อย่าลองดีกับมาเฟีย

“ถ้าเธอยังคิดจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อขุดคุ้ยความลับของตระกูลฉันอีกเป็นครั้งที่สอง ต่อให้เธอจะใช้มารยาหญิงเก่งแค่ไหน... ฉันก็ไม่รับประกันว่าพรุ่งนี้เช้า เธอจะยังมองเห็นหน้าตัวเองในกระจกได้เหมือนเดิมหรือเปล่า” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของธีร์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดันที่เกือบจะทำให้รินรดาสิ้นสติ ธีร์ไม่เพียงแค่พูด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูที่ถูกล็อคตายสนิท รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะสั่นไหวกับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่จ้องมองมา แต่เธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมสยบให้ใครเพียงเพราะคำขู่ “คุณธีร์คะ... มาเฟียอย่างคุณคงชินกับการใช้ความกลัวเป็นเครื่องมือ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าคนอย่างริน ไม่เหลืออะไรให้เสียมาตั้งแต่วันที่ครอบครัวรินล้มละลายแล้ว” “อวดดี” ธีร์แค่นยิ้ม มือหนาเอื้อมไปตรึงข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย “เธอคิดว่าสิ่งที่ฉันพูดคือคำขู่เหรอ? รินรดา เธอฉลาดพอที่จะรู้ว่าในโลกของฉัน ‘คำเตือน’ คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่ฉันจะมอบให้” รินรดาจ้องกลับไม่ลดละ ความใกล้ชิดในระยะที่ปลายจมูกแทบจะสัมผัสกันทำให้บรรยากาศร้อนระอุ “ความเมตตาของคุณมันราคาถูกไปค่ะ ถ้าอยากให้ฉันหยุด... ก็ลองทำอะไรที่มากกว่าการเอาปืนมาจ่อหัวสิคะ” ธีร์ชะงัก สายตาที่เคยดุดันเริ่มวูบไหว เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากนุ่ม กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอทำเอาสติของมาเฟียหนุ่มที่คุมเกมมาตลอดชีวิตแทบหลุดลอย “อยากลองดีนักใช่ไหม? ได้... งั้นมาดูกันว่าระหว่างปากแข็งๆ ของเธอ กับความอดทนของฉัน ใครจะพังก่อนกัน” ทว่าก่อนที่ช่องว่างระหว่างกันจะถูกทำลายลง เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับจังหวะการหมุนลูกบิดจากด้านนอกก็ทำให้ทั้งสองผละออกจากกันราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต “ธีร์... แม่รู้ว่าลูกอยู่ในนั้น เปิดประตูเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังของคุณหญิงมณีแทรกซึมเข้ามา ธีร์สบถในลำคอเบาๆ เขาส่งสายตาดุร้ายเป็นเชิงสั่งให้รินรดาเงียบก่อนจะจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทางสุขุมและเย็นชาเหมือนหน้ากากที่เขาสวมใส่อยู่เป็นประจำ เมื่อบานประตูเปิดออก ร่างสง่างามของคุณหญิงมณีก็ก้าวเข้ามา เธอไม่ได้มองลูกชาย แต่สายตาดั่งใบมีดโกนของเธอกวาดไปที่รินรดาที่พยายามรักษาระยะห่างอย่างระมัดระวัง “แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาขยะข้างนอกเข้ามาไว้ในนี้ ยิ่งเป็นพวกที่จ้องจะทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูล... ยิ่งไม่ควรปล่อยให้หายใจอยู่ในบ้าน” “รินไม่ได้ทำอะไรผิดครับแม่” ธีร์เอ่ยแทรก เสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ “และที่สำคัญ... นี่เป็นคนของผม” “คนของลูก? ถ้ามันสำคัญขนาดนั้น ก็อย่าลืมบอกเธอล่ะว่าสิ่งที่แม่กำลังจะทำกับบริษัทคู่แข่งในวันพรุ่งนี้ มันอาจจะส่งผลไปถึง ‘คนของลูก’ ที่ลูกกำลังปกป้องอยู่นั่นแหละ” คุณหญิงมณีเหยียดยิ้มพลางเบนสายตาไปทางรินรดา “อ้อ... เกือบลืมไป อีกไม่กี่นาที เลขาของแม่จะเอาเอกสารสัญญาหมั้นมาให้ลูกเซ็น เตรียมตัวไว้ให้ดี” คุณหญิงมณีเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง ธีร์หันกลับมามองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่อ ความลับที่เธอเพิ่งรู้จากปากผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองกำลังจะเปลี่ยนแผนการของเธอไปอย่างสิ้นเชิง “คุณจะหมั้น?” รินรดาถาม เสียงของเธอแผ่วเบาแต่สั่นเครือด้วยความโกรธที่อธิบายไม่ถูก ธีร์นิ่งเงียบ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่าที่อ่านไม่ออก “ในโลกของฉัน ไม่มีคำว่าทางเลือก... มีแต่ทางรอด” เขาเดินผ่านเธอไป แต่ทว่าก่อนจะก้าวพ้นประตู ธีร์กลับหยุดชะงักและพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมามอง “ถ้าเธออยากรู้ว่าความจริงที่ฉันฝังไว้คืออะไร คืนนี้... รออยู่ที่ระเบียงห้องฉันตอนเที่ยงคืน อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด” ประตูห้องทำงานปิดลง ทิ้งให้รินรดายืนอยู่เพียงลำพังด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึก เธอไม่รู้เลยว่าการก้าวเข้าสู่เกมนี้ คือการเดินเข้าสู่กรงขังที่ไม่มีวันได้หวนคืน และในวินาทีที่แสงไฟจากโคมไฟระย้าสั่นไหว เสียงแจ้งเตือนข้อความบนมือถือของเธอก็ดังขึ้น มันเป็นภาพถ่ายของเธอและธีร์ในระยะประชิดเมื่อครู่... พร้อมกับข้อความปริศนาที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตนว่า: *“ถ้าพรุ่งนี้เช้าอยากให้เรื่องนี้ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ ก็ทำตามที่มาเฟียมันสั่งสิ... แต่ถ้าอยากรอด ก็เตรียมตัวบอกลาชีวิตอันสงบสุขของเธอได้เลย”* รินรดามือสั่นเทา เธอหันไปมองบานประตูที่ธีร์เพิ่งเดินออกไป ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นพล่านทั่วร่าง หรือว่าสงครามที่เธอคิดว่ากำลังจะเริ่มขึ้น... แท้จริงแล้วมันได้ถูกกำหนดให้จบลงด้วยความพินาศของเธอตั้งแต่แรกกันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนอันตรายนี้อย่างเหนียวแน่นนะครับ หากอยากรู้ว่ารินรดาจะเลือกเส้นทางไหนในคืนเที่ยงคืนนี้ โปรดรอติดตามตอนถัดไปครับ เมทริกซ์ซีโร่