โบ้เต็มตัว

"คุณ... คุณมาที่นี่ได้ยังไง!" รินรดาสะบัดแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา เสียงดัง *ปึก* ของมันสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานขนาดเล็กที่เธอเพิ่งเริ่มงานได้ไม่ถึงสัปดาห์ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงประตู ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบขัดกับบรรยากาศออฟฟิศธรรมดาๆ ของบริษัทสตาร์ทอัพแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง ธีร์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่กวาดสายตาคมกริบมองสำรวจไปรอบห้อง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มที่อ่านไม่ออก "ที่นี่แคบไปหรือเปล่าริน... ผมว่าอากาศมันดูถ่ายเทไม่สะดวกนะ หรือจะให้ผมซื้อตึกนี้แล้วทุบทำใหม่ให้คุณเลยดีไหม?" "กลับไปซะค่ะ... เอ้ย กลับไปซะครับ" รินรดาเผลอหลุดปากก่อนจะรีบแก้คำพูดให้ถูกต้องเมื่อเห็นสายตาที่ดุขึ้นของชายหนุ่ม เธอถอนหายใจยาว พยายามระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "นี่มันที่ทำงาน ผมไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของรินที่นี่ แล้วอีกอย่าง... เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว" ธีร์ก้าวเท้าเข้ามาหาเธออย่างมั่นคง จังหวะการเดินที่ดุดันแต่แฝงด้วยความสง่างามเหมือนราชสีห์ที่กำลังล้อมกรอบเหยื่อ เขาหยุดลงที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงความกว้างของโต๊ะไม้ตัวเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขาโชยมาแตะจมูก ทำให้รินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "ไม่มีอะไรต้องคุย?" ธีร์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด "งั้นที่ผมโดนคุณบล็อกทุกช่องทาง ทั้งเบอร์โทร ทั้งโซเชียล... นั่นคือการที่คุณบอกว่า 'ไม่มีอะไรต้องคุย' สินะครับ?" "ใช่ เพราะรินรู้ว่าถ้าเปิดโอกาสให้คุณพูด คุณก็แค่จะสั่งหรือดุรินเหมือนที่ผ่านมา คุณไม่เคยถามสักคำว่ารินต้องการอะไร" มือหนาของธีร์เอื้อมมาวางบนขอบโต๊ะ โน้มตัวลงมาหาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันไม่ถึงคืบ รินรดาชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มวูบไหวเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาคู่คมที่มักจะดูถูกเหยียดหยามคนอื่นเสมอ แต่ในยามนี้... ในดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับมีความอ่อนแรงที่ปิดไม่มิด "ผมสำนึกผิดแล้ว" คำพูดสั้นๆ นั้นทำให้รินรดานิ่งค้างราวกับถูกสาป ธีร์เนี่ยนะ? มาเฟียหนุ่มจอมเผด็จการที่ชีวิตนี้ไม่เคยง้อใคร กำลังบอกว่าเขาสำนึกผิด? "ริน... ผมอาจจะปากเสีย ผมอาจจะเผด็จการ และผมอาจจะทำตัวเหมือนคนบ้าที่เอาแต่ใจตัวเองไปบ้าง" เขาเว้นจังหวะ สายตาจดจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ "แต่ที่ทำไปทั้งหมด... เพราะผมกลัวว่าวันหนึ่งคุณจะเดินจากผมไปจริงๆ" "คุณก็เลยใช้วิธีขังรินไว้ในกรงทอง?" "ผมจะเปลี่ยนกรงนั้นให้เป็นบ้าน" ธีร์เอ่ยเสียงเบาแต่มั่นคง "ผมยอมลดศักดิ์ศรี ยอมมานั่งรอคุณที่ออฟฟิศกระจอกๆ นี่ ไม่ใช่เพราะผมว่างงาน แต่เพราะผมยอมเป็นไอ้โบ้ให้คุณด่า เพื่อให้คุณยอมมองหน้าผมอีกสักครั้ง" รินรดาใจเต้นแรง ความโกรธเคืองที่สั่งสมมานานเหมือนน้ำแข็งที่ถูกเปลวไฟแผดเผาจนละลายหายไป เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "คุณรู้ไหมว่าคุณดู... งี่เง่าแค่ไหน" "รู้ครับ" ธีร์ยักไหล่ ยอมรับโดยดุษฎี "งี่เง่าจนน่ารำคาญใช่ไหมล่ะ? แต่ก็นั่นแหละครับ... คุณหนูครับ อย่าดุคนของพี่อีกเลยนะ พี่ทำตัวไม่ถูกแล้ว" บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน รินรดามองดูใบหน้าของคนที่เคยเป็นดั่งศัตรูหัวใจ แต่ในตอนนี้เขากลับดูเหมือนชายหนุ่มที่พร้อมจะทิ้งทุกอย่างเพื่อความรักเพียงหนึ่งเดียว ความเงียบที่ดำเนินไปกำลังจะเปลี่ยนเป็นความยินยอมพร้อมใจ... ทว่า... *ปัง!* เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหญิงวัยกลางคนที่สง่างามในชุดผ้าไหมสั่งตัดพิเศษ ใบหน้าคมสันและดวงตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยอำนาจที่รินรดาคุ้นเคยดี "แม่!" ธีร์ผละออกจากโต๊ะทันที ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเย็นชาและตึงเครียดขึ้นมาในทันที คุณหญิงมณีเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังลูกชาย สายตาของนางจิกมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว "มาตามหาเมียถึงที่ทำงานนี่เองนะตาธีร์... รู้หรือยังว่าผู้หญิงคนนี้เขาต้อนรับลูกด้วยวิธีไหน?" คุณหญิงมณีหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ข้างหลังขึ้นมา แล้วโยนลงบนโต๊ะทำงานของรินรดา แรงกระแทกของมันทำให้ภาพถ่ายใบหนึ่งหลุดออกมา เป็นภาพของรินรดาที่กำลังยืนคุยกับชายแปลกหน้าในร้านกาแฟเมื่อวานนี้ "ในขณะที่ลูกกำลังลดตัวลงมาง้อผู้หญิงคนนี้... เขาก็แอบไปหาสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ลูกรักที่สุดลับหลังสินะ" ธีร์ก้มลงมองภาพถ่ายนั้น ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่อ... สายตาที่เขามองเธอกลายเป็นความว่างเปล่าจนน่าใจหาย "ริน... ภาพนี่มันหมายความว่ายังไง?" รินรดามองสลับระหว่างซองเอกสารกับแววตาที่เริ่มสั่นคลอนของธีร์ ความหวังที่จะปรับความเข้าใจพังทลายลงในพริบตาเดียว นี่คือกับดักที่เธอไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ทัน ... เป็นกำลังใจให้เมทริกซ์ซีโร่ด้วยการคอมเมนต์ติชมและกดหัวใจเป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ!