คนปากแข็งที่เริ่มอยู่ไม่สุข

“ผมไม่ได้จะมาเพื่อฟังคำด่า ถ้าคุณยังไม่พร้อมจะฟังผมพูด ก็เชิญตะโกนให้คอแตกไปคนเดียวเถอะครับ” ธีร์โยนกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนา เสียง ‘ปึก’ ของมันดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนหวาน บัดนี้กลับแข็งกร้าวและเย็นชาจนเขานึกอยากจะคว้าตัวเธอมาขังไว้ในอ้อมกอดเสียให้รู้แล้วรู้รอด “เก็บของของคุณไปเถอะค่ะคุณธีร์” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นระริกถูกซ่อนไว้ใต้แขนที่กอดอกแน่น “คนอย่างฉัน อาจจะดูเห็นแก่เงินในสายตาคุณ แต่เชื่อเถอะ... ฉันยังพอมีศักดิ์ศรีเหลืออยู่บ้าง ไม่ได้หิวโหยของล่อหลอกราคาแพงพวกนี้เพื่อแลกกับคำขอโทษจอมปลอม” ธีร์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นเส้นนูน เขาพยายามจะนิ่งให้ได้มากที่สุดอย่างที่เคยเป็นมาตลอดชีวิต แต่กับผู้หญิงตรงหน้า ความเป็นมาเฟียผู้คุมเกมกลับไร้ความหมาย เขาเดินก้าวยาวเข้าไปประชิดตัวจนรินรดาไม่มีทางหนี แผ่นหลังของเธอสัมผัสกับขอบเคาน์เตอร์เย็นเยียบ “จอมปลอมงั้นเหรอ?” เขาโน้มใบหน้าลงไปจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “คุณคิดว่าผมเป็นพวกว่างงานจนต้องเอาเครื่องประดับพวกนี้มาปรนเปรอคนที่ผมไม่ได้ใส่ใจหรือไง รินรดา... เลิกใช้ความปากร้ายมาเป็นกำแพงปิดกั้นตัวเองสักทีได้ไหม” “กำแพงเหรอ?” รินรดาเงยหน้าสบตาเขาท้าทาย “คุณนั่นแหละที่เป็นคนพังมันเอง ทั้งเหยียบย่ำ ทั้งดูถูก แล้วตอนนี้คุณจะมาแสดงบทพระเอกขี่ม้าขาวด้วยไอ้กล่องกระจอกนี่น่ะเหรอ? ฝันไปเถอะครับ” มือหนาของธีร์คว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การกักขัง แต่เป็นการรั้งสติ เขารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเธอผ่านผิวสัมผัส ธีร์สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้ความพยายามที่จะดุให้จบสิ้นกลายเป็นความอ้อนวอนอย่างไม่ตั้งใจ “ผมไม่รู้วิธีง้อคนอื่น... ผมไม่เคยต้องง้อใคร” เขาพูดเสียงพร่า “สำหรับผม ถ้าอยากได้อะไร ผมก็แค่หามาให้ ถ้าทำอะไรผิด ผมก็แค่จ่ายชดเชย แต่วิธีพวกนั้นมันใช้กับคุณไม่ได้เลย และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผม... อยู่ไม่สุข” รินรดาชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหววูบหนึ่ง เธอเห็นความเหนื่อยล้าฉายชัดในดวงตาคมกริบของชายหนุ่มที่ปกติไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น “คุณปากจัด ปากคอเราะร้าย และใจดำที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาคุณธีร์” เธอพยายามดึงมือออกแต่เขากลับกระชับมันไว้แน่นกว่าเดิม “แต่ทำไม... ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยให้ฉันไปเสียที” “เพราะถ้าผมปล่อยคุณไป ตอนนี้โลกของผมคงเหลือแค่ความว่างเปล่า” ธีร์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เธอกำลังเผลอเชิดหน้าขึ้นมาโฉบสัมผัสเบาๆ ที่พวงแก้มใส “ที่ผมทำพัง เพราะผมไม่อยากให้คุณหายไปไหน... เข้าใจไหมครับคนดื้อ” รินรดาเบิกตากว้าง ความร้อนแล่นริ้วไปทั่วใบหน้า เธอผลักอกเขาออกเต็มแรงด้วยความเขินอายที่แปรเปลี่ยนเป็นความโมโหกลบเกลื่อน “อย่ามาฉวยโอกาส! นี่คือวิธีง้อของคนระดับคุณเหรอคะ? มันแย่กว่าเดิมอีก!” “ก็คุณไม่ยอมฟังผมดีๆ นี่” ธีร์เริ่มยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนจากโกรธเป็นทำตัวไม่ถูก “งั้นเอาแบบนี้ไหม... ถ้าผมอยากง้อคุณให้หายโกรธจริงๆ ผมต้องทำยังไง คุณถึงจะยอมพูดกับผมด้วยคำที่ไม่ใช่คำจิกกัดสักหนึ่งประโยค” รินรดากำลังจะเอ่ยปากโต้กลับ ทว่าเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางเข้าห้องชุดก็ทำให้บทสนทนาที่กำลังเข้มข้นหยุดชะงักลงทันที ประตูบานหรูเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ และร่างของคุณหญิงมณีที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ทรงอำนาจ ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความร้อนแรงเป็นความกดดันในทันที “แม่ควรจะเคาะประตูก่อนนะครับ” ธีร์รีบผละออกจากรินรดา น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนกลับไปเย็นชาตามสัญชาตญาณ คุณหญิงมณีกวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ก่อนจะหยุดลงที่กล่องกำมะหยี่บนโต๊ะ “แม่ไม่ได้มาเพื่อเคาะประตู แต่แม่มาเพื่อเตือนสติลูก... ว่าคนประเภทไหนที่เหมาะจะยืนข้างลูก และคนประเภทไหน ที่แค่เข้ามาเพื่อทำลายชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเรา” รินรดายืดตัวตรง แววตาที่เคยหวั่นไหวกลับมาคมกริบอีกครั้ง เธอขยับยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจอย่างที่ธีร์ไม่เคยเห็นมาก่อน “ขอบคุณที่เตือนนะคะคุณหญิง” รินรดาหยิบกล่องกำมะหยี่นั้นขึ้นมา ก่อนจะโยนมันไปที่หน้าอกของธีร์ “ของของคุณ... เก็บไว้ให้คนที่เหมาะสมเถอะค่ะ ส่วนฉัน... คงต้องขอตัวลา” เธอเดินผ่านคุณหญิงมณีไปโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองธีร์ที่ยืนนิ่งค้าง แต่ก่อนที่เธอจะพ้นประตู มือหนาของธีร์ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธออีกครั้ง แรงบีบที่มากกว่าเดิมทำให้รินรดาต้องหยุดกะทันหัน “คุณจะไปไหน” ธีร์ถาม เสียงของเขาต่ำและสั่นพร่าไปด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “ผมบอกให้คุณไปตอนไหนรินรดา?” “ปล่อยค่ะธีร์...” รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟัน “อย่าทำให้ฉันเกลียดคุณไปมากกว่านี้เลย” “ถ้าเกลียด... ก็อยู่ให้ผมพิสูจน์ว่าทำไมคุณถึงไม่ควรเกลียดผม” ธีร์กระชากตัวเธอกลับมาจนร่างบางปะทะเข้ากับอกแกร่งอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาอึ้งตะลึงของคุณหญิงมณี “วันนี้... ไม่มีใครหน้าไหนทั้งนั้นที่จะพาคุณไปจากผมได้ แม้แต่แม่ผมเอง” ท่าทีของธีร์ในตอนนี้ทำให้คนทั้งห้องต้องกลั้นหายใจ นี่ไม่ใช่แค่การง้อ แต่มันคือการประกาศศักดาต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเกรงใจที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวละครที่รักและแค้นกันจนวินาทีสุดท้ายนะครับ – เมทริกซ์ซีโร่