วินาทีที่สบตา

“ถ้าจะให้ผมคุกเข่าต่อหน้าคนทั้งบริษัทเพื่อขอโทษในสิ่งที่ไม่ได้ทำ ผมก็ทำได้... แต่บอกไว้ก่อนนะรินรดา ว่าถ้าผมลงไปแล้ว คนที่ต้องรับผิดชอบชีวิตผมหลังจากนี้ คือคุณ” เสียงทุ้มต่ำของธีร์ก้องกังวานอยู่ในห้องประชุมที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ร่างสูงโปร่งในสูทอิตาลีสั่งตัดราคาแปดหลักยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองไปที่บอร์ดบริหารหรือหุ้นส่วนคนไหนเลย เขามองแค่หญิงสาวร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่ฝั่งตรงข้าม รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำแฟ้มเอกสารในมือจนยับยู่ยี่ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่การหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง แต่นี่คือธีร์... ธีร์ที่ยอมหักไม่ยอมงอ กำลังยอม ‘งอ’ ให้เธอท่ามกลางสายตาคนนับร้อย “คุณบ้าไปแล้วเหรอธีร์...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “กลับไปนั่งที่ เดี๋ยวนี้” “ไม่อะ” ธีร์ยักไหล่ มุมปากหยักยกยิ้มจางๆ ที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน “ผมพูดคำไหนคำนั้น ถ้าคุณยังไม่หายโกรธ ต่อให้ต้องแลกด้วยเกียรติยศที่เหลืออยู่ทั้งหมด ผมก็ยอม... เพื่อให้คุณรู้ว่าสำหรับผม คุณสำคัญกว่าตำแหน่งประธานบริษัทเฮงซวยนี่แค่ไหน” เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น คุณหญิงมณีที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกำพัดในมือแน่นจนนิ้วซีดเผือด สายตาของท่านที่มองรินรดาราวกับจะกรีดเนื้อคนให้ขาดใจตาย แต่สำหรับธีร์... เขากลับไม่แยแสสิ่งใดนอกจากนัยน์ตาคู่สวยที่กำลังคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ของผู้หญิงตรงหน้า รินรดาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว เธอไม่ได้ถอยหนี แต่เดินเข้าไปหาเขาด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอรู้ดีว่านี่คือกับดักทางอารมณ์ที่แสนหวานและอันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา “ถ้าคุณทำแบบนั้น...” รินรดาขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากกายเขา “คุณจะไม่มีวันได้ใจฉัน เพราะความรักไม่ใช่การแลกเปลี่ยนด้วยความสงสาร... แต่มันคือการให้เกียรติกันและกัน” ธีร์ชะงัก สายตาที่เคยดุดันและเอาแต่ใจอ่อนแสงลงทันที เขาก้าวเข้าไปหาเธอจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบจะสัมผัสลมหายใจของกันและกัน “งั้นบอกผมมา... ต้องทำยังไง คุณถึงจะยอมมองผมด้วยสายตาแบบเดิมอีกครั้ง” เขาถามเสียงพร่า ความนิ่งเฉยที่เคยฉาบหน้ากากมาเฟียไว้เริ่มร้าวฉาน ความรู้สึกที่เขากดทับไว้ลึกสุดใจกำลังพุ่งทะลักออกมาจนเขาควบคุมไม่อยู่ “ริน... อย่าทำเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้าต่อกันเลย ผมทนไม่ไหวหรอกนะ” วินาทีนั้น โลกทั้งใบดูเหมือนหยุดหมุน ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันของทั้งคู่ ธีร์เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การกักขัง แต่เป็นการร้องขอ “คุณกลัวอะไรอยู่ครับ?” ธีร์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “กลัวผม? กลัวแม่ผม? หรือว่าจริงๆ แล้ว... คุณแค่กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนให้คนอย่างผม” รินรดาเงยหน้าสบตากับเขานิ่ง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้าที่ใบหน้าเธอ ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอกำลังจะเปิดปากพูดบางอย่าง แต่ทว่า... ปัง! เสียงประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ที่เดินนิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยประกายตาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง “คุณธีร์คะ... มีแขกคนสำคัญมารอพบคุณอยู่ที่ห้องรับรองค่ะ” เลขาฯ หน้าห้องพูดเสียงสั่น พร้อมกับหันไปมองคุณหญิงมณีที่เริ่มยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ธีร์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาไม่ปล่อยมือจากรินรดา แต่กลับกระชับแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างใบหูของเธอจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าคุณจะตอบผม... ว่า ‘ไม่’ หรือ ‘ใช่’” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับแขกผู้มาเยือนที่ยืนอยู่หน้าประตู ซึ่งรินรดาถึงกับชะงักค้างเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... ผู้หญิงที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ และเป็นคนที่จะเข้ามาเปลี่ยนสถานะของเธอและธีร์ไปตลอดกาล ความลับที่ปิดตายมานานกำลังจะถูกเปิดเผย... และดูเหมือนว่าเกมนี้ เธอไม่ใช่คนเดียวที่กำลังถือไพ่ตายอยู่ในมือ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมาครับ เมทริกซ์ซีโร่จะเขียนตอนต่อไปให้สะใจกว่านี้แน่นอนครับ