ย้อนรอยความซวยให้ตกไปอยู่กับคนอื่น

"ถ้าคุณหญิงแม่คิดว่าเครื่องเพชรชุดนี้ จะช่วยกลบเกลื่อนความไร้รสนิยมของลูกสาวท่านได้ล่ะก็... คงต้องบอกว่าตาถึงในทางที่น่าสมเพชทีเด็ดเลยค่ะ" เสียงหัวroเบาๆ ในลำคอของลินินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบของห้องจัดเลี้ยงแกลเลอรีชื่อดัง แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องกระทบใบหน้ารูปไข่ที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนเรียบหรู แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ ร่างระหงในชุดราตรีสีดำสนิทปักดิ้นเงินระยิบระยับยืนพิงขอบโต๊ะจัดแสดงผลงานศิลปะอย่างผ่อนคลาย ราวกับไม่ได้กำลังตกเป็นเป้าสายตาของไฮโซนับร้อยชีวิตในงานประมูลการกุศลแห่งนี้ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ คุณหญิงพัชรา มารดาของคู่หมั้นเก่าที่เพิ่งถูกเธอเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไบยดี หน้าดำคร่ำเครียดจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน มือที่สวมแหวนเพชรอลังการสั่นเทาด้วยความโกรธจัด "นัง... นังเด็กก้าวร้าว! แกกล้าดียังไงมาพูดจาต่ำทรามกับฉันแบบนี้!" คุณหญิงพัชรากรีดเสียงแหลมสูงจนแขกคนอื่นต้องหันมามอง แต่ลินินกลับเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นนิดเดียวอย่างนึกสนุก เธอตั้งใจ... ใช่ค่ะ ลินินตั้งใจเหยียบจุดเดือดของอีกฝ่ายตั้งแต่ก้าวเท้าเข้างานแล้ว การเป็นนางร้ายในนิยายที่รู้จุดจบ ลินินคนนี้ไม่มีวันยอมรอให้ใครมาตบหน้าก่อนเป็นอันขาด บทบาทเหยื่อผู้แสนน่าสงสารมันเชยสะบัดสำหรับยุคนี้ ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสกปรก เธอก็จะใช้ "ระบบถอนทุนคืน" ซื้อความฉิบหายมาเสิร์ฟให้ถึงที่แบบไม่ต้องร้องขอ "ต่ำหรือคะ? แต่ก็น่าแปลกนะคะที่คน 'สูงส่ง' อย่างคุณหญิงแม่ ถึงได้วิ่งโร่เอาสร้อยไข่มุกปลอมๆ มาหลอกประมูลเอาหน้าในงานการกุศลระดับประเทศแบบนี้..." ลินินแกล้งลดเสียงลงให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน แต่สายตากลับกวาดมองไปรอบห้องราวกับจงใจเปิดช่องให้คนอื่นสงสัย "แก! แกใส่ร้ายฉัน!" "ใส่ร้ายหรือคะ งั้นให้ผู้เชี่ยวชาญมาพิสูจน์ไหมล่ะคะว่าไข่มุกเม็ดกลางนั่นน่ะ... ราคาไม่ถึงห้าพันบาทด้วยซ้ำ แถมยังลอกคราบเร็วกว่าหน้ากากของท่านเสียอีก" ลินินแย้มยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับเยียบเย็นจนคุณหญิงพัชราผถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความหวาดกลัว ในจังหวะที่คุณหญิงพัชรากำลังจะพุ่งเข้ามาตบด้วยความบันดาลโทสะ ลินินกลับแกล้งทำเป็นสะดุดชายกระโปรงตัวเองอย่างแนบเนียน ร่างเพรียวบางเซถลาล้มลงไปกระแทกกับโต๊ะวางแก้วแชมเปญทรงสูง เสียงแก้วแตกกระจายดังเพล้ง! เศษแก้วบาดเข้าที่ข้อศอกขาวเนียนจนมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่มุมปากของลินินกลับยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัว *[ติ๊ง! ตรวจพบการถูกกลั่นแกล้งและทำร้ายร่างกายในที่สาธารณะโดยไม่ตั้งใจ]* *[ระบบถอนทุนคืน ทำงาน: ทำการทบต้นความเสียหาย 10,000 เท่า! ยอดเงินเข้าบัญชีของคุณ 50,000,000 บาทเรียบร้อยแล้วค่ะ]* ยอดเงินห้าสิบล้านโอนเข้าบัญชีอย่างไร้รอยต่อ รอยยิ้มของลินินยิ่งเจิดจ้าขึ้นไปอีก นี่แหละค่ะศิลปะของการแกล้งพลาดเพื่อล่อให้ศัตรูตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้! ทันทีที่เสียงแก้วแตกและร่างของลินินล้มลง เสียงฮือฮาก็ดังระเบิดขึ้น ท่ามกลางความชุลมุนนั้นเอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสไตล์อิตาลีก็ก้าวผ่านฝูงชนเข้ามาด้วยรัศมีเย็นชาคุกคาม คีย์—ชายหนุ่มผู้เคยอยู่เคียงข้างเธอในวันที่ไร้ค่า บัดนี้เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองคุณหญิงพัชราที่ยังค้างอยู่ในท่าเงื้อมมือจะตบ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงอีกครั้งเมื่อไม่มีใครกล้าสบตากับคีย์ ผู้ชายที่กุมอำนาจทางการเงินเบื้องหลังแบรนด์แฟชั่นระดับโลกและเครืออสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ซึ่งปัจจุบัน... เป็นคู่คิดและผู้สนับสนุนเบอร์หนึ่งของลินินเองค่ะ คีย์ไม่แม้แต่จะชายตามองคุณหญิงพัชราผู้หน้าซีดเผือด เขาก้มตัวลงช้าๆ ประคองร่างของลินินขึ้นมาอย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่รอยขีดข่วนบนข้อศอกของเธอ แววตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกริ้วที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "เจ็บไหมครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบาๆ มีเพียงเขากับเธอที่ได้ยิน ลินินส่ายหัวน้อยๆ ส่งยิ้มซุกซนให้คู่หูสายเปย์ "นิดหน่อยค่ะ แต่ถือว่าคุ้มค่ากับการได้เห็นคนหน้าด้านแถแถกๆ แถวนี้แสดงธาตุแท้ออกมานะฃะคะ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปสบตากับคุณหญิงพัชราที่ตอนนี้ขาเริ่มสั่นพับๆ ด้วยความกลัวบารมีของเขา "คุณหญิงพัชราครับ..." คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนทุกคนต้องหยุดหายใจ "ภริยาของผม... เอ่อ หมายถึง ว่าที่ภริยาที่ผมกำลังจะจดทะเบียนสมรสด้วยในอีกสามวันข้างหน้า คงไม่ใช่คนที่ใครจะมาทำร้ายได้ตามอำเภอใจสินะครับ" คำประกาศกร้าวท่ามกลางงานสังคมทำให้ทุกคนในห้องถึงกับอ้าปากค้าง ลินินเองก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ หันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่ยืนบังลมบังฝนให้เธอมาตลอด นี่มันไม่ใช่บทสนทนาในพล็อตเดิมนี่คะ! เจ้าบ้านี่เล่นนอกบทอีกแล้ว! แต่ยังไม่ทันที่ลินินจะได้เอ่ยปากทักท้วง ประตูบานคู่ด้านหน้าห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดสวมสูทดำนับสิบชีวิต พร้อมกับร่างของชายชราคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก... ประธานกรรมการใหญ่แห่งตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวง ซึ่งเป็นเจ้าของแกลเลอรีแห่งนี้นั่นเอง! "ท่านประธานมาทำไมกัน..." เสียงกระซิบด้วยความตกใจดังเซ็งแซ่ ชายชราไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง เขากวาดสายตามองหาใครบางคนด้วยความร้อนรน จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ร่างของลินินที่ยืนอยู่เคียงข้างคีย์ เขารีบก้าวเท้าเข้ามาหาด้วยความเร็วที่ไม่สมวัย ก่อนจะโค้งคำนับให้ลินินจนแทบจะชิดพื้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงาน "คุณลินินครับ... ทางเราต้องขออภัยอย่างยิ่งที่ปล่อยให้คนไร้มารยาทมาสร้างความสกปรกในพื้นที่ของเรา..." ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ก่อนจะโบกมือให้ลูกน้องนำแฟ้มเอกสารสีดำสนิทเข้ามาถวายตรงหน้าเธอ "เพื่อเป็นการขอโทษ... กรรมสิทธิ์ทั้งหมดของแกลเลอรีแห่งนี้ รวมถึงตึกระฟ้าใจกลางเมืองอีกสามแห่ง... ถูกโอนเข้าชื่อของคุณลินินเรียบร้อยแล้วครับ!" ลินินก้มมองแฟ้มเอกสารในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคีย์ที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เธอ ยอดเงินในระบบยังไม่ทันหายร้อน ตอนนี้อสังหาริมทรัพย์ราคาหลักพันล้านก็วิ่งมาชนหน้าตักอีกแล้วหรือนี่คะ? แต่ความระทึกยังไม่จบแค่นั้น เมื่อจู่ๆ หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของลินินก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดส่งตรงเข้ามา... *["พี่ชายต่างแม่ที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลเมื่อสิบปีก่อน ส่งข้อความถึงคุณ: 'ลินิน... พี่กลับมาแล้ว และพี่พร้อมจะเอาทุกอย่างที่นังพวกนั้นแย่งไปจากเธอ... คืนมาให้หมด'"]* ดวงตาของลินินหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มหวานหยดถูกจุดขึ้นบนเรียวปากอีกครั้ง เมื่อเกมกระดานนี้กำลังจะสนุกยิ่งกว่าเดิม เพราะดูเหมือนว่า... เหยื่อตัวจริงไม่ได้มีแค่คุณหญิงพัชราคนเดียวเสียแล้วล่ะค่ะ! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้แสนน่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างความแซ่บสายเปย์ของลินินมาจนถึงตอนนี้ เจอกันใหม่ตอนหน้า รับรองว่าสะใจกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!