ศัตรูคนใหม่ปรากฏตัว

เสียงตบโต๊ะไม้สนอัดเสียงดังสนั่นสะเทือนไปถึงผนังดินปั้นของห้องทำงานผู้ใหญ่บ้าน กลิ่นฉุนของยาเส้นราคาถูกลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารเก่าเก็บ "เหลวไหลสิ้นดี! ชาวบ้านเขาจะนินทากันทั้งตำบลอยู่แล้ว! หลินจื่อกับสามีของนางเอาเงินมาจากไหนมากมายถึงได้ต่อเติมห้องครัว ปลูกผักกาดขาวหัวโตเท่าหม้อข้าว แถมยังมีกลิ่นเนื้อตุ๋นลอยโชยมาทุกวี่ทุกวัน!" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจของหัวหน้าหมู่บ้านเฉินดังขึ้น ขัดจังหวะการเล็มหนวดเคราของตนเอง ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความริษยาที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้รักษาความสงบเรียบร้อย ข้างกายเขามีป้าสะใภ้หลิว หญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง ยืนบิดผ้าเช็ดหน้าในมือจนยับยู่ยี่ นางรีบเอ่ยเสริมขึ้นทันทีราวกับกลัวว่าไฟในใจของหัวหน้าหมู่บ้านจะมอดดับลงเสียก่อน "นั่นน่ะสิครับท่านหัวหน้า! เมื่อวานซืนข้าเห็นจะจะคาตา นางเด็กนั่นแบ਼กตะกร้าไม้ไผ่สานใบใหญ่เดินเข้าตลาดมืด แถมในนั้นยังมีเห็ดหอมป่าดอกโตอวบอน้ำกับพริกแห้งชั้นดีที่แม้แต่ในเมืองหลวงยังหาซื้อยาก! ข้าว่านางต้องแอบซ่อนสมบัติลับของตระกูลเดิมเอาไว้แน่ๆ หรือไม่ก็... ค้าขายผิดกฎหมายของรัฐ!" ป้าสะใภ้หลิวเน้นเสียงคำว่า 'ผิดกฎหมาย' อย่างจงใจ สายตาของนางเป็นประกายวาววับด้วยความโลภ นางไม่ได้สนใจเรื่องความถูกต้องแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่นางต้องการคือการบีบให้หลินจื่อคายของดีเหล่านั้นออกมา หรือไม่ก็ยึดครองแปลงผักและสูตรอาหารที่ทำกำไรเป็นกอบเป็นกำนั้นเสีย ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักปลายหมู่บ้าน บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความสุขและความสงบ สวนผักหลังบ้านของหลินจื่อเขียวขจีราวกับได้รับการรดด้วยน้ำทิพย์จากสวรรค์ เมล็ดพันธุ์ในมิติลับของนางไม่เคยทำให้ผิดหวัง พืชผลเติบโตเร็วกว่าปกติถึงสามเท่าและมีรสชาติหวานกรอบเป็นเอกลักษณ์ หลินจื่อในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตา กำลังงละมละไมอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบในครัว นางใช้มีดสับกระดูกหมูชิ้นโตด้วยความคล่องแคล่ว เสียง "ฉับๆๆ" ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดขณะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง "จางอี้..." นางเอ่ยเรียกสามีที่กำลังง่วนอยู่กับการซ่อมแซมรั้วไม้ไผ่หน้าร้าน "ช่วงนี้ท่านสังเกตเห็นสายตาแปลกๆ ของคนแถวนี้ไหมครับ... โดยเฉพาะพวกตระกูลหลิว" จางอี้วางค้อนในมือลง เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อกล้ามสีเขียวเข้มชุ่มไปด้วยเหงื่อบางเบา ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์กวาดมองไปรอบบริเวณก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง "ปล่อยพวกเขาไปเถอะครับ หากใครกล้ามายุ่งกับเจ้า หรือกล้าแตะต้องบ้านของเรา ข้าจะไม่ปล่อยมันไว้แน่" แม้ปากจะบอกเช่นนั้น แต่หลินจื่อรู้ดีว่าในยุคสมัยที่การตรวจสอบจากทางการยังคงเข้มงวด การทำตัวโดดเด่นเกินไปย่อมตกเป็นเป้าสายตา