คนซื่อที่ไม่เคยทิ้งกัน

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาตั๋วอาหารปลอมชุดนี้มาแลกกับกระเทียมดองของฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปประกาศให้ผู้ใหญ่บ้านและคณะกรรมการคอมมูนรู้ว่า บ้านตระกูลหลิวพยายามฉ้อโกงทรัพย์สินของกองพลน้อย!" เสียงประกาศกร้าวของหลินจื่อดังขึ้นท่ามกลางลานดินหน้าบ้านพัก ปลายเสียงกังวานและเฉียบคมจนทำให้ป้าสะใภ้หลิวที่กำลังทำท่าจะยื่นมือเข้ามาหยิบไหกระเทียมดองถึงกับชักมือกลับแทบไม่ทัน ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยของอีกฝ่ายบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน "นังเด็กปากกล้า! แกกล้าดียังไงมากล่าวหาว่าร้ายผู้หลักผู้ใหญ่หะ! ตั๋วพวกนี้ฉันได้มาจากสหกรณ์ในเมืองนะเว้ย!" ป้าสะใภ้หลิวแผדเสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความผิด สองมือเท้าสะเอวพยายามทำท่าทางข่มขวัญตามนิสัยเดิมที่เคยทำมาตลอดหลายปี "ตั๋วสหกรณ์ที่ไม่มีตราประทับนูนและตัวเลขซีเรียลถูกขูดลบเนี่ยนะ จะบอกว่าได้มาจากตลาดมืดก็ยังน่าเชื่อถือกว่าเลยครับ... ป้าสะใภ้" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันดังขึ้นจากด้านหลังของหลินจื่อ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวทหารที่ผ่านการใช้งานจนซีดจาง แต่กลับดูสะอาดสะอ้านและผึ่งผายก้าวเข้ามาประชิดตัวนางเอกอย่างเป็นธรรมชาติ จางอี้ไม่ได้ส่งเสียงดัง แต่แววตาคมกริบที่กวาดมองป้าสะใภ้หลิวกับลูกสมุนกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหศูมิลดลงหลายองศา ป้าสะใภ้หลิวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางรู้ดีว่านายทหารหนุ่มผู้นี้เพิ่งกลับมาจากค่ายทางเหนือ ทั้งรูปร่างสูงใหญ่และท่าทางนิ่งขรึมราวกับพยัคฆ์ซุ่มซ่อนเล็บทำให้คนในหมู่บ้านเกรงใจอยู่ไม่น้อย ยิ่งระยะหลังมีข่าวลือว่าจางอี้มักจะแวะเวียนมาช่วยหลินจื่อซ่อมแซมบ้านอยู่บ่อยครั้ง ป้าสะใภ้จึงไม่กล้าต่อปากต่อคำด้วยมากนัก ได้แต่ฮึดฮัดสะบัดหน้าหนีแล้วด่าทอไล่หลัง "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี แกกับไอ้ทหารบ้านี่..." "เชิญกลับทางเดิมนะครับ ระวังสะดุดรากไม้ล้มล้างหน้าไปเสียก่อนล่ะ" หลินจื่อสวนกลับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะหันมาผ่อนลมหายใจยาวเมื่อเห็นร่างของป้าสะใภ้เดินลับตาพ้นแนวรั้วไม้ไผ่ไปแล้ว ความเงียบสงบกลับคืนสู่ลานบ้านอีกครั้ง หลินจื่อหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนเงียบอยู่ข้างกาย นางหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดส่งให้พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "ขอบใจคุณมากนะจางอี้ ถ้าไม่ได้คุณมาช่วยพูดเมื่อครู่ ฉันคงต้องเสียเวลาเถียงกับแก Tกพวกนั้นไปทั้งวันแน่ๆ" จางอี้รับผ้ามาถือไว้โดยไม่ได้ใช้เช็ดเหงื่อ ดวงตาคมคายมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่มีคราบฝุ่นจางๆ จากการคัดแยกเมล็ดพันธุ์ นางเอกสาวในยามนี้ดูเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวขึ้นมากจนเขาอดรู้สึกชื่นชมในใจไม่ได้ "คนพวกนั้นสันดานมักง่าย ถ้าไม่ใช้ไม้แข็งก็ไม่ยอมเลิกราหรอกครับ" จางอี้ตอบสั้นๆ ตามนิสัยปากหนักของตนเอง ก่อนจะเบนสายตาไปยังโครงสร้างหลังคาเรือนครัวที่มุงด้วยจากเก่าๆ ซึ่งเริ่มผุกร่อนตามกาลเวลา "ว่าแต่... วันนี้เราจะเริ่มรื้อกระเบื้องมุงหลังคาด้านทิศตะวันออกกันก่อนดีกว่า แดดกำลังดี ฝนน่าจะยังไม่ตก in a few hours" นี่คือภารกิจสำคัญในวันนี้ จางอี้อาสามาช่วยซ่อมหลังคาบ้านให้หลินจื่อเป็นครั้งแรกอย่างเป็นทางการ หลังจากที่ช่วงหลายวันก่อนเขาแอบสังเกตเห็นว่ารอยต่อของหลังคารั่วซึมเวลาฝนตกหนัก และเกรงว่าความชื้นจะสร้างความเสียหายแก่กระสอบธัญพืชและเสบียงในมิติลับที่หญิงสาวเก็บรักษาไว้ ชายนายทหารหนุ่มปีนขึ้นไปบนโครงสร้างไม้ไผ่ด้วยความคล่องแคล่วว่องไว กล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าขยับไหวตามจังหวะการทำงานอย่างทรงพลัง ขณะที่หลินจื่อทำหน้าที่คอยส่งคานไม้และตะปูเหล็กขึ้นไปให้เบื้องล่าง บรรยากาศการทำงานดำเนินไปอย่างเงียบเชียบแต่เต็มไปด้วยความร่วมมือที่รู้ใจ "ระวังหน่อยครับ ตรงนั้นไม้เริ่มผุแล้ว เหยียบให้เต็มแผ่นนะ" หลินจื่อเงยหน้าขึ้นตะโกนบอกด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นจางอี้กำลังก้าวเท้าไปยังมุมอับของหลังคา จางอี้ชะงักมือเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางเบาโดยที่หญิงสาวไม่มีทางมองเห็น "ไม่ต้องห่วงครับ ผมตัวแค่นี้ ไม่พังลงมาทับคุณหรอก" แม้จะเป็นคำพูดติดตลกที่นานๆ ครั้งเขาจะเอ่ยออกมา แต่มันก็ทำเอาหลินจื่อค้อนขวับส่งให้วงใหญ่ แม้ปากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงภาพที่ชายหนุ่มยอมทิ้งเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดจากการฝึกมาช่วยนางซ่อมบ้านตากแดดตากลมอยู่เช่นนี้ ยามบ่ายคล้อย แสงแดดสีทองสาดส่องกระทบผืนหลังคาใหม่ที่ซ่อมแซมเสร็จสิ้นอย่างเรียบร้อย กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนใหม่และไอดินหลังคาบ้านผสมผสานกับกลิ่นอายอาหารที่ลอยมาจากเตาไฟด้านล่าง หลินจื่อจัดการเข้าครัวเพื่อเตรียมมื้อเย็นเป็นการตอบแทนแรงงานชุดใหญ่ นางเลือกใช้ 'ไก่ป่าเนื้อแน่น' ที่เก็บไว้ในมิติลับ มาตุ๋นกับเห็ดหอมป่าและสมุนไพรจีนรสชาติกลมกล่อม พร้อมทั้งผัดหน่อไม้สดใส่พริกแห้งและหมูสามชั้นเพื่อตัดเลี่ยน กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศและเนื้อสัตว์คั่วกระทะร้อนๆ เริ่มกระจายตัวลอยข้ามรั้วบ้านออกไปตามสายลมยามเย็น ดึงดูดให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องสูดปากด้วยความอยากอาหาร จางอี้ที่เพิ่งลงมาจากบันไดไม้ ล้างมือล้างไม้จนสะอาดเรียบร้อย เดินตามกลิ่นหอมเข้ามาในครัว ดวงตาคมมองภาพหญิงสาวที่กำลังงละมุนละไมอยู่หน้าเตาไฟ เรือนร่างบอบบางแต่คล่องแคล่วทำให้บ้านไม้หลังเล็กดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาถนัดตา "เสร็จพอดีเลยครับ เชิญนั่งก่อนสิทธิ์" หลินจื่อตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่ชามส่งให้ พร้อมกับถ้วยซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่ส่งควันกรุ่นและกลิ่นหอมเย้ายวนใจไปทั่วห้องอาหาร จางอี้รับชามข้าวมาถือไว้ สัมผัสแรกที่ตักซุปเข้าปากคือรสชาติกลมกล่อม หวานน้ำต้มกระดูกและกลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรที่ช่วยบำรุงกำลัง อาหารฝีมือของหลินจื่อไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง มันไม่ใช่แค่ความอร่อย แต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นหัวใจที่เขาไม่เคยได้รับมานานนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่กองทัพ ทั้งสองทานอาหารร่วมกันเงียบๆ ท่ามกลางแสงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมจากทุ่งนาเบื้องนอก บทสนทนาระหว่างคนทั้งคู่มีไม่มากนัก แต่กลับเต็มไปด้วยความไว้วางใจและความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความผันผวน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างรื่นรมย์และอบอุ่นนั้นเอง... ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูด้านหน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ตามด้วยเสียงตะโกนโหววกเหวกโวยวายของชายแปลกหน้าที่ฟังดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย "หลินจื่อ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีคนแจ้งว่าเธอแอบลักลอบค้าขายสินค้าผิดกฎหมายในตลาดมืด! ทางสหกรณ์และเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงมาตรวจสอบแล้ว!" จางอี้ชะงักตะเกียบในมือทันที ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาขึ้นมาวูบหนึ่ง ขณะที่หลินจื่อหน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า ใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการมาเยือนยามวิกาลนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนบทประพันธ์ชิ้นนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมานะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้ -