียงประตูด้านนอกกำลังถูกกระชากเปิดออกโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจนับสนายที่ถือหมายจับเดินตรงเข้ามา *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ชาเขียวแก้วร้าย" มาโดยตลอดนะคะ!