ฟื้นขึ้นมาพร้อมระบบถอนทุนคืน

กลิ่นหอมกรุ่นของชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพงระยับในแก้วกระเบื้องเคลือบมุกแทบไม่ได้ช่วยให้รสชาติความขื่นขมในลำคอของลินินเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวสวยที่เคยสวมแหวนเพชรเม็ดโตจนแทบยกไม่ขึ้น บัดนี้กำลังสั่นเทาเล็กน้อยขณะลูบไล้ไปตามเนื้อกระดาษเอกสารรายงานการเงินบนโต๊ะทำงานไม้ฮอกกานีราคาหลักล้าน ตัวเลขสีแดงฉานที่ปรากฏหราอยู่บรรทัดสุดท้ายไม่ได้เป็นเพียงแค่ความผิดพลาดทางบัญชี แต่มันคือใบมรณบัตรอย่างเป็นทางการของตระกูลวรภัทรโสภณ... ตระกูลผู้ดีเก่าที่กำลังจะกลายเป็นยาจกชั่วข้ามคืนในอีกไม่ถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า "คุณหนูคะ... เอกสารจากธนาคารพาณิชย์นครหลวงส่งมาถึงแล้วค่ะ พวกเขาแจ้งว่า... ปฏิเสธการขยายวงเงินกู้ยืมรอบสุดท้ายค่ะ" เสียงของแม่บ้านเก่าแก่สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าของหญิงสูงวัยซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ดวงตาทอดมองคุณหนูคนเล็กของบ้านด้วยความเวทนาและหวatระแวง เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า 'ลินิน' คนนี้คือคุณหนูผู้เอาแต่ใจ ใช้เงินมือเติบโต และไม่เคยรู้จักความลำบากแม้แต่วินาทีเดียว หากตระกูลล้มละลาย ผู้หญิงคนนี้จะเอาชีวิตรอดอย่างไรในสังคมที่พร้อมจะเหยียบย่ำคนตกอับได้ตลอดเวลา แต่ทว่า... เงาที่สะท้อนอยู่ในแก้วชาหาใช่แววตาตื่นตระหนกหรือหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังไม่ ลินินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากสีชาดแย้มยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทำเอาแม่บ้านถึงกับผงะถอยหลังด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ร่างบางในชุดเดรสผ้าไหมสั่งตัดพิเศษทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หนasนุ่ม ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องทำงานหรูหราที่เต็มไปด้วยความโอ่อ่าจอมปลอมนี้ ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังในชาติภพก่อน—ชาติที่เธอต้องกลายเป็นนางร้ายผู้โง่เขลา ถูกคนรักสลัดทิ้ง ถูกเพื่อนสนิทแย่งชิงทุกอย่างไป และจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวในห้องพักโทรมๆ—ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก *ให้ตายสิ... สวรรค์คงเห็นว่าฉันยังเล่นบทนางร้ายไม่สะใจพอ ถึงได้ส่งให้ฉันย้อนเวลากลับมาในช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุดแบบนี้สินะคะ* ลินินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ในชาติตอนนี้ ครอบครัวกำลังจะล้มละลาย คู่หมั้นหนุ่มรูปงามที่เคยสัญญาว่าจะรักกันชั่วนิรันดร์กำลังแอบติดต่อกับนังดอกบัวขาวเพื่อฮุบสมบัติชิ้นสุดท้าย และบรรดาไฮโซที่เคยยกยอเธอต่างพากันเตรียมตัวเหยียบย่ำเธอให้จมดิน พวกเขาคงคิดว่าลินินคนนี้จะกรีดร้อง ฟูม และวิ่งไปขอความเมตตาจากพวกสารเลวพวกนั้นสินะคะ? น่าเสียดาย... ที่ความคิดนั้นมันเชยระเบิดไปหน่อยค่ะ [ติ๊ง! ระบบถอนทุนคืน (Revenge & Refund System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%] เสียงใสๆ ราวกับเสียงกริ่งร้านสะดวกซื้อดังขึ้นในโสตประสาทของลินินอย่างกะทันหัน จนเธอต้องกะพริบตาปริบๆ [ตรวจพบสถานะทางการเงินวิกฤตขั้นสุดยอด: ทรัพย์สินติดลบ 50,000,000 บาท / คะแนนความแค้นพุ่งทะยานเกินพิกัด: 99.9% / เงื่อนไขการปลดล็อกระบบ: สำเร็จ!] [ยินดีต้อนรับท่านประธานลินิน สู่ระบบที่จะทำให้เงินซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งศักดิ์ศรีของคนที่เคยเหยียบย่ำท่าน!] ภาพหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นลอยเด่นอยู่กลางอากาศตรงหน้าลินิน โดยมีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็น ตัวเลขสีเขียวเรืองแสงกระพริบตาแป๋วพร้อมกับวงเงินในบัตรเครดิตเสมือนจริงที่ระบุไว้ว่า *'ไม่จำกัดวงเงิน'* ภายใต้เงื่อนไขเดียวเท่านั้น—ทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้จ่ายออกไปเพื่อ "ตบหน้า" ศัตรูหรือ "ถอนทุนคืน" จะถูกตีค่ากลับมาเป็นคะแนนสถานะและผลกำไรทวีคูณเข้ากระเป๋าในอัตราส่วน 100 ต่อ 1! ลินินจ้องมองตัวเลขนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นเร้าใจราวกับเสือสาวที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะ "ไม่จำกัดวงเงินอย่างนั้นเหรอคะ..." ลินินพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มซุกซนที่มุมปาก "ถ้าอย่างนั้น... ฉันคงต้องเริ่มต้นละลายพฤติกรรมพวกหน้าเงินพวกนี้เสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ" ในขณะที่เธอกำลังจะสั่งการระบบขั้นต่อไป ประตูห้องทำงานไม้สักทองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่แม้แต่จะเคาะขออนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'คีย์' ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและรอยยิ้มเยาะหยัน ก้าวเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ คีย์คือใครน่ะหรือคะ? เขาคืออดีตคู่แข่งทางธุรกิจของตระกูลวรภัทรโสภณ ผู้ชายที่เคยถูกครอบครัวของเธอเหยียบย่ำอย่างไม่ใยดีในอดีต และในชาตินี้... เขาก็คือคนที่เดินเข้ามาเพื่อซ้ำเติมเธอก่อนใครเพื่อน "คุณลินินครับ ดูท่าทางคุณคงจะยังไม่รู้สถานการณ์สินะครับ" คีย์โยนซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น เอกสารฉบับนั้นกระจัดกระจายเผยให้เห็นข้อเสนอการซื้อกิจการในราคาถูกราวกับเศษทาน "บริษัทของคุณล้มละลายแล้ว และผม... คือคนเดียวที่จะรับซื้อซากปรักหักพังนี้ในราคาเศษเหล็กครับ" ลินินไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างประสานมือไว้บนตัก ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายประเมินค่า ราวกับเขากำลังยืนแก้ผ้าอยู่กลางตลาดสด "เศษเหล็กอย่างนั้นหรือคะ คุณคีย์..." ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของคีย์เริ่มแข็งค้าง เมื่อเห็นว่าดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "น่าเสียดายจังนะคะที่สายตาของคุณมันสั้นกว่าส่วนสูงเสียอีก" "คุณลินิน! นี่คุณยังจะมีอารมณ์มาปากดีอีกงั้นเหรอครับ? ตระกูลของคุณกำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย บัตรเครดิตทุกใบกำลังจะถูกอายัด—" *[แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบเป้าหมายกำลังคุกคามและดูถูกเหยียบย่ำท่าน เปิดใช้งานภารกิจเร่งด่วน: "ฟาดหน้าด้วยเงินสดให้หน้าหงาย" — อนุมัติวงเงินเบิกถอนฉุกเฉิน 10 ล้านบาททันที!]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบที่แล่นพล่านไปทั่วปลายนิ้ว ลินินแย้มยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่สวยงามหยาดเยิ้มแต่กลับสร้างความหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำให้แก่ผู้พบเห็น เธอยกมือขึ้นปัดซองเอกสารราคาถูกนั่นทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังสั่งอาหารกลางวัน "คุณคีย์คะ..." ลินินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์จนเขาต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมเย้ายวนจางๆ ลอยแตะจมูกพร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังชัดเจนทุกถ้อยคำ "คุณบอกว่าตระกูลฉันไม่มีเงินงั้นเหรอคะ?" ปลายนิ้วเรียวสวยกดปุ่มตกลงบนแอปพลิเคชันปริศนาในมือถือ หน้าจอแสดงยอดโอนเงินจำนวนสิบล้านบาทพุ่งตรงไปยังบัญชีกลางของบริษัทคีย์ในเสี้ยววินาที *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากธนาคารในโทรศัพท์มือถือของคีย์ดังขึ้นลั่นห้อง ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรังเกียจ แต่เพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ใบหน้าหล่อเหลาก็เผือดสีลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริดจนแทบถล่นออกมานอกเบ้า สิบล้านบาทถ้วน! โอนเข้าบัญชีบริษัทของเขาจากผู้หญิงที่กำลังจะล้มละลายเนี่ยนะ?! "นี่มัน... เงินอะไรกันคุณลินิน?!" คีย์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งสั่นเครือจนแทบไม่เป็นภาษา ลินินหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับด้วยความสะใจขั้นสุดยอด เธอเอื้อมมือไปตบเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาด้วยความทะนงตัว ราวกับกำลังลูบหัวสุนัขตัวโปรด "ก็เงินซื้อหัวใจ... อ๊ะ ไม่ใช่สิคะ... เงินซื้อหมาเฝ้าประตูต่างหากล่ะคะ" ลินินกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ายวนแต่เฉียบขาด "สิบล้านนี้ฉันให้คุณเป็นทิป... ในฐานะที่อุตส่าห์วิ่งมาส่งเอกสารให้ถึงที่ แต่ถ้ายังไม่อยากให้ฉันซื้อบริษัทของคุณทิ้งแล้วเอาไปทำเป็นคอกสุนัขล่ะก็..." ลินินหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงจ้องมองเขาอย่างกดดัน "คุกเข่าลงแล้วพูดว่า 'โปรดเมตตาคุณลินินคนสวยด้วยครับ' ซะสิคะ... แล้วฉันอาจจะพิจารณาให้คุณรอดตัวในวันนี้ค่ะ" คำพูดนั้นทำเอาคีย์ยืนแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ศักดิ์ศรีและความหยิ่งทะนงของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี ใบหน้าของเขาแดงก่ำสลับเขียวด้วยความอับอายและความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขากำหมัดแน่น จ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือคนๆ เดียวกับคุณหนูไร้น้ำยาที่เขาเคยรู้จัก บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจอันติดขัดของคีย์ ลินินยืนกอดอกรอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้า เธอกำลังรอคอยวินาทีที่ศักดิ์ศรีของชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองคนนี้พังทลายลงคราบเท้าของเธอ ทว่า... ในวินาทีที่คีย์กำลังจะกัดฟันยอมทรรุดตัวลงคุกเข่าตามคำสั่ง ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกกระแทกเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของบอดี้ชายชุดดำสามคนที่พุ่งเข้ามาล้อมรอบตัวลินินไว้ในพริบตา! และคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ด้วยท่าทีเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ก็ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลินินต้องแข็งค้างลงทันที ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มผู้มาใหม่กวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของลินินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เกมสนุกดีนี่ครับ... คุณหนูลินิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ "แต่ดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปแล้วนะ... ว่าหนี้ก้อนโตที่สุดของตระกูลคุณ อยู่ที่ผม" ลินินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปถึงตาตุ่ม เมื่อตระหนักได้ว่า... ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ คือ 'อิศ라' เจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดผู้กุมชะตากรรมทั้งหมดของเธอไว้ในกำมือ... และเขาคนนี้ ไม่ใช่คนที่เธอจะใช้เงินฟาดหัวให้ยอมสยบได้ง่ายๆ เลยแม้แต่นิดเดียว! *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งความแซ่บและการล้างแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ! ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ชาเขียวแก้วร้าย" คนนี้ด้วยนะคะ รักค่ะ!