ค่ำคืนที่พายุเข้า

"รินรดา ถ้าเธอเดินหนีผมตอนนี้ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ผมก็จะลากเธอกลับมาเผชิญหน้าให้ได้" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างคฤหาสน์หรู ธีร์ไม่ได้เพียงแค่พูด แต่เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่กำลังเร่งฝีเท้าไปตามโถงทางเดินมืดสลัว แสงไฟสลัวจากผนังวูบไหวตามแรงลมพายุที่เริ่มซัดสาดเข้ากระทบกระจกหน้าต่าง รินรดาหยุดกึก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนเอาแต่ใจที่ก้าวตามมาติดๆ แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความน้อยใจ "คุณธีร์คะ คุณจะเอาอะไรจากฉันนักหนา! แม่คุณเพิ่งจะไล่ฉันออกจากบ้านแทบไม่ทัน ยังไม่พอใจที่คุณทำลายศักดิ์ศรีฉันจนไม่เหลือชิ้นดีหรือไง" ธีร์ไม่ตอบ เขาพุ่งตัวเข้าหาจนแผ่นหลังของรินรดาชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ มือหนาข้างหนึ่งยันกำแพงกั้นทางหนีไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบไม่มีอากาศแทรก กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาผสมกับกลิ่นไอฝนจางๆ ทำเอารินรดาหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ศักดิ์ศรีเหรอ?" ธีร์แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของหญิงสาว "สำหรับผม... ถ้าอยากได้อะไร ผมก็จะเอา ถึงต้องแลกด้วยการเป็นคนเลวในสายตาใคร ผมก็ไม่สน" "คุณมันบ้า!" "ใช่ ผมมันบ้า... บ้าที่ปล่อยให้เธอไปยืนทำหน้าซื่อตาใสอยู่ตรงหน้าแม่ผม ทั้งที่ในใจเธออาจจะกำลังสมเพชผมอยู่ก็ได้" ธีร์ลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบ แต่กลับหนักแน่นจนคนฟังขนลุกซู่ "บอกมาสิรินรดา ว่าที่เธอเดินหนีออกมา เพราะเธอรู้สึกบางอย่าง... หรือเพราะเธอแค่อยากให้ผมตามมา" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย แต่แรงกดดันจากร่างกายกำยำของชายตรงหน้ามันบีบคั้นเกินกว่าจะต้านทาน "ปล่อยนะคะ... พายุข้างนอกนั่นกำลังจะพัดทำลายทุกอย่าง คุณควรจะไปดูแลแขกของคุณ ไม่ใช่มาคุกคามลูกน้องแบบฉัน" "แขกเหรอ?" ธีร์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและเร่าร้อน "ในค่ำคืนที่พายุบ้าคลั่งแบบนี้ ไม่มีใครสำคัญไปกว่าคนตรงหน้าผมหรอก" มือหนาเลื่อนจากกำแพงมาเชยคางมนขึ้นอย่างถือสิทธิ์ ปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านไล้ไปตามริมฝีปากล่างที่สั่นระริกของเธอเบาๆ สัมผัสนั้นไม่ได้มีความทะนุถนอมแบบสุภาพบุรุษ แต่มันคือการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนที่สุด รินรดาหอบหายใจถี่ เธอรู้ดีว่านี่คือการข้ามเส้นที่อันตรายที่สุด ทั้งฐานะ ทั้งเหตุผล และความขัดแย้งที่รุมเร้า แต่แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่รอวันระเบิดออก "คุณไม่ควรทำแบบนี้... คุณธีร์" เสียงของเธอแผ่วเบาลงจนแทบขาดใจ "ผมไม่ควร... แต่ผมก็กำลังจะทำ" สิ้นคำพูด ธีร์ก็ประทับจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน ไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นการระบายความอัดอั้นและความหวงแหนที่สะสมมาตลอดทั้งวัน รินรดาเบิกตากว้าง ความแข็งขืนในตอนแรกละลายหายไปราวกับถูกไฟแผดเผา เธอเผลอไผลยกมือขึ้นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น ตอบสนองสัมผัสนั้นด้วยความปรารถนาที่เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ พายุภายนอกรุนแรงขึ้น กิ่งไม้ฟาดกระทบหน้าต่างจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่ภายในโถงทางเดินที่ถูกทิ้งร้างแห่งนี้ บรรยากาศกลับร้อนระอุจนแทบไหม้เกรียม ธีร์โอบรัดเอวบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง สัมผัสถึงไออุ่นจากร่างเล็กที่สั่นเทาภายใต้อ้อมกอดของเขา เขากำลังจะหลงลืมทุกอย่าง... ลืมคำเตือนของแม่ ลืมภาพลักษณ์มาเฟียที่ต้องรักษา และลืมกระทั่งว่าคนในอ้อมกอดนี้คือ 'คนของเขา' ที่เขาไม่ควรจะแตะต้องเกินเลย ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นจากสุดโถงทางเดินก็ขัดจังหวะความเคลิบเคลิ้มนั้นลงอย่างกะทันหัน "ธีร์! แกทำอะไรอยู่ตรงนี้!" เสียงตวาดกร้าวของคุณหญิงมณีดังขึ้น ทำเอาทั้งคู่ผละออกจากกันแทบไม่ทัน ธีร์หันขวับไปมองผู้เป็นแม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ขณะที่รินรดารีบก้มหน้าลงพยายามซ่อนความตื่นตระหนกและคราบน้ำตาที่เริ่มปริ่มขอบตา คุณหญิงมณีเดินเข้ามาใกล้ แววตาคมกริบของนางกวาดมองไปที่ท่าทีที่ผิดปกติของทั้งสองคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่รินรดาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก "ฉันบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าให้เห็นว่าแกทำตัวต่ำต้อยกับผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้อีก... ธีร์ แกกำลังทำให้ชื่อเสียงตระกูลเราต้องมัวหมอง!" ธีร์ก้าวออกมาบังหน้ารินรดาไว้ทันที "เธอไม่ใช่ผู้หญิงชั้นต่ำ และผมก็ไม่ใช่ตุ๊กตาที่แม่จะชักใยให้ไปทางไหนก็ได้" "งั้นเหรอ?" คุณหญิงมณีเหยียดยิ้มร้ายกาจ มือที่สั่นเทาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือ "ถ้าอย่างนั้น แกก็ลองอ่านสิ่งที่อยู่ในมือฉันนี่ดูเสียก่อน แล้วค่อยมาบอกฉันว่า แกจะยังกล้าปกป้องผู้หญิง 'คนนี้' อยู่อีกไหม!" ธีร์ขมวดคิ้วแน่น เขารับซองเอกสารมาเปิดออก สายตาไล่อ่านตัวอักษรไม่กี่บรรทัดภายในนั้นเพียงชั่วครู่ แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปจากความหึงหวงกลายเป็นความตกตะลึงที่ไม่อาจปกปิดได้ รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่พุ่งเข้ามากลางอก เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของธีร์ที่จู่ๆ ก็แข็งค้างไปราวกับรูปปั้น "นี่มัน... อะไรกันครับ?" เสียงของธีร์สั่นเครืออย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเส้นทางความรักอันซับซ้อนของธีร์และรินรดานะครับ เมทริกซ์ซีโร่สัญญาว่าจะพาไปพบกับจุดคลี่คลายที่เข้มข้นกว่าเดิมในตอนหน้าครับ