ก้าวสู่ตำแหน่งผู้บริหารที่น่าเกรงขาม

"คุณลินินคะ... ตำรวจชุดนี้มาพร้อมหมายศาลข้อหาฉ้อโกงและฟอกเงินค่ะ ดูท่าทางทางนั้นคงวางแผนมาอย่างดีเพื่อจะรวบตัวคุณให้พ้นทางก่อนการประชุมผู้ถือหุ้นใหญ่ในอีกสามชั่วโมงข้างหน้านี้เสียด้วยสิคะ" เสียงกระซิบแหบพร่าแต่มั่น.คงของเลขาฯ สาวคนสนิทดังลอดผ่านความโกลาหลเบื้องหน้า ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่กำลังพุ่งตรงมาหยุดอยู่หน้าห้องประชุมใหญ่ของตระกูลวรโชติ ลินินไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มบนริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำยังคงประดับอยู่ราวกับเธอกำลังนั่งจิบชาชมวิวสวนดอกไม้ในยามบ่าย ไม่ใช่กำลังเผชิญหน้ากับข้อหาหนักที่อาจทำให้เธอต้องไปนอนในคุกมืด เธอกวาดสายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวที่มองเหยื่อผ่านกระจกใสบานใหญ่ ก่อนจะหันไปสบตากับชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้าง—คีย์ อดีตชายหนุ่มผู้เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดิน บัดนี้เขายืนหยัดในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนื้อดี ทอดสายตามองกลุ่มเจ้าหน้าที่รัฐด้วยแววตาเยียบเย็นและทรงพลังไม่แพ้กัน ประตูห้องประชุมถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท สารวัตรตำรวจนายใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมหมายจับในมือ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจราวกับถือตั๋วทองคำแห่งชัยชนะ "คุณลินิน วรโชติ... คุณถูกออกหมายจับในข้อหาสมรู้ร่วมคิดในการยักยอกทรัพย์และฟอกเงินของบริษัทเครือวรโชติกรุ๊ป ขอเชิญคุณไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจกับพวกเราด้วยครับ!" เสียงทุ้มกังวานประกาศก้องท่ามกลางความเงียบงันของบอร์ดบริหารชราภาพหลายคนที่แอบลอบยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดออกเป็นชิ้นๆ บรรดาญาติผู้พี่และอาแท้ๆ ของลินินต่างแสดงสีหน้าเยาะเย้ยออกมาอย่างไม่ปิดบัง พวกเขาคงคิดว่าแผนการ "เด็ดหัวนางร้าย" ครั้งนี้จะสำเร็จลุล่วงและทำให้ลินินต้องสยบแทบเท้า ทว่า... ลินินกลับหัวسเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวسเราะใสราวกับระฆังแก้วนั้นช่างบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในห้อง "หมายจับงั้นเหรอคะสารวัตร... ช่างมาได้จังหวะเวลาเสียจริง เหมือนกับว่ามีคนเขียนบทไว้ล่วงหน้าเลยนะคะ" ลินินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงในชุดสูทรoyสไตล์แฟชั่นนิสต้าก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมไม้สักทอง เธอยื่นมือเรียวไปแตะเอกสารบนโต๊ะอย่างใจเย็น "อย่ามาพูดจาบิดเบือนเลยครับหลักฐานมัดตัวแน่นหนา เชิญตัว!" สารวัตรส่งสัญญาณให้ลูกน้องก้าวเข้ามาประชิดตัว แต่ก่อนที่กุญแจมือเย็นเฉียบจะทันได้สัมผัสข้อมือของหญิงสาว คีย์ก็ก้าวเท้าออกไปบังหน้าลินินไว้ครึ่งก้าว ฝ่ามือหนายกขึ้นปัดข้อมือของตำรวจนายนั้นออกอย่างไม่แยแส แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกจากร่างของชายหนุ่มจนเจ้าหน้าที่ถึงกับชะงักถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ก่อนจะใส่กุญแจมือใคร... ช่วยดูนี่ให้ดีเสียก่อนครับ ว่าพวกคุณกำลังเล่นอยู่กับใคร" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขาม มือหนาหยิบแท็บเล็ตเครื่องหรูขึ้นมา ก่อนจะกดสไลด์หน้าจอส่งต่อไปยังจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมทันที ภาพที่ปรากฏบนจอไม่ใช่หลักฐานการกระทำผิดของลินิน... แต่เป็นเส้นทางการเงินมหาศาล และรายชื่อบัญชีลับของบรรดาญาติผู้พี่และคณะกรรมการบริหารครึ่งหนึ่งในห้องนี้ ที่แอบลักลอบขายความลับบริษัทให้แก่คู่แข่งทางการค้า รวมถึงหลักฐานการโอนเงินสดเข้าบัญชีส่วนตัวของสารวัตรเจ้าของคดีเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน รวมถึงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของสารวัตรหนุ่มที่เริ่มสั่นระรัวอย่างบ้าระหั่ง ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะของสารวัตรซีดเผือดลงในพริบตา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงหมายเรียกและหลักฐานการรับสินบนของตนเองแบบจะแจ้ง "นี่มัน... นี่มันอะไรกัน!" สารวัตรเสียงสั่นพร่า หันขวับไปมองหน้ากลุ่มผู้ถือหุ้นใหญ่ที่หน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน ลินินเดินผ่านหลังคีย์ออกมา รอยยิ้มทรงเสน่ห์แต่แฝงด้วยความดุดันฉายชัดบนใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนโต๊ะประชุมตรงหน้าอากับญาติผู้พี่ที่กำลังตัวสั่นเทา "ตกใจอะไรกันคะคุณอา... ดิฉันบอกแล้วไงคะว่า 'ระบบ' ของดิฉันน่ะ ละเอียดถี่ถ้วนกว่าที่พวกคุณคิดเยอะ" ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเจ้าเล่ห์ ในขณะที่สมองอันเฉียบคมประมวลผลคำสั่งของระบบถอนทุนคืนที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเธอทันที *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความพยายามทำลายล้างชื่อเสียงของเป้าหมาย ดำเนินการยึดทรัพย์สินและหุ้นทั้งหมดของกลุ่มผู้ทรยศเข้าสู่พอร์ตส่วนตัวของโฮสต์เรียบร้อยแล้ว มูลค่ารวม: 3,500,000,000 บาท]* ตัวเลขเงินมหาศาลที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ลินินรู้สึกกระปรี้กระเปร่า เธอหันไปสบตากับคีย์ ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันด้วยเคมีที่เข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบ สายตาของลินินกวาดมองผู้บริหารหน้าเก่าที่เคยคิดจะเขี่ยเธอทิ้ง ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ก้องกังวานไปทั่วห้องประชุม "ในฐานะ 'ผู้ถือหุ้นใหญ่และประธานกรรมการบริหารสูงสุด' คนใหม่ของวรโชติกรุ๊ป... ดิฉันขอประกาศ ณ วินาทีนี้เลยนะคะว่า..." ลินินเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดกระดุมสูทตัวนอกออกแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประธานตำแหน่งสูงสุดด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชبิดานั่งบัลลังก์ "...ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ ที่มีส่วนพัวพันกับการทุจริต... เชิญเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปให้พ้นบริษัทของดิฉันซะ! ส่วนคุณสารวัตรคะ... พาพวกเขากลับสถานีไปพร้อมกับคุณได้เลยค่ะ เพราะข้อหาติดสินบนเจ้าพนักงานและฉ้อโกงประชาชน น่าจะทำให้พวกเขามีเวลาคิดทบทวนชีวิตในคุกอีกนานโขทีเดียว" สิ้นคำประกาศนั้น เสียงโวยวายและเสียงร้องคร่ำครวญก็ดังระเบิดขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง บรรดาญาติผู้พี่ต่างพากันคุกเข่าลงแทบพื้น ร้องขอความเห็นใจจากหญิงสาวที่พวกเขาเคยดูถูกเหยียดหยาม แต่ลินินกลับทำเพียงแค่ยกเรียวขาขึ้นไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ โดยไม่ชายตามองคนพวกนั้นแม้แต่น้อย คีย์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววภูมิใจ "คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากครับที่รัก... ก้าวต่อไป เราจะไปควซื้อกิจการคู่แข่งรายใหญ่กันต่อดีไหมครับ?" ลินินหันไปยิ้มรับคำเยินยอนั้น แววตาคู่สวยประกายแสงระยิบระยับด้วยความท้าทายใหม่ เธอกำลังจะตอบกลับชายหนุ่ม แต่ทว่า... จู่ๆ ประตูลิฟท์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงจากชั้นใต้ดินก็เปิดผางออกอย่างไร้เสียงเตือน ร่างสูงโปรดของบุคคลปริศนาในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงก้าวออกมาจากลิฟท์ พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นก้องห้องประชุม "เก่งมาก... หลานสาวตัวแสบ ไม่นึกเลยว่าเธอจะล้างบางบริษัทนี้ได้เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก" ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับบิดาของลินินแย้มยิ้มเยือกเย็นออกมา ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เธอราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือที่ถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าลินินอย่างแรง—เอกสารโอนกรรมสิทธิ์หุ้น 51% สุดท้ายที่ถูกถือครองโดย "ผู้ก่อตั้งที่แท้จริง" ซึ่งไม่มีใครเคยล่วงรู้มาก่อนว่ายังมีชีวิตอยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้เสมอนะคะ!