ฟาดให้หงายด้วยความจริง

"ตระกูลหลินของพวกเราเลี้ยงดูเจ้ามาจนเติบใหญ่ มิใช่เพื่อให้เจ้ามาอกตัญญูเช่นนี้! ที่ดินผืนนั้นพ่อแม่เจ้าทิ้งไว้ก่อนตายก็จริง แต่มันควรตกเป็นของพี่ชายเจ้าเพื่อใช้สร้างอนาคต ไม่ใช่ให้หญิงสาวตัวคนเดียวเอาไปขายกินอย่างไร้ค่า!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้หลิวแผดก้องทะลุกระจกหน้าต่างห้องประชุมใหญ่ประจำหมู่บ้าน เสียงนั้นดังพอจะปลุกผีให้ตื่นขึ้นมาฟังได้ ท่ามกลางชาวบ้านนับสิบคนที่มารวมตัวกันตามคำเรียกร้องของนาง เพื่อตัดสิน "ความผิด" ของหลินจื่อ หญิงสาวผู้เป็นเป้าหมายในการกลั่นแกล้งครั้งนี้ หลินจื่อไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง มือเรียวบางกำลังบรรจงใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดเช็ดคราบเขม่าควันจางๆ ที่ติดอยู่ตรงข้ามเสื้ออย่างใจเย็น กลิ่นหอมจางๆ ของชาอู่หลงคั่วที่เธอดื่มรองท้องมาก่อนออกจากบ้านยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวได้อย่างน่าประหลาด "ป้าสะใภ้พูดจบหรือยังครับ... เอ๊ย พูดจบแล้วใช่ไหมคะ เอ้ย ไม่ใช่สิ พูดจบแล้วใช่ไหมครับ" หลินจื่อจงใจแกล้งหลุดปากเปลี่ยนสรรพนามเพื่อกวนประสาท ทำเอาป้าสะใภ้หลิวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ "นังตัวดี! นี่เจ้ากล้าลองดีกับฉันเรอะ! ทุกคนดูเอาเถอะครับ... ดูความไร้สัมมาคารวะของมันสิ!" ป้าสะใภ้หลิวหันไปฟ้องชาวบ้านรอบด้านที่เริ่มส่งเสียงซุบซิบ ในสายตาของชาวบ้าน หลินจื่อเป็นเพียงเด็กสาวกำพร้าที่อ่อนแอและน่าสงสาร แต่ในคืนนี้ พวกเขากลับสังเกตเห็นประกายตาที่คมปลาบและรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของเธอ ซึ่งมันช่าง... ชวนให้รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก "ไร้สัมมาคารวะหรือครับ?" หลินจื่อทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าก้องกังวาน ชวนให้น่าฟัง "ป้าสะใภ้บอกว่าที่ดินผืนท้ายหมู่บ้านเป็นของพี่ชายฉัน เพราะพ่อแม่ทิ้งไว้ให้งั้นสินะครับ น่าสนใจจริง... แต่ทำไมในความทรงจำของฉัน พ่อแม่ถึงยกที่ดินแปลงนั้นให้ฉันพร้อมใบโฉนดตราประทับแดงถูกต้องตามกฎหมายตั้งแต่ก่อนท่านจะสิ้นลมไปตั้งนานแล้วล่ะครับ" "เหลวไหล! โฉนดอะไรกัน! ของแบบนั้นมันเป็นของปลอมที่เจ้าแอบทำขึ้นมาเองต่างหาก!" ป้าสะใภ้หลิวเสียงหลง หน้าซีดเผือดลงไปถนัดตา อาการลุกลี้ลุกลนนั้นฟ้องชัดเจนว่านางกำลังร้อนตัว หลินจื่อลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงภายใต้เสื้อกันหนาวไหมพรมสีครีมดูสง่างามและทรงพลัง เธอยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาอย่างไม่รีบร้อน กระดาษแผ่นนั้นเก่าแก่และมีกลิ่นอายของกาลเวลาอย่างชัดเจน ตราประทับสีแดงสดของสำนักงานที่ดินอำเภอประทับเด่นหร่าอยู่เบื้องล่าง ในวินาทีนั้น จางอี้ นายทหารหนุ่มสามีของเธอ ซึ่งยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ตั้งแต่ต้น ก็ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง แผ่นหลังกว้างและใบหน้าคมเข้มที่นิ่งขรึมราatกับรูปสลัก สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับทุกคนในห้องโดยไม่ต้องเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว รัศมีของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนทำให้ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านที่ทำท่าจะเอนเอียงไปทางป้าสะใภ้ต่างพากันหุบปากเงียบกริบ "อยากดูใกล้ๆ ไหมครับ ป้าสะใภ้" หลินจื่อเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและสะใจที่ได้เห็นคนหน้าด้านจนมุม ขณะที่ป้าสะใภ้หลิวอ้าปากค้าง เตรียมจะพุ่งเข้ามาแย่งกระดาษในมือ ทันภายนอกหอประชุมกลับมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารดังกระหึ่มเข้ามาจอดสนิทที่ลานหน้าอาคาร ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง เจ้าหน้าที่รัฐในชุดยูนิฟอร์มเนียบกริบคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับเอกสารตัวจริงเสียงจริงในแฟ้มหนังสีดำสนิท สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่หลินจื่อแล้วโค้งตัวทำความสะอาดอย่างนอบน้อม "เรียนคุณหลินจื่อ ทางเราตรวจสอบเอกสารสิทธิ์แปลงที่ดินทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้วครับ เป็นไปตามที่คุณแจ้งทุกประการ..." ป้าสะใภ้หลิวเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับพลิกผันครั้งใหญ่ หลินจื่อกลับเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ร่วงหล่นออกมาจากแฟ้มเอกสารในมือเจ้าหน้าที่รัฐ มันเป็นลายมือแปลกประหลาดที่เขียนระบุชื่อของ "บุคคลปริศนา" ผู้สั่งการเบื้องหลังการฮุบที่ดินครั้งนี้... และชื่อนั้นก็ทำให้หัวใจของหลินจื่อกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เพราะมันคือคนใกล้ตัวที่สุดที่เธอคาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนบทประพันธ์ชิ้นนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมานะครับ