สวนครัวหลังบ้านกลายเป็นขุมทรัพย์

"ถ้าป้าสะใภ้หลิวกล้าเอาเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดเน่าพวกนั้นมาสลับเปลี่ยนกับของฉันอีกรอบ เกรงว่าต่อให้ต้องเอาเรื่องนี้ไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้าน ฉันก็ไม่เกรงใจหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้นครับ!" เสียงของหลินจื่อดังลอดออกมาจากห้องครัว ขณะที่มือนวลเนียนกำลังคัดแยกเมล็ดพันธุ์พืชสมุนไพรป่าโบราณบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ สายตาของเธอยามนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อสายตาจอมปลอมของญาติผู้พี่และป้าสะใภ้ที่มักจะแวะเวียนมาป้วนเปี้ยนแถวรั้วบ้านเลยแม้แต่น้อย จางอี้ที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมทางทหารในยามบ่ายก้าวเข้ามาเงียบๆ เขาสวมเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นกล้ามเนื้อไหล่และแผงอกที่เต็มไปด้วยพละกำลัง แต่ดวงตาคมกริบกลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อทอดมองภรรยาตัวน้อยที่กำลังขมักเขม้นกับการทำงาน ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำพูดปลอบโยนหวานเลี่ยนแบบพวกคุณหนูในเมือง เขาก้าวเข้าไปใกล้ หยิบถุงผ้าใส่ปุ๋ยหมักที่ทำจากซากใบไม้ป่ามาวางไว้ข้างโต๊ะด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมจัดการเองครับ ถ้าตระกูลหลิวกล้ามาหาเรื่องอีกครั้ง ผมจะไปคุยกับพวกเขาเอง คุณมีหน้าที่ดูแลแปลงผักในมิติของคุณก็พอ" หลินจื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี มุมปากหยักยิ้มบางๆ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจอย่างเลี่ยงไม่ได้ ภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูเคร่งขรึมและพูดน้อยของนายทหารหนุ่มผู้นี้ กลับซ่อนความคลั่งรักและความปกป้องเธอไว้จนมิดชิด นี่คือความสุขเล็กๆ ที่เธอได้รับหลังทะลุมิติเข้ามาในยุค 70-80 อันยากลำบากนี้ วันนี้เป้าหมายสำคัญของเธอยังเหลืออยู่อีกหนึ่งอย่าง นั่นคือการ "ทดลองปลูกพืชหายากในมิติ" หลินจื่อรอจนกระทั่งจางอี้เดินไปตักน้ำอาบที่หลังบ้าน เธอก็ปิดประตูกลอนห้องนอนลงอย่างแน่นหนา ก่อนจะตั้งจิตอธิษฐานเพียงชั่วพริบตา ร่างระหงของเธอก็หายวับไปปรากฏยัง "มิติลับ" คลังเสบียงและพื้นที่เพาะปลูกอเนกประสงค์ที่กว้างใหญ่ไพศาล กลิ่นอายของดินชื้นและละอองหมอจางๆ ลอยอบอวลราวกับบรรยากาศบนยอดเขาสูงในยามรุ่งอรุณ พื้นที่ดินวิเศษแห่งนี้มีพลังงานปราณธรรมชาติหมุนเวียนอยู่หนาแน่น พืชผลใดที่ปลูกที่นี่จะเจริญเติบโตเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า และให้รสชาติที่หวานล้ำเกินกว่าธรรมชาติทั่วไป ในมือเรียวถือเมล็ดพันธุ์ "โสมป่าพันปี" และ "เห็ดหลินจือแดง" ที่เธอแอบเก็บรักษาไว้จากหีบสมบัติโบราณในมิติ เมล็ดพืชเหล่านี้แห้งกรังและดูเหมือนจะไร้ชีวิตชีวามานานนับร้อยปี แต่เมื่อสัมผัสกับผิวดินสีดำสนิทของมิติลับ มันกลับเปล่งประกายแสงสีทองเรืองรองจางๆ ออกมา หลินจื่อคุกเข่าลง ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยดินร่วนซุยอย่างเบามือ บรรจงฝังเมล็ดพันธุ์ลงไปทีละหลุมอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังดูแลอัญมณีล้ำค่า "เติบโตขึ้นมาเถอะนะ..." เธอพึมพำเบาๆ พร้อมกับตักน้ำทิพย์จากบ่อน้ำวิเศษกลางมิติมาพรมลงบนหน้าดินอย่างพิถีพิถัน ทันทีที่หยดน้ำใสสะอาดสัมผัสกับผืนดิน ปาฏิหาริย์ก็บังเกิด! พื้นดินเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ยอดอ่อนสีเขียวมรกตแทงทะลุผืนดินขึ้นมาอย่างรวดเร็วดั่งภาพสโลว์โมชัน ใบของโสมป่าแผ่ขยายกว้างขึ้น ลำต้นอวบออ่นส่งกลิ่นหอมหวานล้ำลึกตลบอบอวลไปทั่วทั้งมิติ กลิ่นอายของสมุนไพรชั้นยอดนี้ช่างหอมรัญจวนใจเสียจนใครได้กลิ่นก็คงต้องหลงใหล หลินจื่อลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับ หากเธอนำโสมป่าและเห็ดหลินจือเหล่านี้ออกไปแปรรูปเป็นอาหารบำรุงกำลัง หรือแอบนำไปขายส่งในตลาดมืดรับรองว่าตระกูลหลิวที่คอยจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อเธอจะต้องกระอักเลือดด้วยความอิจฉาอย่างแน่นอน ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะเก็บเกี่ยวผลผลิตล็อตแรกเพื่อเตรียมนำไปทำ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า" เพื่อมัดใจสามีหนุ่มในมื้อค่ำ ประตูมิติภายนอกกลับมีเสียงเคาะรัวเร็วดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุบประตูห้องนอนด้านนอกที่ดังสนั่นหวั่นไหว "หลินจื่อ! นังตัวดี เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น ป้าสะใภ้เห็นแกแอบซ่อนของดีอะไรไว้ในห้อง กล้าดียังไงถึงเก็บไว้คนเดียวโดยไม่แบ่งให้ลูกชายฉัน!" เสียงแหลมสูงและท่าทีเกรี้ยวกราดของป้าสะใภ้หลิวแว่วเข้ามาทะลุมิติ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินจื่อเลือนหายไปในพริบตา หลินจื่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาและเจ้าเล่ห์ ในเมื่อพวกเขารนหาที่ตายเอง ก็อย่าหาว่าเธอใจร้ายก็แล้วกัน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้