กลยุทธ์การบริหารด้วยเงินซื้อใจคน

เสียงปลายสายที่ดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูไม่ได้เป็นเสียงของคู่ค้าทางธุรกิจ หรือแม้แต่เสียงประจบสอพลอของเหล่าผู้ถือหุ้นที่นั่งหน้าซีดเป็นไก่ต้มอยู่ในห้องประชุมเวลานี้... แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของ "คีย์" ชายหนุ่มผู้กุมบังเหียนด้านปฏิบัติการหลังฉาก ที่เอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดราวกับจะเชือดเฉือนความเงียบงันให้ขาดเป็นวิ่น "โอนเข้าบัญชีกลางเรียบร้อยครับคุณลินิน... ยอดเงินห้าร้อยล้านบาทถ้วน พร้อมกระจายสู่บัญชีเงินเดือนพนักงานระดับปฏิบัติการทุกคนแบบเรียลไทม์แล้วครับ" สิ้นเสียงรายงานนั้น บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทที่เคยเต็มไปด้วยแรงกดดันและการดูแคลน ก็ราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลวทันที บรรดาผู้บริหารรุ่นลายครามที่เพิ่งจะประสานเสียงกันเยาะเย้ยถากถางลินินเมื่อหนาทีก่อน ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงจนลูกตาแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ลินินแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย เธอไม่ได้รีบร้อนปิดสปีกเกอร์โฟน ปล่อยให้เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินเข้าบัญชีของพนักงานระดับล่างที่นั่งอยู่ด้านนอกห้องประชุมดัง "ติ๊ง!" ต่อเนื่องกันระรัว ราวกับเสียงปรบมือต้อนรับความพินาศของผู้ที่กำลังทำตัวอวดดีอยู่ตรงหน้า "ได้ยินชัดเจนแล้วใช่ไหมคะ... ท่านรองประธานผู้ทรงเกียรติ" ลินินหมุนตัวกลับมาช้าๆ ส้นสูงสีแดงเพลิงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นมั่นคง สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนที่เคยเหยียบย่ำเธอในอดีตด้วยความสมเพชเวทนา "เธอ... เธอเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนั้น! บริษัทกำลังจะล้มละลาย บัญชีถูกอายัดหมดแล้วไม่ใช่หรือไง!" เสียงของประธานกรรมการอาวุโสสั่นเครือ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งเลือดฝาดหลงเหลืออยู่ "บัญชีของบริษัทอาจจะถูกอายัดค่ะ... แต่เงินส่วนตัวของฉัน และความสามารถของ 'คู่คิด' ที่คุณดูถูกนักดูถูกหนา มันไร้ขีดจำกัดเสียยิ่งกว่าจินตนาการอันคับแคบของคุณซะอีกนะคะ" ลินินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมไม้สักทองยาวเหยียด ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังเคาะโลงศพให้กับศัตรูทางธุรกิจที่กำลังหมดหนทางสู้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของหัวหน้าแผนกบัญชีเก่าแก่ผู้ก้าวร้าวและเคยร่วมมือกับพวกผู้บริหารในการกลั่นแกล้งลินิน พุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าตื่นตระหนก มือไม้สั่นเทาถือแท็บเล็ตเครื่องเก่งเข้ามาจนเกือบทำหลุดมือ "คุณ... คุณลินินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เขาละล่ำละลักละลานพูด แทบจะล้มลงไปกราบแทบเท้าของหญิงสาว "พนักงานเก่าในฝ่ายปฏิบัติการ และกลุ่มช่างเทคนิคทั้งหมด... พวกเขายื่นหนังสือลาออกพร้อมกันหมดเลยครับ!" คำพูดนั้นทำให้ผู้บริหารหลายคนถึงกับหน้าถอดสี ลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด หากไม่มีกลุ่มคนเหล่านี้ โรงงานผลิตและระบบขนส่งสินค้าทั้งหมดของบริษัทจะต้องเป็นอัมพาตภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงอย่างแน่นอน! ลินินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เธอไม่ได้ตกใจเลยสักนิด เพราะนี่คือหมากตาที่เธอจงใจเดินไว้ตั้งแต่แรก "อ้อ... ลาออกอย่างนั้นเหรอคะ?" ลินินทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง เธอกวาดสายตามองหน้าคนรายงานที่เหงื่อแตกพลั่ก "แปลกจังนะคะ ทั้งที่ฉันเพิ่งจะโอนเงินโบนัสก้อนโต และปรับขึ้นเงินเดือนให้อีกสามเท่าตัว