การที่กิจการหมั่นโถวไส้เนื้อป่าและผักปลอดสารพิษของนางเริ่มขายดิบขายดีจนเป็นที่เลื่องลือ ย่อมดึงดูดความโลภของคนมีอำนาจในท้องถิ่นเข้าอย่างจัง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว นางไม่ใช่หลินจื่อคนเดิมที่ยอมให้ใครมารังแก หากหัวหน้าหมู่บ้านคิดจะใช้กฎระเบียบมาบีบiaนาง คงต้องดูกันเสียก่อนว่าใครจะมีหลักฐานแน่นหนากว่ากัน ตกบ่าย แสงแดดสีทองสาดส่องกระทบกับหลังคากระเบื้องที่เพิ่งซ่อมแซมใหม่ กลิ่นหอมกรุ่นของ "ไก่ตุ๋นโสมป่ากับเห็ดหอม" เริ่มโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ลอยไปตามสายลมจนทะลุกำแพงรั้วบ้านของเพื่อนบ้านใกล้เคียง ท้องของใครหลายคนส่งเสียงร้องโครกครากด้วยความหิวโหย ในขณะที่หลินจื่อกำลังตักน้ำซุปสีอำพันใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างพิถีพิถัน เสียงเคาะประตูก็izzดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท "เปิดประตู! ทางการมาตรวจสอบความสงบเรียบร้อยของหมู่บ้าน!" เสียงตะโกนหยาบโลนดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของหัวหน้าหมู่บ้านเฉินที่ก้าวเข้ามาในลานบ้านโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต ด้านหลังของเขามีป้าสะใภ้หลิวและชายฉกรรจ์อีกสองคนถือกระบองไม้เดินตามเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม หลินจื่อวางทัพพีในมือลงช้าๆ นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าหวานยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาอันน่าหลงใหล นางหันไปสบตากับจางอี้ที่เดินก้าวออกมาบังหน้าภรรยาด้วยท่าทีดุดันราวกับเทพผู้พิทักษ์ หัวหน้าหมู่บ้านเฉินกวาดสายตามองไปรอบห้องครัวที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศ ก่อนจะแค่น ั้มเสียงหัวเราะในลำคอแล้วชี้หน้าหลินจื่อ "หลินจื่อ! เจ้ามีพฤติกรรมน่าสงสัยว่าลักลอบค้าขายของเถื่อนและฝ่าฝืนนโยบายสหกรณ์ วันนี้ข้าในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านจำเป็นต้องตรวจค้นบ้านของพวกเจ้าทุกซอกทุกมุม!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ จางอี้ขยับตัวเตรียมพุ่งเข้าใส่ แต่หลินจื่อกลับยกมือขึ้นแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงห้าม รอยยิ้มบนใบหน้าของนางลึกล้ำขึ้นจนน่ากลัว "ตรวจค้นหรือครับหัวหน้า? เกรงว่าท่านคงต้องแสดงหมายค้นจากอำเภอเสียก่อน มิฉะนั้น..." หลินจื่อเว้นจังหวะ ก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้าโดยไม่เกรงกลัว "การบุกรุกเคหสถานยามวิกาลเช่นนี้ ข้าสามารถฟ้องร้องเอาผิดท่านข้อหาใช้อำนาจโดยมิชอบได้เช่นกันนะครับ" หัวหน้าหมู่บ้านชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กสาวต่อปากต่อคำ ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากนอกรั้วบ้าน ทหารหนุ่มในเครื่องแบบกองทัพปลด 1 นาย ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารตราประทับสีแดงฉานในมือ สีหน้าของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก และบุคคลที่ก้าวตามหลังมาติดๆ กลับทำให้หัวหน้าหมู่บ้านถึงกับหน้าถอดสีเข่าอ่อนล้มลงไปกองกับพื้นทันที "ท่าน... ท่านผู้ว่าการอำเภอ?!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้