ความรักที่เริ่มผลิบานท่ามกลางไฟสงคราม

เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับประกายไฟที่สาดกระเซ็นขึ้นกลางความมืดมิดของห้องรับแขก กลิ่นคาวเลือดเจือจางลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นดินปืนที่พุ่งทะลักเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งถูกทุบจนแตกละเอียด กองกำลังติดอาวุธนับร้อยในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทพรูเข้ามาประชิดตัวบ้านราวกับฝูงหมาป่าหิวโซ เป้าหมายของพวกมันชัดเจน... และไม่ใช่แค่การมาขู่ขวัญ ลินินยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก แต่ดวงตาสงบนิ่งคู่นั้นกลับกวาดมองสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ระบบถอนทุนคืนในหัวส่งเสียงเตือนระรัวเป็นสัญญาณสีแดงฉาน พร้อมกับยอดเงินในบัญชีลับที่พุ่งทะยานขึ้นอัตโนมัติเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับวิกฤตระดับวิกฤตินี้ "หมอบลง, ลินิน!" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ตวาดลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังปกป้องรังของมัน ทันทีที่กระสุนนัดแรกแหวกอากาศพุ่งตรงเข้ามา คีย์ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขากระชากตัวลินินให้ล้มกลิ้งหลบหลังโซฟาตัวหนาพร้อมกับใช้ร่างของตัวเองเป็นโล่มนุษย์กำบังให้อย่างมิดชิด แรงปะทะจากการพุ่งตัวทำให้เศษกระจกบาดเข้าที่แขนเสื้อและเนื้อผ้าจนขาดวิ่น แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าว่าจะใส่ใจความเจ็บปวดนั้นแม้แต่น้อย "คีย์! คุณเจ็บตัว..." ลินินอุทานเบาๆ มือเรียวรีบคว้าชายเสื้อเขาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นคราบเลือดสีเข้มเริ่มซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวบริเวณหัวไหล่ของเขา "ผมไม่เป็นไร... อย่ามองไปทางอื่น มองแค่ผมก็พอ" คีย์หันมาสบตา น้ำเสียงของเขาแม้จะเจือด้วยความเหนื่อยหอบจากการเผชิญหน้ากับมือสังหารจำนวนมาก แต่กลับหนักแน่นและมั่นคงจนทำให้หัวใจที่สั่นคลอนของลินินสงบลงได้อย่างน่าประหลาด รอบตัวพวกเขายามนี้เต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เงาร่างของพวกมันทาบทับลงบนม่านสีเข้มที่ขาดวิ่น เสียงกระชากลำกล้องปืนดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากหัวหน้าหน่วยสังหารที่ยืนอยู่ด้านนอก "คิดว่าจะหนีพ้นเหรอคุณลินิน? ท่านผู้นำสั่งมาว่า... ถ้าไม่ได้ตัวเป็นๆ ก็เอาแค่ศพกลับไปก็พอ!" เสียงแหบพร่าตะโกนแทรกความมืดเข้ามา ลินินเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาในอก รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ในเมื่อพวกมันเลือกใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใครอีกต่อไป นิ้วเรียวกดสัมผัสหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเฉพาะเธอเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบสถานการณ์อันตรายถึงชีวิต ทำการปลดล็อกฟังก์ชันพิเศษ 'กองกำลังพิทักษ์ทรัพย์สิน' ทันที!] [ยอดเงินถูกหักออก: 50,000,000 บาท] [สถานะ: กำลังเรียกกำลังเสริมทางอากาศและหน่วยปฏิบัติการพิเศษระดับท็อป] คีย์หันมามองหน้าลินิน แววตาของเขามีความเข้าใจและความเชื่อใจอย่างไร้เงื่อนไข แม้ในยามที่เลือดสีแดงกำลังไหลอาบต้นแขน