คฤหาสน์ใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม

เสียงสะอื้นไห้ทางปลายสายที่ดังระงับความสั่นเครือไว้ไม่อยู่ ช่างเป็นดนตรีประกอบฉากที่ไพเราะที่สุดในชีวิตของฉัน ณ วินาทีนี้... "ลินิน... ผมขอร้องล่ะ ถอนอายัดบัญชีบริษัทผมเถอะนะ! จะให้ผมกราบเท้าคุณตรงนี้ผ่านโทรศัพท์ผมก็ยอม!" เสียงของ ‘กรณ์’ อดีตคู่หมั้นผู้เคยเชิดหน้าชูตา เหยียดหยามฉันว่าเป็นแค่ตัวถ่วงชีวิตและสตรีไร้ค่า กลังกลายสภาพเป็นเสียงหมาจนตรอกที่น่าสมเพชจนฉันแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว ฉันกดเปิดสปีกเกอร์โฟนท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องพักชั่วคราว ก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่กำลังยืนพิงกรอบหน้าต่าง แสงไฟนีออนยามค่ำคืนจากมหานครเบื้องล่างสะท้อนลงบนสันจมูกคมสันและดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ‘คีย์’... ผู้ชายที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นตัวซวย เป็นเศษสวะในสังคมไฮโซ แต่บัดนี้เขากลับยืนเคียงข้างฉันในฐานะคู่ชีวิตผู้กุมอำนาจที่แท้จริง ฉันยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ มือเรียวบางหมุนปากกาในมือเล่นอย่างไม่ใส่ใจ "คุณกรณ์คะ..." ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ "ตอนที่คุณส่งคนมาขับไล่ฉันออกจากตระกูล พร้อมกับโยนเงินสดติดตัวมาแค่ไม่กี่บาท คุณเคยคิดถึงคำว่า ‘ปรานี’ชีวติฉันบ้างไหมคะ? อ้อ... แล้วไอ้เสียงร้องขอความช่วยเหลือเมื่อครู่น่ะ มันดังไม่พอหรอกค่ะ ไว้ไปพูดต่อหน้าเจ้าหน้าที่พิทักษ์ทรัพย์ของธนาคารเอาเองเถอะนะ พอดีว่าฉัน... กำลังยุ่งอยู่กับการย้ายบ้านค่ะ" *ติ๊ด!* ฉันกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย ไม่เปิดโอกาสให้เสียงทุเรศๆ นั่นได้เอ่ยแก้ตัวอะไรอีก ระบบแจ้งเตือนในสมาร์ทโฟนหรูสะกิดเตือนเบาๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนหวานหูจาก ‘แอปพลิเคชันถอนทุนคืน’ ที่เด้งขึ้นมาโชว์ยอดเงินสดในบัญชีที่ทะยานแตะหลักพันล้านอย่างรวดเร็วจากการหักล้างสินทรัพย์ของตระกูลอดีตคู่หมั้นที่เพิ่งล้มละลายไปสดๆ ร้อนๆ "จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอครับ?" คีย์เอ่ยถามเสียงนุ่ม พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ เขายื่นแก้วชาอุ่นๆ มาให้ฉัน พร้อมกับปลายนิ้วที่ช่วยเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาทัดใบหูให้อย่างเบามือ "เรียบร้อยเสียยิ่งกว่าเรียบร้อยอีกค่ะคุณคีย์" ฉันรับแก้วชามาจิบเบาๆ "และเพราะเงินก้อนโตที่เพิ่งปล้น... เอ้ย! ถอนทุนคืนมาจากพวกหน้าเลือดพวกนั้นเมื่อครู่ ทำให้ฉันเปลี่ยนใจแล้วล่ะค่ะ" "เปลี่ยนใจเรื่องอะไรครับ หรือว่าจะไม่ย้ายไปคฤหาสน์หลังใหม่แล้ว?" คีย์เลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความเอ็นดู "เปล่าเลยค่ะ... ฉันจะย้าย! แต่ฉันคิดว่า คฤหาสน์หลังเดิมที่พري-ออร์เดอร์ไว้ มันยัง ‘กระจอก’ เกินไปสำหรับฐานะของเราในตอนนี้ค่ะ" ฉันวางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงกระทบกันเบาๆ แต่หนักแน่น "ในเมื่อเราจะตบหน้าพวกที่เคยดูถูกเราทั้งที มันต้องทำให้พวกมันตาบอดด้วยความอิจฉาไปเลยสิคะ! ไปค่ะ... คืนนี้เราจะไปเหมาของตกแต่งบ้านระดับไฮเอนด์ให้คีย์กัน!" รถยนต์ซูเปอร์คาร์คันหรูพุ่งทะยานผ่านท้องถนนยามดึก มุ่งตรงสู่ย่านใจกลางมหานครที่เต็มไปด้วยโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์นำเข้าและของตกแต่งบ้านระดับเวิลด์คลาสที่เปิดบริการเฉพาะแขกวีไอพีระดับมหาเศรษฐีเท่านั้น ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ รัศมีแห่งความร่ำรวยที่แผ่ออกมาจากตัวของฉันและคีย์ก็สะดุดตาพนักงานต้อนรับทันที แม้ว่าเราจะสวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่าย แต่เนื้อผ้าและนาฬิกาข้อมือเรือนหรูรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่ส่องประกายยามต้องแสงไฟ ก็มากพอที่จะทำให้ผู้จัดการสาขาต้องวิ่งหน้าตั้งออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้างจนแทบจะฉีกถึงใบหู "ยินดีต้อนรับท่านประธานลินินและคุณคีย์ครับ! ทางเราได้รับแจ้งจากสำนักงานใหญ่แล้วว่าท่านสนใจจะเลือกชมคอลเลกชันเฟอร์นิเจอร์ชิ้นเอกประจำปีนี้ เชิญทางนี้เลยครับ!" ผู้จัดการหนุ่มโค้งคำนับจนแทบจะขนานกับพื้น สายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและตื่นตระหนกปะปนกัน เพราะเขารู้ดีว่าลูกค้าคู่นี้สามารถกวาดสินค้าทั้งร้านได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ภายในโชว์รูมกว้างขวางถูกเนรมิตให้ราวกับปราสาทของราชวงศ์ยุโรป โคมไฟระย้าคริสตัลแท้จากอิตาลีส่องแสงระยิบระยับ ชุดโซฟาหนังแท้หายากนำเข้าจากฟาร์มปิดในอาร์เจนตินา และโต๊ะทานอาหารหินอ่อนบลูโซดาลิตสีน้ำเงินเข้มลวดลายตระการตาที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องโถง ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "ชิ้นนี้... ชิ้นนั้น... แล้วก็เซ็ตโต๊ะทานอาหารชุดนั้นด้วยค่ะ" ฉันยกมือขึ้นชี้ไล่ทีละชิ้นด้วยท่าทีสบายๆ "รวมถึงพรมปูพื้นทอมือจากเปอร์เซียผืนนั้นด้วย จัดส่งไปที่คฤหาสน์หลังใหม่ของฉันภายในพรุ่งนี้เช้าทั้งหมดเลยนะคะ" ผู้จัดการหนุ่มอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะของแต่ละชิ้นที่ฉันชี้นั้น ล้วนเป็นสินค้าพรีออเดอร์ราคาแปดหลักที่แม้แต่เศรษฐีตระกูลเก่าแก่ยังต้องรอคิวข้ามปี แต่นี่ฉันกลับเหมามันรวดเดียวโดยไม่แม้แต่จะถามราคา! "เอ่อ... ท่านประธานลินินครับ สินค้าพวกนี้ยอดรวมกันทะลุ..." "ไม่ต้องห่วงเรื่องตัวเลขค่ะ" ฉันตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง พร้อมกับหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ขีดจำกัดวงเงิน (Black Card) ที่ระบบเพิ่งปลดล็อกให้ออกมาคีบไว้ระหว่างนิ้วเรียว "รูดเต็มจำนวนค่ะ ไม่ต้องแบ่งจ่าย เพราะฉันไม่อยากเสียเวลามาเซ็นชื่อหลายรอบ" คีย์ยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาโอบเอวฉันไว้หลวมๆ พร้อมกับกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำให้หัวใจสั่นไหว "เปย์เก่งขนาดนี้... สงสัยผมคงต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อขัดดอกซะแล้วมั้งครับ คุณภรรยา" ฉันเหลือบตามองคีย์อย่างหมั่นไส้เล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "พูดมากจริงนะคะคุณคีย์ ไว้กลับไปเคลียร์กันที่บ้านหลังใหม่ค่ะ" เสียงเครื่องรูดบัตรเครดิตดังขึ้น *ปี๊ด!