เปิดประมูลประชดพวกชอบอวดรวย

"สิบห้าล้าน... ครั้งที่หนึ่ง!" เสียงค้อนไม้ของประธานการประมูลเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงสุดหรู บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ สายตานับร้อยคู่พากันเหลียวมองไปยัง 'คุณชายกรณ์' ทายาทตระกูลใหญ่ผู้ผูกขาดการประมูลของโบราณในค่ำคืนนี้ รอยยิ้มเย่อหยิ่งและแววตาเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างไม่คิดจะปิดบัง ขณะที่เขากวาดสายตามองมาทางลินินและคีย์ด้วยท่าทางดุจพญาอินทรีมองมดปลวก สิบท้ายที่สุดแล้ว สิ่งของล้ำค่าชิ้นนั้น—สร้อยไข่มุกโบราณประจำตระกูลเก่าแก่ที่ลินินตั้งใจจะใช้เป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาอดีตของร่างนี้ กำลังจะตกเป็นของชายผู้ชอบใช้อำนาจเงินข่มเหงผู้อื่น สิ้นคำพูดนั้น รอยยดิ้มเยือกเย็นก็ผุดขึ้นที่มุมปากของลินินทันที ในขณะที่คีย์หันขวับกลับมามองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยประกายอันตราย บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความสงสัยกลายเป็นความตึงเครียดระดับขีดสุดในเสี้ยววินาที นิ้วเรียวบางภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำของลินินเคาะเบาๆ ลงบนพนักเก้าอี้หนังแท้ จังหวะการเคาะนั้นช้าและสม่ำเสมอ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความพินาศของใครบางคน ร่างระหงในชุดราตรีสีไวน์แดงลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อรอบงาน เธอไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว หรือส่งเสียงกรีดร้องน่ารังเกียจเหมือนนางร้ายในละครน้ำเน่าที่พวกเขาเคยรู้จัก ตรงกันข้าม... ดวงตากลมโตคู่สวยกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความสนุกสนาน ราวกับกำลังมองดูเด็กน้อยเล่นขายของ "สิบห้าล้าน... ครั้งที่สอง..." เสียงผู้ดำเนินการประมูลดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเหงื่อที่เริ่มซึมตามขมับของเขา เนื่องจากแรงกดดันจากสายตาของคนในห้อง "ยี่สิบล้านค่ะ" น้ำเสียงหวานใสแต่ทรงพลังดังขึ้นก้องห้องจัดเลี้ยง ทุกสายตาหันขวับไปมองต้นเสียงเป็นตาเดียว คุณชายกรณ์ที่กำลังยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะถึงกับสำลัก เขาสำลักจนหน้าดำหน้าแดง ดวงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู ลินินยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ชายหนุ่มข้างกายเธอไม่ได้เอ่ยขัดขวางแม้แต่คำเดียว เขาทำเพียงแค่ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ใช้ไหล่กว้างปกป้องแผ่นหลังบอบบางของเธอจากสายตานับร้อยที่มองมาอย่างประเมินค่า พร้อมทั้งยื่นมือหนาออกมาประสานเข้ากับฝ่ามือเย็นเฉียบของเธอเบาๆ ราวกับจะบอกว่า *'อยากเปย์เท่าไหร่ ผมพร้อมจ่ายให้หมดหน้าตัก'* "ย... ยี่สิบล้านเหรอวะ นั่นมันนังผู้หญิงที่เพิ่งถูกถอนหมั้นไม่ใช่หรือไง?" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากมุมห้อง คุณชายกรณ์หน้าซีดเผือดด้วยความอับอาย เขาขบกรามแน่นจนสันนูน ก่อนจะตะโกนแข่งขึ้นมาทันที "สามสิบล้าน! ฉันให้สามสิบล้าน!" เขาตั้งใจจะใช้ตัวเลขมหาศาลนี้กดให้ลินินจมดิน เพื่อให้เธอกลับไปนั่งคุดคู้ด้วยความอับจนหนทางเหมือนสุนัขจนตรอก แต่ทว่า... เขากלัดประเมินผู้หญิงตรงหน้าต่ำเกินไปเสียแล้ว ในสมองของลินิน เสียงแจ้งเตือนจากระบบแอปพลิเคชันถอนทุนคืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยโทนเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงเพลงประสานเสียงในสวรรค์ *[ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการกดขี่ทางเศรษฐกิจจากตัวละครเป้าหมาย ระบบได้ทำการอนุมัติวงเงินฉุกเฉินระดับพรีเมียมเรียบร้อยแล้ว ยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน: ∞ (ไม่จำกัดวงเงิน)]* ลินินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสะใจ เธอปรายตามองคุณชายกรณ์ราวกับมองเศษฝุ่นที่ติดอยู่ใต้รองเท้าส้นสูง "สามสิบล้านแค่นี้... ทำเป็นเสียงดังไปได้นะคะ" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคู่สนทนา "ฉันให้... ห้าร้อยล้านค่ะ" *พรวด!* เสียงคนในงานสำลักน้ำลายดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย หลายคนถึงกับทำแก้วไวน์หลุดมือตกลงมาแตกกระจายบนพื้นพรมราคาแพง หูอื้อตาลายกับตัวเลขที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว ห้าร้อยล้าน? เพื่อซื้อสร้อยไข่มุกโบราณที่ประเมินราคาตลาดสูงสุดแค่สิบล้านเนี่ยนะ?! เธอสติหลุดไปแล้วหรือไง! คุณชายกรณ์หน้าเขียวคล้ำสลับขาว เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดซึม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน เขากำลังจะอ้าปากตะโกนประมูลสู้ต่อ แต่ทว่า... "ส้าร้อยล้าน... ครั้งที่หนึ่ง!" "ห้าร้อยล้าน... ครั้งที่สอง!" "ห้าร้อยล้าน... ครั้งที่สาม!" "ปัง!" ค้อนไม้เคาะลงเป็นครั้งสุดท้าย "ปิดการประมูล! สร้อยไข่มุกโบราณตกเป็นของคุณลินินด้วยยอดประมูลห้าร้อยล้านบาทถ้วนครับ!" เสียงปรบมือประปรายและเสียงซุบซิบนินทาดังระงมไปทั่วห้อง ลินินไม่ได้สนใจสายตาริษยาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าเดินตรงไปยังโต๊ะวางของประมูลด้วยท่าทางสง่างามดุจราชินี โดยมีคีย์เดินตามประกบเคียงข้างไม่ห่าง คอยกางแขนกันผู้คนที่พยายามจะเบียดเข้ามาใกล้เธอออกไปอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด พนักงานต้อนรับวิ่งหน้าตาตื่นถือเครื่องรูดบัตรเครดิตเข้ามาหาด้วยอาการมือไม้สั่นเทา "ค... คุณลินินครับ เชิญทางนี้ด้วยครับ" ลินินหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุไทเทเนียมฝังเพชรแท้—บัตรพิเศษที่ระบบถอนทุนคืนมอบให้—ออกมาจากกระเป๋าถือชาネルใบจิ๋ว เธอยื่นมันให้อย่างไม่ใส่ใจราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษใบหนึ่ง "รูดเลยค่ะ" เธอเอ่ยสั้นๆ พนักงานรับบัตรมาด้วยความระมัดระวังสูงสุด ก่อนจะเสียบมันลงในเครื่องรูดแล้วกดจำนวนเงิน 500,000,000 บาทลงไป เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จทำงานดังขึ้น *'แกร๊ก... แกร๊ก...'* บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบลงในพริบตา ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอฟังผลลัพธ์ เพราะต่างก็ภาวนาให้บัตรนั้นเป็นบัตรปลอม หรือมียอดเงินไม่พอ เพื่อที่พวกเขาจะได้หัวเราะเยาะผู้หญิงอวดรวยคนนี้ให้สะใจ แต่ทว่า... *ติ๊ง!* ไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้นบนหน้าจอเครื่องรูดบัตร พร้อมกับเสียงพิมพ์ใบเสร็จยาวเหยียดพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว *[การทำธุรกรรมเสร็จสิ้นสมบูรณ์ ยอดเงินหักเรียบร้อย ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ]* สิ้นเสียงของเครื่องรูดบัตร ร่างของคุณชายกรณ์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีราวกับคนไม่มีกระดูกสันหลัง หน้าตาซีดเผือกไร้สีเลือด ดวงตาเหม่อลอยไร้สติ ขณะที่ลินินหยิบสร้อยไข่มุกมูลค่าห้าร้อยล้านขึ้นมาสวมไว้ที่คอระหงของตนเองอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานหยดหยาดเยิ้มให้ชายหนุ่มที่เคยเหยียดหยามเธอก่อนหน้านี้ "ขอบคุณสำหรับสนามประมูลสนุกๆ นะคะคุณชาย... หวังว่าคุณจะยังมีเงินเหลือพอจ่ายค่าเสียหายในงานนี้นะคะ" พูดจบ ลินินก็หันหลังกลับพร้อมจะเดินควงแขนคีย์ออกจากงานไป ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องจัดเลี้ยงนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของคีย์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ คีย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เขาเงยหน้าขึ้นสบตากลุ่มคนที่กำลังมองมา แล้วเอ่ยประโยคทำลายล้างที่ทำให้ทุกคนในงานต้องช็อกตาค้างจนแทบหยุดหายใจ "ลินินครับ... ทางทีมกฎหมายโทรมาแจ้งว่า หุ้นทั้งหมดของตระกูลกรณ์ ที่เรากว้านซื้อไว้เมื่อหนาวที่แล้ว... ตอนนี้เราฮุบกิจการสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วครับ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้าง "ชาเขียวแก้วร้าย" มาจนถึงตอนนี้นะคะ!