วันที่ทุกอย่างพังทลาย

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาเงินฟาดหัวผม แล้วจะลบภาพความน่าสมเพชที่ตัวเองทำไว้ได้ ก็เชิญทำต่อไปเถอะครับ แต่บอกไว้ก่อนนะ... สำหรับผม เงินของคุณมันก็แค่เศษกระดาษที่เอาไว้รองรับความเน่าเฟะในใจคุณเท่านั้น" ธีร์หยุดชะงัก ฝ่ามือหนาที่กำลังจะคว้าข้อมือรินรดาค้างกลางอากาศ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งโกรธจัดที่ถูกสบประมาท และรวดร้าวที่เห็นประกายตาเย็นชาจากคนรัก ภายในห้องทำงานหรูบนเพนต์เฮาส์ที่เคยเป็นดั่งปราสาทแห่งความรัก บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงใหญ่ของธีร์ขยับกายเข้าประชิด รินรดาไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นรับแรงปะทะ สายตาของเธอแข็งกร้าว ไม่ยอมจำนนต่ออิทธิพลมืดที่เขามักจะใช้ข่มขู่คนอื่น "ริน... อย่าทำแบบนี้ อย่าเอาคำพูดที่เหมือนใบมีดมาเชือดเฉือนผม ทั้งที่รู้ว่าผมทำทุกอย่างไปเพราะอะไร" น้ำเสียงของธีร์ต่ำพร่า สั่นเครือด้วยความอัดอั้น "เพราะอะไรเหรอครับ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "เพราะคุณอยากแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ? หรือเพราะคุณทนไม่ได้ที่ผมไม่ยอมก้มหัวให้คุณเหมือนคนอื่นๆ ในกรงทองของคุณ!" "ผมแค่ไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณ!" ธีร์ตวาดลั่น ฝ่ามือหนาฟาดลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนเอกสารที่วางอยู่กระจัดกระจาย "คุณไม่รู้เหรอว่าแม่ผมวางแผนอะไรไว้บ้าง? ถ้าผมไม่ใช้วิธีที่เด็ดขาดแบบนี้ คุณก็คงถูกกำจัดออกไปจากชีวิตผมตั้งแต่วันแรกที่ท่านรู้ว่าเราคบกันแล้ว!" บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งสอง รินรดาคลี่ยิ้มเย็นชา "งั้นเหรอครับ? แล้ววิธีปกป้องที่ว่า คือการส่งคนไปคุกคามครอบครัวของผม การสั่งห้ามไม่ให้ผมก้าวขาออกจากห้องนี้โดยไม่มีคนติดตาม... ธีร์ นี่มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือการจองจำ" เธอเดินเข้าไปใกล้เขาจนหน้าอกเกือบชิด แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอีกครั้ง "คุณบอกว่าคุณมีอำนาจล้นฟ้า... แต่คุณไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับแม่ของคุณตรงๆ แล้วกลับมาลงที่ผมแบบนี้ มันน่ารังเกียจนะครับ" ธีร์หน้าตึงจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือที่กำแน่นจนสั่นสะท้าน เขารู้ดีว่าสิ่งที่เธอพูดมันคือความจริงที่เขาสุดแสนจะเกลียดชัง เขาเป็นมาเฟียที่สั่งเป็นสั่งตายใครก็ได้ แต่เมื่อต้องอยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่เขารัก เขากลับทำได้เพียงใช้ 'กรงขัง' เพื่อเหนี่ยวรั้งเธอไว้ "ถ้ามันน่ารังเกียจนัก..." ธีร์กัดฟันพูด "งั้นเราก็จบกันแค่นี้ไหม? ผมเหนื่อยที่จะต้องพิสูจน์ตัวเองกับคนที่มองเห็นผมเป็นแค่อสูรกายในสายตาคุณตลอดเวลา" คำพูดนั้นราวกับมีดเล่มคมที่กรีดลงบนหัวใจของทั้งสองฝ่าย รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน นี่คือจุดที่พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะมาถึง... จุดที่ความเชื่อใจพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี "ได้ครับ..." เธอตอบเสียงเบาหวิว แต่หนักแน่นในความรู้สึก "ถ้าคุณเลือกที่จะปล่อยมือจากผม เพราะแค่ผมพูดความจริงใส่หน้า... ก็เชิญเลยครับ" รินรดาหันหลังกลับ ตั้งใจจะเดินออกจากห้องไป แต่ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะพ้นประตู มือแกร่งของธีร์ก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอแล้วกระชากกลับมาปะทะกับแผงอกกว้าง แรงปะทะนั้นมหาศาลจนเธอเสียหลัก แต่เขาก็โอบรัดเอวเธอไว้แน่น ราวกับจะบดขยี้เธอให้จมหายไปในตัวเขา "ผมบอกให้คุณไปตอนไหน?" ธีร์คำรามชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความปรารถนาที่มืดดำ "ในเมื่อคุณเลือกที่จะยั่วยุผมขนาดนี้... อย่าหวังเลยว่าผมจะปล่อยให้คุณเดินออกจากห้องนี้ไปในสภาพที่ยังเป็นของคุณคนเดียว" "คุณจะทำอะไร..." เสียงของรินรดาขาดห้วงไปทันที เมื่อบานประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสง่างามของคุณหญิงมณีเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบคนที่ยืนเรียงรายปิดกั้นทางออกไว้ทั้งหมด "หยุดทำตัวต่ำๆ ให้เสียเกียรติตระกูลได้แล้ว... ธีร์" เสียงเย็นเยียบของคุณหญิงมณีดังก้องไปทั่วห้อง เธอกวาดสายตามองรินรดาด้วยความสมเพชเวทนา ธีร์ผละออกจากรินรดาช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าอย่างน่ากลัว ในขณะที่รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างเมื่อเห็นสภาพการณ์ตรงหน้า "ลูกเลือกผู้หญิงคนนี้... เหนือตำแหน่งทายาทธุรกิจทั้งหมดที่แม่เตรียมไว้ให้" คุณหญิงมณีหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ "ถ้าลูกคิดจะรักษาคนนี้ไว้ ก็เชิญเซ็นชื่อในเอกสารใบนี้ซะ... เอกสารโอนหุ้นทั้งหมดคืนให้กับตระกูล และออกไปจากชีวิตแม่ และบริษัทของพ่อลูกซะ" รินรดามองเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าของธีร์ หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบจนแทบแหลกสลาย เธอรู้ดีว่านี่คือการทดสอบครั้งสุดท้าย และการตัดสินใจของเขามันจะกำหนดโชคชะตาของทุกอย่าง ธีร์ก้มลงมองเอกสารชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาเอื้อมมือไปหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา ในจังหวะนั้น รินรดากลั้นหายใจรอฟังคำตอบที่เธออาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต "ผมว่าคุณแม่เข้าใจอะไรผิดไปนิดนะครับ..." ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่าขนลุก เขากดปลายปากกาลงบนกระดาษ "เพราะสิ่งที่ผมจะทำหลังจากนี้... มันจะไม่มีอะไรเหลือไว้ให้คุณแม่ได้ครอบครองอีกเลยแม้แต่ชิ้นเดียว" หวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่ตั้งใจเขียนสุดฝีมือเพื่อทุกคนเลยครับ