* ตามมาด้วยเสียงสลิปกระดาษที่พิมพ์ยาวเหยียดพร้อมข้อความอนุมัติวงเงินมหาศาลผ่านฉลุยอย่างงดงาม ผู้จัดการและพนักงานในร้านต่างก้มหัวคำนับแสดงความเคารพสูงสุด ราวกับเราเป็นราชาและราชินีผู้ครองบัลลังก์เงินตรา แต่ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังจะยื่นมือไปรับบัตรเครดิตสีดำคืนจากพนักงานนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ร้อนรนและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังแทรกเข้ามาจากทางประตูทางเข้าโชว์รูม พร้อมกับเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน "ลินิน! เดี๋ยวก่อน... ลินินอยู่ที่นี่ใช่ไหม!" ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง แต่สภาพยับยู่ยี่และใบหน้าซีดเผือดไร้เครื่องสำอางปกปิดความตื่นตระหนก วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน หล่อนคือ ‘มีน’ เพื่อนสนิทจอมปลอมที่เคยร่วมมือกับอดีตคู่หมั้นในการหักหลังและเหยียบย่ำฉันลงกับพื้น! มีนจ้องมองหน้าฉันสลับกับสลิปบัตรเครดิตยอดเงินหลายสิบล้านในมือพนักงาน ดวงตาของหล่อนเบิกกว้างด้วยความช็อกระลอกใหญ่ ร่างกายสั่นเทาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อตระหนักได้ว่า ผู้หญิงที่หล่อนเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่เศษสวะ บัดนี้กลับยืนอยู่ ณ จุดที่สูงส่งจนหล่อนไม่มีวันเอื้อมถึง "แก... แกเอาเงินมาจากไหน..." มีนละล่ำละลักถาม น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและริษยา "ธนาคาร... ธนาคารของตระกูลฉันกำลังจะล้มละลายเพราะคำสั่งอายัดของคุณ... ลินิน ได้โปรด เมตตาฉันเถอะนะ ช่วยถอนแจ้งความแล้วให้บริษัทเรากู้เงินหน่อยเถอะ!" ฉันค่อยๆ หันกลับไปมองหญิงสาวที่กำลังคุกเข่าลงแทบเท้าท่ามกลางความตกตะลึงของพนักงานทั้งร้าน รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นบนริมฝีปาก พลางเอียงคอเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "เมตตาเหรอคะ?" ฉันก้มตัวลงกระซิบข้างหูหล่อนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงจิตวิญญาณ "น่าเสียดายจังค่ะ... พอดีว่าคำว่า ‘เมตตา’ ของฉัน มันราคาแพงเกินกว่าที่คนอย่างเธอจะจ่ายไหว... และที่สำคัญที่สุดนะมีน..." ฉันเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยสายตาเยพันธนาการร่างที่กำลังสั่นเทานั้นให้จมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง "...ตอนนี้ผัวเก่าของเธอกำลังร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นหมาข้างถนนอยู่เหมือนกัน อยากจะโทรไปปรับทุกข์กับเขาไหมล่ะคะ?" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* — "ชาเขียวแก้วร้าย" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนความแซ่บสะใจนี้มาด้วยกันเสมอนะคะ!