การจากลาที่เงียบงัน

“ถ้าคุณคิดว่าการขังฉันไว้ในกรงทองที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดกับความลับของคุณจะทำให้ฉันมีความสุข... คุณกำลังดูถูกสติปัญญาของฉันเกินไปแล้วครับ คุณธีร์” เสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านในความรู้สึกคนฟัง เธอวางแหวนเพชรเม็ดงามลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรู แสงไฟจากโคมระย้าสะท้อนกระทบอัญมณีจนเกิดประกายแสบตา แต่มันกลับดูหม่นหมองเมื่อเทียบกับนัยน์ตาที่แดงก่ำของหญิงสาว ธีร์ที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างหันกลับมามองอย่างช้าๆ ใบหน้าคมสันที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าว เขาขยับกายเข้ามาใกล้ กดดันด้วยความสูงและรัศมีมาเฟียที่ใครก็ไม่กล้าหือ แต่ครั้งนี้ รินรดาไม่ถอย “กรงทองที่ผมสร้าง... คือสิ่งที่ผมพยายามปกป้องคุณจากโลกเน่าเฟะข้างนอกนั่น ริน” เขาเอ่ยเสียงต่ำ พยายามควบคุมโทสะที่ปะทุขึ้นในอก “คุณจะไปไหน? คิดว่าออกไปเผชิญหน้ากับคุณแม่ผมแล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยดีงั้นหรือ?” “อย่างน้อยการออกไปเผชิญกับนรก ก็ดีกว่าการต้องติดอยู่ในสวรรค์จอมปลอมที่คุณขีดเส้นไว้ให้” รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอสั่นระริก “คุณบอกว่ารัก... แต่คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยสักครั้ง คุณกักขังฉันไว้เพราะกลัวว่าฉันจะกลายเป็นจุดอ่อนของคุณ ไม่ใช่เพราะคุณอยากให้ฉันมีความสุขจริงๆ” ธีร์กระชากข้อมือบางเข้าหาตัวจนคนตัวเล็กเซปะทะกับแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของรินรดากระตุกไหว แต่เธอก็ฝืนใจแข็ง ขืนตัวออก “ใช่... คุณคือจุดอ่อนของผม” ธีร์ก้มลงกระซิบชิดใบหู เสียงเขาสั่นเครือด้วยความอัดอั้น “ถ้าคุณก้าวออกจากบ้านหลังนี้ไป ผมรับรองได้เลยว่าคนอย่างคุณจะไม่มีทางรอดจากเกมธุรกิจของตระกูลผมได้เกินสามวัน คุณจะเจ็บปวดกว่านี้ รินรดา!” “ถ้าต้องแลกกับการหายใจทิ้งไปวันๆ โดยที่มองไม่เห็นแม้แต่ค่าของตัวเอง... ฉันยอมเจ็บครับ” รินรดาเงยหน้าสบตาเขา แววตาเด็ดเดี่ยวของเธอมันฟ้องว่าเธอตัดสินใจมาดีแล้ว “ปล่อยฉันไปเถอะครับคุณธีร์... ก่อนที่ความรักของเราจะกลายเป็นความเกลียดชังที่ไม่มีวันลบล้างได้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างใหญ่ ธีร์จ้องมองดวงตาคู่สวยที่เขาเคยหลงใหล มันไม่ได้มีความล้อเล่นเจืออยู่เลยสักนิด เขาค่อยๆ คลายมือออกราวกับว่าการแตะต้องตัวเธอตอนนี้คือการพรากวิญญาณของตัวเองไป “คุณรู้ไหมว่าถ้าคุณเดินออกไปทางประตูบานนั้น... เราจะกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันทันที” ธีร์พูดเสียงเรียบเย็น แต่ทว่าในแววตากลับวูบไหว “ผมจะไม่ตาม... และจะไม่หันกลับไปมอง ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน” “นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการที่สุดครับ” รินรดาหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตู เธอหยิบกระเป๋าใบเล็กที่เตรียมไว้แล้วโดยไม่หันกลับไปมองคนด้านหลังที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก ฝีก้าวของเธอหนักแน่น แต่น้ำตาที่กลั้นไว้กลับร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมราคาแพงทีละหยด เธอเดินผ่านโถงทางเดินที่คุ้นเคย ผ่านเหล่าชายชุดดำที่ก้มหัวให้เธอด้วยความเคารพเป็นครั้งสุดท้าย ทุกย่างก้าวคือการกรีดเลือดตัวเอง แต่เธอก็ต้องทำ... เพื่ออิสรภาพที่เธอโหยหา ทันทีที่มือเรียวสัมผัสที่จับประตูหน้าบ้าน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของธีร์ที่ตามมาด้านหลังก็หยุดชะงักลง เขาไม่ได้รั้งเธอไว้ เขาเพียงแค่ยืนมองแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาที่แตกสลาย ทว่าในขณะที่เธอผลักบานประตูออกสู่โลกภายนอก แสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่จอดซุ่มอยู่หน้าคฤหาสน์ก็สาดเข้าตาจนต้องยกมือขึ้นบัง เงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวลงมาจากรถทำให้รินรดาต้องหยุดชะงัก “ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าลูกไม่จัดการ... แม่จะเป็นคนจัดการเอง” เสียงราบเรียบของ ‘คุณหญิงมณี’ ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก รินรดามองเห็นคนของมาเฟียฝ่ายตรงข้ามล้อมรอบบริเวณคฤหาสน์ ธีร์ที่เดินตามออกมาเห็นสถานการณ์นั้นก็ถึงกับหน้าถอดสีทันที “แม่! นี่แม่ทำอะไร!” ธีร์คำรามลั่น “ก็แค่กำจัดจุดอ่อนของลูกให้พ้นทางไงล่ะ” คุณหญิงมณีหันมามองรินรดาด้วยสายตาเหยียดหยาม “คุณหนูรินรดา... ต่อให้ลูกชายฉันจะปล่อยคุณไป แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ได้อยากให้คุณรอดไปง่ายๆ แบบนั้นนะ” มือปืนลึกลับในชุดดำก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับเล็งปากกระบอกปืนมาที่รินรดาโดยตรง ธีร์พุ่งตัวออกไปขวางหน้าเธอทันทีโดยไม่ลังเล แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน ความเจ็บปวดแปลบแล่นผ่านเข้าสู่กลางอกของใครบางคน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างหนาของคนที่เพิ่งจะบอกเลิกเธอทรุดลงต่อหน้าต่อตา! เมทริกซ์ซีโร่ตั้งใจเขียนตอนนี้เพื่อให้รี้ดได้ลุ้นจนลมหายใจสุดท้าย หวังว่าจะชอบกันนะครับ!