ความลับเปิดเผย

“นี่คืออะไรครับธีร์?” รินรดากระแทกแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียงมันดังสนั่นจนน่าตกใจ ในห้องทำงานที่เคยเงียบสงัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นระเบียบแบบฉบับมาเฟียหนุ่ม กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมไปในพริบตา ธีร์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแล็ปท็อป สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาที่เขาหยิบมาสวมตอนทำงานหรี่ลงเล็กน้อย เขามองเอกสารที่เปิดอ้าอยู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับหญิงสาวที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดยิ้มบางๆ อย่างคนที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย “เอกสารสัญญาหนี้ไงครับ รินความจำเสื่อมเร็วกว่าที่ผมคิดนะ” “อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้น!” รินรดาตบโต๊ะอีกครั้ง เธอไม่สนแล้วว่าเขาจะมีอิทธิพลล้นฟ้าแค่ไหน หรือใครจะเกรงกลัวเขาอย่างไร ในเวลานี้ในหัวของเธอมีเพียงความโกรธที่พุ่งพล่านราวกับลาวาที่พร้อมจะปะทุ “ฉันไปสืบมาแล้ว สัญญาฉบับนี้... ดอกเบี้ยที่ฉันต้องจ่าย หรือแม้แต่กำหนดการผ่อนชำระ มันไม่มีทางเป็นของจริง บริษัทคุณทำธุรกิจอสังหาฯ ไม่ใช่โรงรับจำนำที่หิวเงินจนต้องมาบีบคั้นคนธรรมดาแบบฉัน!” ธีร์ปิดแล็ปท็อปด้วยจังหวะเนิบนาบชวนให้ประสาทเสีย เขาถอดแว่นออกแล้ววางมันลงข้างๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาหาทำเอารินรดาต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน แล้วดึงร่างบางให้เข้ามาใกล้จนหน้าอกของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง “รินกำลังบอกว่าผมฉลาดไม่พอที่จะหลอกรินงั้นเหรอ?” เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่พวงแก้มใส “หรือรินกำลังจะบอกว่า... ตัวเองสำคัญกว่าที่คิด จนผมต้องยอมทำเรื่องบ้าๆ นี่เพื่อที่จะได้รินมาไว้ข้างๆ ตัว?” “คุณ... คุณยอมรับแล้วใช่ไหม?” รินรดากลั้นใจถาม หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ทุกอย่างคือเรื่องโกหก สัญญาหนี้ที่ทำให้ฉันต้องมาเป็นคนใช้ขัดดอก... ทั้งหมดมันก็แค่ข้ออ้างเพื่อให้คุณได้กักขังฉันไว้ในกรงทองของคุณ!” ธีร์นิ่งเงียบ แววตาที่เคยเย็นชาฉายประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความหวงแหนที่รุนแรงจนน่ากลัว เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนคนตัวเล็กแทบจมหายไปในอก “ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ รินจะหันมามองผมบ้างไหม?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย่อหยิ่งอย่างเคย แต่มันมีความสั่นพร่าที่ซ่อนอยู่ “ในสายตาริน ผมมันก็แค่มาเฟียใจร้ายที่ชอบใช้อำนาจ ถ้าผมเดินเข้าไปขอให้รินอยู่กับผมดีๆ รินจะรับปากไหม? หรือรินจะหนีผมไปเหมือนที่พยายามทำมาตลอดสามเดือนนี้!” รินรดาชะงัก เธอรับรู้ถึงความสั่นเทาในน้ำเสียงนั้น มาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกลับกำลังหวั่นไหวเพราะกลัวการสูญเสียเธอไป “ธีร์... คุณมันบ้า” เธอพึมพำ แต่ทว่ามือที่เคยผลักไสกลับค่อยๆ ผ่อนแรงลง “คุณใช้วิธีที่สกปรกที่สุดเท่าที่จะนึกออก เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ คุณรู้ไหมว่าฉันเสียใจแค่ไหนที่รู้ว่าตัวเองถูกหักหลังโดยคนที่...” “คนที่รินเริ่มจะรัก?” ธีร์แทรกขึ้นมา จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตา “กล้าพูดไหมริน ว่าที่โกรธอยู่ตอนนี้ เพราะเสียใจที่รู้ความจริง หรือเพราะกำลังกลัวใจตัวเองว่าสิ่งที่เรารู้สึกมันไม่ได้มีแค่ความแค้น?