เขากลับยกมืออีกข้างขึ้นประคองแก้มเนียนของหญิงสาวเบาๆ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบฝุ่นที่เปื้อนข้างแก้มให้อย่างทะนุถนอม "เชื่อใจผมไหม ลินิน?" "ฉันไม่เคยเชื่อใจใครเท่าคุณมาก่อนเลยค่ะ... คีย์" ลินินตอบเสียงเบาแต่หนักแน่น ดวงตาคู่สวยสתสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลและหยาดเหงื่อ แต่มันกลับเป็นภาพที่เธรู้สึกปลอดภัยที่สุดในโลกใบนี้ ปัง! เสียงกระสุนนัดใหญ่เจาะทะลุกำแพงเฉียดศีรษะของทั้งคู่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงระเบิดเบาๆ ทำให้เศษปูนร่วงกราวลงมากลบiaร่างของพวกเขา คีย์ดึงลินินเข้ามาชิดอกแกร่งยิ่งขึ้น ร่างกายของเขาปกป้องเธอไว้ทุกตารางนิ้ว แม้แผ่นหลังจะเริ่มชาด้านจากการสูญเสียเลือด แต่สติและการปกป้องของเขากลับไม่เคยลดลงเลย "อดทนอีกนิดเดียวนะคะ..." ลินินกระซิบชิดริมฝีปากของเขา ขณะที่เสียงเครื่องยนต์เจ็ตขนาดมหึมาเริ่มคำรามก้องฟ้าอยู่เหนือหลังคาคฤหาสน์ แรงลมมหาศาลตีจนกระจกที่เหลืออยู่แตกละเอียดเป็น Cเซี่ยงไฮ้ แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องทะลุหลังคากระจกโค้งลงมากลางห้องรับแขก พร้อมกับเสียงฝีเท้าของหน่วยปฏิบัติการพิเศษนับสิบนายที่โรยตัวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวอย่างรวดเร็วราวกับเทพเจ้าแห่งความตายที่ลงมาทัณฑ์คนชั่ว ทว่า... ก่อนที่หน่วยเสริมจะทันได้กวาดล้างศัตรูจนหมดสิ้น คีย์กลับพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมา ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งเริ่มทรุดฮวบลงซบกับลาดไหล่ของลินินอย่างหมดแรง เลือดสดๆ ไหลย้อมพื้นพรมราคาแพงจนกลายเป็นสีแดงฉาน ดวงตาของลินินเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว เมื่อปลายนิ้วเรียวสัมผัสโดนแผ่นหลังของเขาและพบว่ามันชุ่มโชกไปด้วยเลือดที่ไหลไม่ยอมหยุด—คีย์เอาตัวเข้าบังกระสุนนัดสำคัญที่ทะลุกำแพงเข้ามาเพื่อเธอโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว! "คีย์! คีย์คะ! มองหน้าฉันสิ!" ลินินร้องเรียกเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้มาตลอดเอ่อล้นขอบตา ความรวยมหาศาลที่มีอยู่ในมือตอนนี้กลับไร้ความหมายในทันที หากมันไม่สามารถซื้อลมหายใจของคนตรงหน้ากลับมาได้ ชายหนุ่มปรือตาขึ้นช้าๆ มุมปากหยักยกยิ้มอ่อนโยนอย่างยากลำบาก มือหนาที่เย็นเฉียบเอื้อมขึ้นมาแตะหลังมือของเธอเบื้องหน้า ก่อนที่เสียงกระซิบแผ่วเบาจะลอยมาตามลม "ผม... บอกแล้วไง... ว่าผมจะปกป้องคุณ... ต่อให้ต้องแลกด้วย..." พรึบ! จู่ๆ ไฟทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงสนิท เหลือเพียงแสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์ด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาเป็นลำแสงสีขาวตัดกับความมืดมิด ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว มีเสียงฝีเท้าปริศนาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าซากประตูห้องรับแขก พร้อมกับเสียงหัว-เราะทุ้มต่ำเย็นยะเยือกที่ทำให้ลินินต้องหันขวับไปมองด้วยความตกตะลึง—คนที่ก้าวเข้ามาใหม่ ไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นบุคคลที่ควรจะอยู่ห่างจากที่นี่นับพันไมล์! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "ชาเขียวแก้วร้าย" เสมอนะคะ