เงินล้านแรกกับการตบหน้าคุณหนูผู้สูงส่ง

เสียงหัวเราะเยาะหยันของ ‘พิม’ ดังแทรกผ่านเสียงเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำภายในบูติกแบรนด์หรูระดับโลก ลินินยืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองชุดเดรสผ้าไหมอิตาลีแขวนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองป้ายราคาหกหลักปลายๆ ที่ห้อยอยู่ “อย่าบอกนะว่าเธอพาผู้ชายตกอับคนนี้มาเดินเลือกชุดออกงานสังคมจริงๆ ลินิน?” เสียงแหลมสูงของพิมดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าเหยียดหยามจนแทบไม่ต้องซ่อน “สภาพแบบนี้ แค่ค่ากาแฟในร้านนี้ยังต้องคำนวณแล้วคำนวณอีกเลยมั้งยะ... หรือว่าเธอคิดจะเอาตัวเข้าแลกเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว?” คีย์ ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างลินิน ขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเรียบง่ายแต่ตัดเย็บอย่างประณีตแผ่รังสีความนิ่งสงบออกมาอย่างน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบมองพิมด้วยแววตานิ่งเรียบราวกับเธอกำลังยืนเห่าอยู่ริมถนน ไม่มีความจำเป็นต้องลดตัวลงไปต่อปากต่อคำกับคนไร้ค่า ลินินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ส่งไปให้นั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันเต็มไปด้วยความเยືือกเย็นและอำนาจที่พิมไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวผู้หญิงคนนี้ “เงินในกระเป๋าของฉัน คงไม่ต้องรบกวนให้คุณพิมมาช่วยคำนวณหรอกค่ะ” น้ำเสียงของลินินนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ “บางที... การที่คุณพิมรีบวิ่งเข้ามาเหยียดคนอื่นก่อน อาจเป็นเพราะกลัวว่าตัวเองจะไม่มีปัญญาแม้แต่จะชายตาแลของพวกนี้หรือเปล่าคะ?” “กรี๊ด! นังลินิน!” พิมหน้าถอดสี กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัดเมื่อโดนย้อนเข้ากลางแสบ ท่ามกลางสายตาของพนักงานในร้านที่เริ่มหันมามอง “ปากดีนักนะ! ไหนล่ะเงินที่จะมาซื้อ? ถ้าแกซื้อชุดนี้ไม่ได้ ฉันจะประจานให้ทั่วสังคมไฮโซเลยว่าแกมันก็แค่ตัวปลอมที่เกาะผู้ชายกิน!” พนักงานขายเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ พยายามรักษามารยาทแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความดูถูกไม่แพ้กัน “ขออภัยนะคะคุณลูกค้า ชุดนี้ราคาแปดแสนบาทถ้วนค่ะ ทางเราเกรงว่า...” ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในมือของลินินดังขึ้นตัดบทสนทนา หน้าจอแสดงผลแอปพลิเคชันปริศนาที่เธอเพิ่งได้รับจาก ‘ระบบถอนทุนคืน’ ยอดเงินในบัญชีถูกเติมเข้ามาสามล้านบาทถ้วนจากภารกิจแรกที่สำเร็จลุล่วงอย่างงดงาม ลินินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี หันไปสบตากับคีย์ที่ส่งยิ้มมุมปากกลับมาอย่างรู้ใจ ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ลวดลาย—บัตรเครดิตดำวงเงินไม่จำกัด—ออกมาจากกระเป๋าถืออย่างใจเย็น “แปดแสนบาทสินะคะ?” ลินินเอ่ยทวนเสียงใส ยื่นบัตรสีดำส่งให้พนักงานด้วยท่าทางราวกับยื่นเศษกระดาษ “รวมเครื่องประดับเซ็ตนั้นด้วยค่ะ คิดบิลรวมมาเลยนะคะ” พนักงานรับบัตรมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เมื่อเครื่องรูดบัตรสีดำสนิทถูกเสียบลงไป ไฟสีฟ้าสว่างวาบพร้อมกับเสียงอนุมัติรายการที่ดังชัดเจนทั่วทั้งร้าน ติ๊ด... สำเร็จ พิมอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกจากเบ้า สีหน้าของเธอซีดเผือดลงทันทีราวกับคนเห็นผี ยอดเงินแปดแสนหกหมื่นบาทถูกตัดผ่านไปอย่างง่ายดายโดยไม่มีสะดุด “ยะ... ยอดผ่านเหรอ? เป็นไปไม่ได้! นังลินิน แกไปเอาเงินมาจากไหน!” พิมกรีดร้องเสียงหลง พยายามพุ่งเข้ามาคว้าแขนลินินด้วยความคลุ้มคลั่ง แต่คีย์ก้าวเข้ามาบังขวางไว้ด้วยท่าทางดุดันเพียงนิดเดียว แรงกดดันมหาศาลทำให้พิมต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ลินินรับใบเสร็จและบัตรคืนมาจากพนักงานที่ตอนนี้โค้งคำนับเธอจนแทบจะติดพื้น รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอก้าวเข้าไปใกล้พิมช้าๆ โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “จำไว้นะคะคุณพิม... คนที่ไม่มีค่าพอจะยืนมองฉันในตอนนี้ ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณต่างหากล่ะคะ” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ก็บินมาจอดนิ่งสนิทลอยตัวอยู่เหนือลานจอดรถด้านหน้าร้านกระจกใส บอดี้การ์ดในชุดสูทสากลสามคนก้าวลงมาจากเครื่องพร้อมกับเปิดประตูรถห้ามนั่งคันยาวที่มารอรับอย่างสมเกียรติ ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่หันมามองเป็นตาเดียว คีย์ยื่นมือหนาออกมาให้ลินินจับ เธอยื่นมือเรียววางลงบนฝ่ามือของเขาอย่างมั่นใจ ก่อนจะหันกลับไปมองพิมที่ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง และก่อนที่ก้าวเดินออกจากร้านเพื่อขึ้นรถหรู ลินินก็ต้องหยุดชะงักเมื่อร่างสูงคุ้นเคยของใครบางคนก้าวสวนเข้ามาทางประตูร้าน พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความสะใจในตอนนี้ด้วยนะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์ให้ "ชาเขียวแก้วร้าย" ด้วยนะคะ รักค่ะ!