ตามหาหัวใจที่หายไป

"บอกมาว่ามันอยู่ที่ไหน... ถ้าไม่อยากให้ปืนกระบอกนี้ลั่นใส่หน้าแกตั้งแต่วินาทีนี้!" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงโทสะดังขึ้นในห้องรับรองส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโช ธีร์ในชุดสูทสีเข้มที่ยับยู่ยี่จากการเดินทางไม่หยุดพักดวงตาแดงก่ำ เขาคว้าคอเสื้อของบอดี้การ์ดคนสนิทของแม่ตัวเองขึ้นมาจนปลายเท้าอีกฝ่ายลอยพ้นพื้น มือหนาสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่อัดแน่นจนแทบระเบิด "คุณชายครับ... ผม... ผมไม่ทราบจริงๆ ว่าคุณหญิงส่งตัวคุณรินไปที่ไหน" "โกหก!" ธีร์ตวาดลั่น แรงเหวี่ยงส่งร่างลูกน้องกระแทกเข้ากับผนังไม้สักจนเกิดเสียงดังสนั่น เขาสาดสายตาไปรอบห้องที่ว่างเปล่าราวกับคนเสียสติ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของรินรดาที่เขายังจำได้ติดจมูกในรถคันที่เธอถูกลักพาตัวไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน กลายเป็นเพียงความทรงจำที่ตอกย้ำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกเบอร์เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงสัญญาณตัดสายทิ้ง... ทุกอย่างถูกเตรียมการมาอย่างดี คุณหญิงมณีไม่ได้แค่ต้องการแยกเขาออกจากรินรดา แต่ท่านกำลังทำลายจุดยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้เขายังมีความเป็นมนุษย์เหลืออยู่ "แม่ครับ... แม่ทำแบบนี้กับผมไม่ได้" ธีร์พึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแหบพร่าและเจ็บปวด เขาหมุนตัวเดินดิ่งออกจากคฤหาสน์โดยไม่สนสายตาของใครทั้งสิ้น มือหนาคว้ากุญแจรถสปอร์ตคันหรูที่จอดทิ้งไว้กลางสนามหญ้า ก่อนจะกดคันเร่งมิดไมล์ออกไปอย่างไร้จุดหมาย *เธออยู่ที่ไหน ริน... ได้โปรด อย่าเป็นอะไรไปนะ* ในขณะเดียวกัน ณ คลังสินค้าเก่าแถบชานเมืองที่ไร้ผู้คน รินรดาถูกมัดมือไพล่หลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบและเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวเป็นจังหวะที่น่าหวาดหวั่น เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้อ้อนวอน แววตาของเธอสงบนิ่งทว่ามีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากการถูกจับตัวมา แต่สมองของเธอยังคงทำงานหนักเพื่อหาทางรอด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ พร้อมกับเงาร่างของหญิงวัยกลางคนที่ดูสง่างามทว่าเย็นชาถึงขั้วหัวใจ "ถ้าเธอคิดว่าความรักจอมปลอมนั่นจะช่วยเธอได้ ก็เลิกหวังเสียเถอะรินรดา" คุณหญิงมณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ "ลูกชายฉันแค่หลงแสงสีชั่วคราว อีกไม่นานเขาก็จะกลับไปเป็นทายาทที่สมบูรณ์แบบภายใต้การตัดสินใจของแม่" รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากของเธอหยักยิ้มเล็กน้อยแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก "ความรักของเขาอาจจะเป็นแค่ความหลงสำหรับคุณหญิง... แต่สำหรับคนอย่างเขา ที่เขาสู้มาตลอดก็เพราะเขาต้องการอิสระ ไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่แม่เลือกให้หรอกครับ" เธอเน้นย้ำคำว่า 'ครับ' ด้วยน้ำเสียงประชดประชันแม้จะไม่ได้พูดกับธีร์ แต่เธอก็รู้ว่าคนอย่างเขาไม่มีวันปล่อยให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ "ปากดีเหมือนเดิมนะ" คุณหญิงมณีแค่นยิ้ม "งั้นรอดูกันว่า ถ้าฉันทำให้เขากลายเป็นคนไร้สมบัติและไร้อำนาจ เขาจะยังกอดเธอไว้แน่นแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน" เสียงโทรศัพท์ของคุณหญิงมณีดังขึ้นทันทีที่สิ้นคำพูด เธอเดินเลี่ยงออกไปรับสาย ทิ้งให้รินรดาอยู่กับความมืดมิดในใจ เธอหลับตาลงนึกถึงใบหน้าของธีร์... ใบหน้ายามที่เขาโกรธจัด ยามที่เขาอ่อนโยน และยามที่เขาประกาศกร้าวว่าไม่มีใครพรากเธอไปจากเขาได้ *มาให้ทันนะธีร์... เพราะฉันเองก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนกัน* ที่ถนนสายหลักมุ่งหน้าสู่เขตอุตสาหกรรม รถของธีร์ทะยานผ่านทางโค้งด้วยความเร็วสูงจนยางบดถนนดังลั่น เขาไม่สนใจคำเตือนของลูกน้องที่โทรเข้ามาแจ้งข่าว เขาไม่สนว่าใครจะสั่งอะไร แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่ารินรดาอยู่ที่ไหนสักแห่งที่เขาเคยเห็นในเอกสารลับของแม่ ทันใดนั้น แสงไฟหน้ารถคันหนึ่งที่พุ่งสวนมาก็สาดเข้าตาเขาอย่างจัง! ธีร์หักพวงมาลัยหลบจนรถเสียหลักพุ่งลงข้างทาง ชนเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างทางอย่างแรงจนควันโขมงพุ่งออกมาจากฝากระโปรงรถ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธีร์พยายามกระเสือกกระสนออกมาจากซากรถ เลือดไหลอาบหน้าผากของเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย เขาคว้าปืนข้างกายขึ้นมาแล้วยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยความมุ่งมั่น "จะสกัดทางฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เขาเดินโซเซไปตามทางลูกรังจนกระทั่งพบโกดังเป้าหมายที่อยู่ไม่ไกลจากจุดเกิดเหตุ แสงไฟริบหรี่จากด้านในชวนให้ใจเขาเต้นผิดจังหวะ เขาแอบมองผ่านรอยแยกของประตูเหล็ก และภาพที่เห็นก็ทำให้ความโกรธในใจพุ่งทะยานจนแทบคลั่ง ร่างของรินรดานั่งอยู่ที่เดิม... แต่ทว่า มีชายชุดดำสามคนกำลังเดินตรงเข้าไปหาเธอพร้อมกับมีดเล่มคมในมือ! ธีร์ไม่รอช้า เขาพังประตูเข้าไปด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย กระสุนนัดแรกพุ่งออกจากลำกล้องเข้าที่ไหล่ของชายคนหนึ่งทันที เสียงกรีดร้องและเสียงปืนที่ดังลั่นสนั่นหวั่นไหวทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา "ธีร์!" รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน ธีร์จัดการชายอีกสองคนที่เหลือด้วยฝีมือที่ดุดันราวกับราชสีห์ที่ได้รับบาดเจ็บ ก่อนจะรีบวิ่งไปหารินรดา มือหนาสั่นเทาขณะแก้เชือกที่พันธนาการเธอไว้อย่างรวดเร็ว "ฉันมาแล้ว... ฉันอยู่นี่แล้วนะริน" เขาโอบกอดเธอไว้แน่นจนแทบจะรวมร่างกัน กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งกับกลิ่นน้ำหอมของเธอทำให้น้ำตาของเขาเกือบจะไหลออกมา "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? บอกพี่มา... ใครทำอะไรเธอ!" รินรดายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเขา แววตาของเธอสั่นไหว "ฉันไม่เป็นไร... แต่คุณต่างหากธีร์ คุณเลือดออก..." "ฉันไม่สน... ขอแค่เธอปลอดภัย ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างฉันก็ไม่เสียดาย" ธีร์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ จังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะคลี่คลายลง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูคลังสินค้าที่เปิดอ้าออก ไฟสปอร์ตไลท์จากรถหลายคันสาดส่องเข้ามาจนตาพร่า พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ธีร์เกลียดชังที่สุดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ดูเหมือนคุณชายอัครเดโชจะใจร้อนเกินไปหน่อยนะครับ... ทั้งที่ความจริงแล้ว วันนี้แม่ของคุณเตรียมบทส่งท้ายไว้ให้มากกว่านี้แท้ๆ" เงาร่างของชายหนุ่มที่ก้าวออกมาจากหลังกลุ่มชายชุดดำทำให้ธีร์ชะงัก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งเธอไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ในที่แห่งนี้... "คุณ... คุณมาที่นี่ได้ยังไง!" เมทริกซ์ซีโร่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนดุเดือดของธีร์และรินรดานะครับ