พร้อมสวัสดิการที่ไม่มีบริษัทไหนกล้าให้... ทำไมพวกเขาถึงยังอยากจะลาออกกันอีกูล่ะคะ หรือว่า... พวกเขาแค่อยากจะย้ายมาทำงานกับ 'บริษัทใหม่' ที่ฉันเพิ่งจดทะเบียนจัดตั้งขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อเช้านี้กันแน่?" เปรี้ยง! ประโยคนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาลของเหล่าผู้บริหารหน้าเลือด ทุกคนเพิ่งจะตาสว่างในวินาทีนั้นเองว่า ลินินไม่ได้แค่ตั้งใจจะกอบกู้บริษัทเก่าแห่งนี้ แต่เธอกำลังจะ 'ซื้อ' และ 'ดูดกลืน' ทุกอย่างไปพร้อมกับกวาดต้อนมันสมองและกำลังคนทั้งหมดของที่นี่ ไปอยู่ภายใต้ร่มเงาของอาณาจักรธุรกิจใหม่ที่เธอเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่แต่เพียงผู้เดียว! "เธอ... เธอวางแผนเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ!" ประธานอาวุโสชี้หน้าลินินด้วยความแค้นเคือง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว "แผนการอะไรกันคะ ฉันแค่ใช้เงินซื้อความจงรักภักดี... ในเมื่อพวกคุณรังเกียจและขับไล่คนที่มีคุณค่าเหล่านี้ออกไป ฉันก็แค่ใจดีรับซื้อพวกเขาไว้ในราคาที่สูงจนปฏิเสธไม่ลงก็เท่านั้นเองค่ะ" ลินินฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงโวยวายด้วยความสิ้นหวังของเหล่าผู้บริหารที่กำลังจะสูญเสียทุกสิ่ง ประตูห้องประชุมกระจกใสบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงสง่าของคีย์ที่ก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบกริบ ในมือถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิท ใบหน้าคมคายเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยรัศมีแห่งอำนาจที่ไม่อาจมองข้าม คีย์เดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างลินินอย่างรู้หน้าที่ เขาปรายตามองกลุ่มคนที่กำลังหมอบราบคาบแก้วด้วยความเย็นชา ก่อนจะโน้มตัวกระซิบเบื้องหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทั่วทั้งห้อง "จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับคุณลินิน... หุ้นทั้งหมดร่วงลงต่ำว่าจุดวิกฤตแล้ว และตอนนี้ ท่านประธานใหญ่... ก็กำลังรอเซ็นเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ครั้งสุดท้ายอยู่ที่ชั้นบนครับ" ลินินแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ เธอยื่นมือไปรับแฟ้มเอกสารจากมือของชายหนุ่ม ก่อนจะหันไปสบตากับอดีตผู้บริหารที่เคยเหยียบย่ำเธออย่างไม่แยแส "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วค่ะ..." ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ทว่าเฉียบขาดบาดลึกราวกับคมมีด "เชิญพวกคุณเก็บของแล้วไสหัวออกไปจากตึกของฉันได้เลยนะคะ..." พริบตานั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน หน้าจอแสดงผลยอดเงินในบัญชีที่กลายเป็นศูนย์ และข้อความแจ้งเตือนการยึดทรัพย์สินค้ำประกันทั้งหมดโดยระบบอัตโนมัติ ก่อนที่ใครจะได้ทันเปล่งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ลินินก็ยกข้อมือขึ้นแตะนาฬิกาดิจิทัลราคาแพงเรือนหรูเพื่อยืนยันคำสั่งสุดท้าย... [ระบบตรวจพบการทำธุรกรรมวงเงินสูงสุด: ดำเนินการเสร็จสิ้น] [ยอดเงินคงเหลือในระบบ: ∞] เสียงระบบดังขึ้นในโสตประสาทของลินิน พร้อมๆ กับที่หน้าจอโทรศัพท์ของคีย์ปรากฏข้อความยืนยันการโอนเงินก้อนสุดท้ายเพื่อซื้อกิจการทั้งหมดแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด... รอยยิ้มของชัยชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ ในขณะที่เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่กำลังร่อนลงจอดบนดาดฟ้าตึก เพื่อมารับ "ราชินีสายเปย์" และคู่คิดของเธอ ไปสู่อาณาจักรแห่งความมั่งคั่งที่แท้จริง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมสะใจไปกับความรวยระดับล้างผลาญของ "ชาเขียวแก้วร้าย" ในตอนนี้นะคะ!