แผนการร้ายของคนในบ้าน

"ถ้าคุณแม่ยังยืนกรานจะให้ผมเลือก... ผมเกรงว่าคำตอบของผมจะทำให้คุณแม่ผิดหวังยิ่งกว่าเดิมนะครับ" น้ำเสียงของธีร์ราบเรียบ หากทว่าเยือกเย็นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องนั่งเล่นโถงใหญ่ รินรดายืนอยู่ไม่ห่างจากแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม เธอรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของคนตรงหน้า มือเรียวของเธอสั่นระริกแต่ไม่ได้หลบสายตาคมกริบของคุณหญิงมณีที่จับจ้องมาเหมือนจะเชือดให้ตายไปข้าง "แกกล้าท้าทายฉันเหรอธีร์!" คุณหญิงมณีแค่นยิ้ม มือที่ถือแก้วชาสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธจัด "นังเด็กนี่มันมีอะไรดีนักหนา ถึงทำให้ลูกชายที่ฉันฟูมฟักมากับมือกลายเป็นคนดื้อด้านได้ขนาดนี้ หรือมันใช้มารยาอะไรปรนเปรอแกจนลืมหน้าตักตัวเอง!" "คุณหญิงครับ" รินรดาแทรกขึ้น เสียงของเธอไม่ได้สั่นเหมือนมือที่กำแน่น "ถ้าการที่ฉันยืนเคียงข้างธีร์คือความผิด ฉันก็ยินดีจะรับไว้ แต่ถ้าคุณหญิงคิดว่าความสัมพันธ์ของเรามันมีไว้เพื่อผลประโยชน์หรือใช้มารยา... ฉันว่าคุณหญิงกำลังดูถูกลูกชายตัวเองเกินไปหน่อยนะครับ" "นิ่ง!" ธีร์ตวาดเบาๆ พลางก้าวไปขวางหน้าหญิงสาวไว้ สายตาของเขาจดจ้องไปยังมารดาด้วยความเด็ดขาด "อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำว่ารินรดาไม่ใช่คนที่คุณแม่จะมาแตะต้องได้" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ คุณหญิงมณีแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคู่คมกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะวางแก้วชาลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังเคร้ง "ได้... ในเมื่ออยากจะลองดีกันนัก ก็เชิญ" คุณหญิงมณีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ฉันจะคอยดูว่าความรักของพวกแกมันจะไปได้สักกี่น้ำ ในเมื่อฉันมี 'แผน' ที่จะทำให้ทุกอย่างกระจ่างแจ้งในงานเลี้ยงคืนนี้" เธอก้าวเดินผ่านคนทั้งคู่ไปโดยไม่หันกลับมามอง แต่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่ทิ้งความหวาดระแวงไว้เบื้องหลัง ธีร์หันกลับมาหาหญิงสาวที่ยืนนิ่ง เขาเห็นแววตาที่พยายามเข้มแข็งของเธอแล้วหัวใจก็กระตุกวูบ ชายหนุ่มคว้าข้อมือรินรดาแล้วดึงเธอให้เดินตามเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะปิดประตูลงล็อกแน่นหนา "ทำไมถึงต้องตอบโต้คุณแม่แรงขนาดนั้น?" ธีร์ถาม เสียงของเขาเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด "แล้วจะให้ฉันทำยังไงคะ... เอ้ย... ให้ฉันทำยังไงครับ" รินรดาเผลอหลุดปากก่อนจะรีบแก้คำพูด "จะให้ยืนก้มหัวให้ท่านดูถูกทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดงั้นเหรอ? ฉันมีศักดิ์ศรีนะธีร์ ถึงฉันจะจน แต่ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นคนไร้ค่าในสายตาคุณ" ธีร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวจนแผ่นหลังของรินรดาชิดกับขอบโต๊ะทำงานใหญ่ ชายหนุ่มใช้แขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ในวงแขน สายตาคมที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความคลั่งรักที่ซ่อนเร้น "ผมแค่อยากปกป้องคุณ... จากทุกอย่าง แม้กระทั่งจากปากของคุณเอง" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "รู้ไหมว่าทุกคำที่คุณเถียงแม่ผม มันเหมือนเอาพริกไทยไปโรยบนแผลที่กำลังอักเสบ ผมกลัวว่าวันหนึ่งผมจะกางปีกปกป้องคุณได้ไม่ทัน" รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่ม เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของธีร์ในตอนนี้ไม่ใช่มาเฟียผู้ไร้หัวใจ แต่เป็นชายหนุ่มที่พร้อมจะยอมหักไม่ยอมงอเพื่อเธอ "ถ้าอย่างนั้น... คุณก็อย่าปล่อยมือฉันสิครับ" รินรดากระซิบ สองมือเรียววางลงบนแผงอกแกร่ง "ถ้าคืนนี้มันจะมีแผนอะไรที่ร้ายกาจกว่าเดิม อย่างน้อยเราก็ต้องรับมือไปด้วยกัน" ธีร์ยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "ได้ครับ งั้นคืนนี้... เรามาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะเป็นคนพ่ายแพ้" เขาก้มลงประทับจูบเบาๆ บนหน้าผากของเธอ เป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยคำสัญญาว่าจะไม่มีวันทอดทิ้ง ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่ร่างของ 'หญิงสาวอีกคน' ซึ่งธีร์คุ้นเคยดีจะถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา "คุณธีร์คะ... คุณป้าให้มาตามให้ไปเตรียมตัวเรื่องงานเลี้ยงคืนนี้ค่ะ" เสียงหวานใสของเธอคนนั้นหยุดชะงักลงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า รินรดารีบผลักอกธีร์ออกเบาๆ และถอยห่างออกมา แต่ทว่าธีร์กลับไม่ยอมปล่อยมือ เขายังคงจับข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่หันไปมองผู้มาใหม่เลยแม้แต่นิด "บอกคุณแม่ด้วยว่าผมกำลังยุ่งอยู่... และรินรดาคือคนที่ผมจะพาไปงานคืนนี้ด้วย" ธีร์เอ่ยเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาจากดวงตาของรินรดา "แต่ว่า... ท่านบอกว่าถ้าคุณธีร์จะพาใครไป... ก็ให้เตรียมใจรับมือกับเซอร์ไพรส์ที่ท่านเตรียมไว้ให้ดีนะคะ" ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที ธีร์ค่อยๆ หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันเย็นชาในเสี้ยววินาที เมทริกซ์ซีโร่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะครับ