เมื่อความซึนถูกทำลาย

"นี่มัน... อะไรกันครับ?" เสียงของธีร์สั่นเครืออย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน ภายใต้แสงไฟสลัวในห้องทำงานส่วนตัว กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงที่เขาเพิ่งพาไปงานเลี้ยงยังคงอบอวลอยู่รอบกาย แต่สิ่งที่ทำให้เขาสติหลุดไม่ใช่เรื่องนั้น มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งบนโต๊ะ—รูปที่รินรดาเดินหัวเราะร่าเคียงข้างกับศัตรูทางธุรกิจของเขาในมุมลับตาคน ธีร์ขว้างกรอบรูปนั้นลงกับพื้นจนกระจกแตกกระจาย เสียงดังเพล้งบาดหูไม่ได้ทำให้ความโกรธในอกลดลงแม้แต่น้อย เขากระชากเนกไทราคาแพงออกจนลำคอรู้สึกโล่ง แต่ความร้อนรุ่มในใจกลับพุ่งสูงขึ้นราวกับไฟสุม *ทำไมต้องรู้สึกแบบนี้?* เขาถามตัวเองซ้ำๆ ในขณะที่ก้าวเท้าฉับๆ ไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน เขาเป็นนักธุรกิจที่เยือกเย็น เป็นมาเฟียที่คุมเกมได้ทุกอย่าง แต่ทำไมพอเป็นเรื่องของยัยเด็กแสบอย่างรินรดา เขาถึงกลายเป็นคนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว "ธีร์..." เสียงหวานใสที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง รินรดาในชุดเดรสสายเดี่ยวที่เธอเพิ่งเปลี่ยนออกมายืนอยู่ตรงประตู เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเศษกระจกบนพื้นและแววตาที่ดุดันราวกับสัตว์ป่าของชายหนุ่ม "ยังไม่นอนอีกเหรอครับ หรือว่ากำลังรอให้ใครบางคนมาเฉลยอะไรให้ฟังอยู่?" ธีร์หันขวับกลับมา เสียงทุ้มต่ำนั้นกดดันจนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลัง "คุณพูดเรื่องอะไรของคุณคะ? ฉันแค่จะมาถามว่า... คุณจะดื่มต่อไหม เห็นคุณดูเครียด" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แม้ในใจจะเริ่มหวั่นเกรงกับบรรยากาศมาคุนี้ ธีร์ก้าวประชิดตัวเธอในจังหวะเดียว เขาใช้แขนแกร่งกั้นร่างเล็กไว้กับผนังห้อง กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ออกมาจากตัวเขาจนรินรดาแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ "เครียด? ใช่ครับ... ผมเครียดที่เห็นคนของผมไปยิ้มให้ไอ้พวกเหลือบไรพวกนั้น" ธีร์ลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ แต่อัดแน่นด้วยความกดดัน "รินรดา คุณเป็นของใคร คุณจำไม่ได้ใช่ไหม?" "คนของคุณ? ใครเป็นคนของคุณกันแน่คะคุณธีร์" รินรดาเชิดหน้าขึ้น สู้สายตาเขาอย่างไม่ลดละ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมา "ฉันเป็นแค่ลูกหนี้ที่ต้องมาใช้กรรมให้คุณ ไม่ได้เป็นของตายที่จะให้คุณมาหวงก้างแบบนี้!" "หวงก้างงั้นเหรอ?" ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจนปลายจมูกเฉียดกัน "ถ้าหวงก้างเขาไม่เรียกว่าหึงหรอกนะ... ที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ มันเรียกว่าอะไร คุณน่าจะรู้ดีที่สุด" รินรดาชะงักไป คำว่า 'หึง' ที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็งอย่างธีร์ทำเอาสมองเธอขาวโพลน ความรู้สึกปั่นป่วนในใจที่เคยพยายามกดทับไว้เริ่มพังทลายลง "คุณก็แค่... ชินที่มีฉันคอยตามติด" เธอพยายามแก้ต่างด้วยเสียงที่สั่นพร่า "ชินงั้นเหรอครับ?" ธีร์ยกมือขึ้นเชยคางมนให้เธอสบตากับเขาชัดๆ "ผมไม่เคยชินกับการที่ต้องเห็นใครแตะต้องคุณ ผมไม่เคยชินกับการที่ต้องคอยมองหาคุณท่ามกลางผู้คนนับร้อย... ถ้าผมไม่ได้หึง คุณช่วยบอกผมทีเถอะว่าอาการที่หัวใจมันเต้นโครมครามเวลาที่คุณยิ้มให้คนอื่น มันเรียกว่าอะไร?" รินรดาอ้าปากค้าง ไดอะล็อกที่แสนจริงใจและทิ่มแทงใจดำทำเอาเธอพูดไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ธีร์เห็นแววตาที่เริ่มอ่อนลงของเธอ เขาก็ยิ่งต้อนเธอจนมุมมากขึ้นไปอีก "ตอบสิครับ... ถ้าคุณไม่รู้สึกอะไร ทำไมต้องตัวสั่นเวลาที่ผมเข้าใกล้แบบนี้?" รินรดาหลบสายตา "คุณมันเผด็จการ... คุณบังคับให้ฉันต้องรู้สึกตามคุณตลอด" "ผมไม่ได้บังคับครับรินรดา ผมแค่กำลังรอให้คุณสารภาพความจริง" ธีร์ผ่อนลมหายใจอย่างใจเย็น มือหนาเลื่อนจากคางลงมาเกลี่ยข้างแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความอ่อนโยนทำเอารินรดาแทบสิ้นพยศ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะลึกซึ้งไปกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังรัวและดุดันก็ทำลายความเงียบลงเสียก่อน "ธีร์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้แม่รู้ว่าแกอยู่ในนั้น! อย่าคิดนะว่าเรื่องผู้หญิงที่แกพาเข้าบ้านแม่จะไม่รู้!" เสียงของคุณหญิงมณีดังแว่วเข้ามาพร้อมกับจังหวะการบิดลูกบิดประตู ธีร์สบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปมองหน้าคนตัวเล็กที่ตอนนี้ซีดเผือดเพราะความตกใจ เขากระชับกอดรินรดาไว้แน่นขึ้น ไม่ใช่เพื่อกักขัง แต่เพื่อยืนหยัดว่าเขาจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำลายช่วงเวลานี้ ธีร์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "อย่าออกไปไหน... วันนี้ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ผมก็จะไม่ให้แม่พาคุณไปจากผมเด็ดขาด" ทว่าทันทีที่บานประตูถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของผู้มาใหม่ สิ่งที่รินรดาเห็นคือใบหน้าของคุณหญิงมณีที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด พร้อมกับชายแปลกหน้าที่เดินตามเข้ามาด้านหลัง... ชายคนที่อยู่ในรูปถ่ายใบนั้น! "ธีร์... แกต้องเลือกเดี๋ยวนี้ ว่าจะเอา 'นังผู้หญิงคนนี้' หรือจะรักษาธุรกิจของแกไว้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังจะเผยนะครับ เมทริกซ์ซีโร่จะรอทุกคนในตอนถัดไปครับ