กำไรก้อนแรก

เสียงกระแทกของถังไม้สนอัดแน่นด้วยผักกาดหอมป่าและเห็ดหอมสดดังปึก สะท้อนก้องบนพื้นไม้กระดานแผ่นหนาภายในห้องโถงเล็ก ๆ ของบ้านหลังน้อย หลินจื่อปาดเหงื่อเม็ดโตที่ผุดพรายขึ้นตามไรผมด้วยหลังมือ ดวงตาคู่คมกวาดมองธนบัตรยับยู่ยี่ในมือสลับกับกองเหรียญกษาปณ์ที่กองสุมอยู่บนโต๊ะไม้ไผ่ ตัวเลขยอดขายในวันนี้ทะยานสูงกว่าเป้าหมายที่เธอคาดการณ์ไว้ถึงสามเท่าตัว มากเสียจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก นี่คือผลลัพธ์จากการนำวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับออกมาผสานกับความพิถีพิถันในการคัดสรร "ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่า ผักป่าบ้าน ๆ เหล่านี้ จะทำเงินให้เราได้มากขนาดนี้ในคราวเดียว" จางอี้เดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชルสีเขียวเข้มทหารที่มียับย่นเล็กน้อยจากการยกของหนักตลอดทั้งบ่าย ดวงตาคมกริบฉายแววทึ่งระคนภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด มือหนายื่นผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งส่งให้ภรรยาด้วยความใส่ใจที่กระทำจนเป็นกิจวัตร หลินจื่อรับผ้ามาซับเหงื่อ พลางส่งยิ้มพรายที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นทั้งซุกซนและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ "นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นครับพี่จางอี้ ถ้าหากเราจัดการระบบขนส่งให้ดีกว่านี้ และขยายขอบเขตการส่งสินค้าไปยังสหกรณ์อำเภอ... เงินในกองนี้คงไม่ใช่แค่กำไรก้อนแรก แต่จะเป็นรากฐานของชีวิตที่เราสองคนร่วมกันสร้างขึ้นมา" บรรยากาศภายในห้องอบอวลด้วยความสุขเงียบงัน ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมลายหายไปสิ้นเมื่อความสำเร็จอยู่ตรงหน้า ทว่าความเงียบสงบนั้นก็ดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก *ก๊อก ๆ ๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไร้มารยาท ตามมาด้วยน้ำเสียงแหลมสูงที่ต่อให้ไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่าเป็นผู้ใด "หลินจื่อ! นังตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกเธอแอบซ่อนของดีอะไรไว้ข้างใน ทำไมช่วงนี้ถึงได้มีเงินทองใช้จ่ายฟุ่มเฟือยนัก ห้ะ!" เสียงแผดร้องของป้าสะใภ้หลิวแหลมบาดแก้วหู ดังทะลุผ่านประตูกระดานเก่า ๆ เข้ามา สร้างรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของหญิงสาวทันที หลินจื่อหันไปสบตากับสามี จางอี้ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาเข้มขึ้นด้วยความไม่พอใจ เขากำลังจะก้าวไปเปิดประตูเพื่อไล่หญิงผู้สร้างความรำคาญออกไป แต่ภรรยาตัวน้อยกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนเขาไว้เบา ๆ เป็นเชิงห้ามปราม "ใจเย็น ๆ ครับพี่... ป้าสะใภุ้ตส่าห์เดินมาถึงนี่ทั้งที ปล่อยให้เธอเข้ามาดูให้เห็นกับตาเถอะครับว่า เราหาเงินมาได้อย่างไร" แววตาสดใสของหลินจื่อประกายแสงเจ้าเล่ห์วับ เธอผายมือเชิญชวนด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับผู้ควบคุมเกมอย่างแท้จริง เมื่อประตูถูกเปิดออก ป้าสะใภ้หลิวที่เตรียมคำด่าทอยาวเหยียดไว้ในใจถึงกับชะงักกึก ดวงตาฝ้าฟางตามวัยเบิกกว้างเมื่อกวาดสายตาเห็นกองธนบัตรบนโต๊ะไม้ไผ่ ความโลภทะยานขึ้นมาจุกถึงลำคอทันที นางผลักร่างท้วมของตนเองเข้ามาในห้องอย่างไร้มารยาท สองมือตะปบลงบนโต๊ะราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ "นี่มันเงินอะไรกัน! พวกเธอไปปล้นใครมา! เงินพวกนี้ต้องเอามาแบ่งให้ครอบครัวเราสิ ฉันเป็นป้าของเธอนะหลินจื่อ!" เสียงแหลมปรี๊ดหวีดร้องลั่นบ้าน หลินจื่อกอดอก มองดูท่าทีตะกละตะกรามนั้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนบาดลึกดังขึ้นท่ามกลางความโลภที่กำลังพลุ่งพล่าน "ป้าครับ... เงินนี่คือหยาดเหงื่อแรงงานของผมกับสามี ไม่ใช่เศษเงินทานจากใคร และที่สำคัญ..." หญิงสาวเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองหญิงสูงวัยด้วยสายตานิ่งสนิท "...หนี้ที่บ้านใหญ่ติดไว้เมื่อปีก่อน เมื่อไหร่จะนำมาคืนเสียทีครับ? ถ้าไม่มีเงินสด พรุ่งนี้ผมยินดีรับที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านเป็นการขัดดอกนะ" ป้าสะใภ้หลิวหน้าซีดเผือดทันที ความโลภถูกแทนที่ด้วยความตกใจกลัว นางอ้าปากพะงาบ ๆ พูดไม่ออกเมื่อถูกตอกกลับด้วยเรื่องหนี้สินที่ตั้งใจจะชักดาบมาตลอด ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังถึงขีดสุดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมาก พร้อมด้วยเสียงเคาะกระบองเหล็กกระทบพื้นหินนอกรั้วบ้าน ก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบยามพลบค่ำ— "เปิดบ้าน! เจ้าหน้าที่กรมการค้าและสารวัตรทหารมาตรวจสอบตามคำร้องเรียน!" หลินจื่อหันขวับไปมองนอกหน้าต่าง รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าพลันแข็งค้างชั่วขณะ เมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นรั้วเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของป้าสะใภ้หลิวที่เพิ่งผุดขึ้นมาแก้เกมในวินาทีสุดท้าย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้