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกที่ชกเข้าที่กลางใจของรินรดา เธอไม่มีคำตอบให้เขา เพราะลึกๆ แล้ว เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้มันเรียกว่าอะไร “คุณมันร้ายเกินไปแล้วธีร์” เธอพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาบนแก้ม ธีร์ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดมันออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนจนขัดกับความดุดันในดวงตา “ร้ายเฉพาะกับคนอื่นครับ แต่กับริน... ผมให้ได้ทุกอย่างแม้แต่ชีวิต” ขณะที่บรรยากาศในห้องกำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยความอัดอั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูราคาแพงจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอคำอนุญาต ร่างสง่างามของคุณหญิงมณีเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยรัศมีแห่งการสั่งการ “ฉันก็คิดอยู่ว่าทำไมลูกชายถึงได้ไม่ยอมไปงานเลี้ยงเปิดตัวโครงการสักที” คุณหญิงมณีหยุดยืนมองคนทั้งคู่ที่ยังคงกอดกันไม่ปล่อย สายตาของนางจ้องมองรินรดาด้วยความเหยียดหยาม “ที่แท้ก็กำลังติดพันอยู่กับ... ‘หนี้ก้อนโต’ ของบริษัทเรานี่เอง” ธีร์ปล่อยมือจากเอวของรินรดาช้าๆ แต่เขากลับก้าวขึ้นไปยืนบังหน้าหญิงสาวไว้ราวกับโล่ป้องกัน ร่างสูงใหญ่ของเขาสูงตระหง่านและพร้อมจะปะทะกับมารดาบังเกิดเกล้าได้ทุกเมื่อ “แม่ครับ นี่มันเรื่องส่วนตัวของผม” ธีร์กล่าวเสียงเรียบ แต่รินรดาสัมผัสได้ถึงแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงพอๆ กับพายุ “เรื่องส่วนตัวที่กำลังทำให้ชื่อเสียงตระกูลเราเสื่อมเสีย!” คุณหญิงมณีแค่นหัวเราะ ก่อนจะหยิบซองเอกสารอีกฉบับขึ้นมาแล้ววางลงบนโต๊ะ “นี่คือสัญญาฉบับจริงที่แกพยายามปกปิดเอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าลูกสาวคนสวยของแกคงจะยังไม่รู้... ว่าไอ้หนี้ก้อนนี้น่ะ มันไม่ได้มีไว้เพื่อให้แกได้มาเป็นคนใช้หรอกนะรินรดา แต่มันมีไว้เพื่อให้พ่อของเธอ... ติดคุกหัวโตด้วยคดีฉ้อโกงที่ธีร์มันเป็นคนกุมหลักฐานเอาไว้ทั้งหมด!” รินรดาหน้าซีดเผือดเหมือนคนถูกสูบเลือดออกไปจากร่าง เธอหันไปมองธีร์ด้วยสายตาที่สั่นระริก “ธีร์... นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?” ธีร์ชะงักไป ความลับที่เขาพยายามปกปิดเพื่อรักษาระยะห่างและใช้เป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นมาตลอด บัดนี้ถูกตีแผ่ออกมากลางห้องทำงานด้วยฝีมือของคนที่เป็นแม่แท้ๆ ของเขาเอง “ริน... ฟังผมก่อน” ธีร์พยายามจะคว้ามือเธอ แต่รินรดากลับถอยหลังกรูด ดวงตาที่เคยสั่นไหวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวด้วยความผิดหวัง “คุณไม่ได้แค่หลอกให้ฉันมาเป็นคนใช้...” เสียงของเธอกลายเป็นกระซิบที่เย็นเยียบ “แต่คุณกุมชีวิตพ่อของฉันไว้... เพื่อให้ฉันกลายเป็นหุ่นเชิดของคุณตลอดไปงั้นเหรอ?” รินรดามองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่พังทลาย ก่อนจะคว้าซองเอกสารจากมือคุณหญิงมณีมาเปิดอ่าน มือที่ถือเอกสารสั่นเทาจนกระดาษแทบจะร่วงหล่น ทันทีที่สายตาไล่อ่านรายละเอียดคดีความที่ถูกเตรียมไว้จัดการพ่อของเธอ หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมา “คุณมันปีศาจ... ธีร์” รินรดาหมุนตัวเตรียมจะวิ่งหนีออกจากห้อง แต่ประตูห้องทำงานกลับถูกปิดล็อกจากภายนอกโดยบอดี้การ์ดของธีร์ตามคำสั่งของคุณหญิงมณี ธีร์พุ่งตัวเข้าไปหมายจะรั้งเธอไว้ แต่รินรดากลับหยิบมีดคัตเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาจ่อที่คอหอยของตัวเอง! “อย่าเข้ามา!” เธอตะโกนเสียงกร้าว ดวงตาที่เคยสดใสบัดนี้เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำเอาธีร์ถึงกับหยุดชะงัก “ริน! วางมีดลงเดี๋ยวนี้!” เสียงของธีร์สั่นเครือด้วยความกลัวที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ถ้าวันนี้ฉันต้องเลือกระหว่างครอบครัวกับคุณ...” รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด “ฉันขอเลือกทางที่ทำร้ายคุณให้มากที่สุด... ด้วยการจบชีวิตตัวเองที่นี่!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันหรูหรา ธีร์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างจากเธอไม่ถึงสองก้าว ในขณะที่คุณหญิงมณีมองเหตุการณ์ด้วยความประหลาดใจกึ่งสะใจ ทุกอย่างที่ถูกวางหมากไว้กำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้... และไม่มีใครรู้ว่าตอนจบของเรื่องราวความรักที่ปูมาด้วยคำโกหกนี้ จะลงเอยด้วยเลือดหรือน้ำตากันแน่ --- หวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่ตั้งใจเขียนสุดฝีมือเพื่อทุกคนเลยครับ