ผักสดรสชาติล้ำเลิศ

"ถ้าพวกเธอคิดว่าผักเหี่ยวๆ กำละสองเหมาครึ่งจากกองขยะนั่น จะเอามาวางขายเทียบชั้นกับแผงตระกูลหลิวของฉันได้ ก็ลองก้าวขาพ้นธรณีประตูนี้ดูสิ!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้หลิวดังทะลุแผงไม้ไผ่สานที่ตลาดเช้าประจำคอมมูน มืออวบอูมตวัดกวาดคะน้าใบเหลืองในกระจาดของตนเองด้วยความฮึกเหิม ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองหญิงสาวที่ยืนอยู่อีกฟากของทางเดินด้วยความริษยาปนดูแคลน รอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากหนาปรากฏชัดเจนราวกับผู้กุมชัยชนะไว้ในกำมือ หลินจื่อไม่ได้โต้เถียง นางเพียงแต่ปรายตามองผักคะน้าสภาพใกล้เน่าบนแผงของอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงจัดเรียงต้นผักในตะกร้าของตนเองอย่างใจเย็น สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วสัมผัสคือความชุ่มฉ่ำของเนื้อใบสีเขียวมรกตที่อวบอิ่ม ราวกับเพิ่งถูกเด็ดขึ้นมาจากดินสดๆ เมื่อวินาทีที่แล้ว ผักเหล่านี้ไม่ได้เติบโตด้วยดินธรรมดา แต่ผ่านการหล่อเลี้ยงด้วยน้ำพณIทิพย์ในมิติลับที่นางเก็บงำไว้ ความกรอบและกลิ่นหอมสะอาดบริสุทธิ์ของมันแผ่ซ่านออกมาเตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปมาทันทีโดยไม่ต้องตะโกนเรียกลูกค้า "ป้าสะใภ้หลิวพูดถูกนะ หลินจื่อ ผักสภาพแปลกประหลาดสีเขียวเข้มจนน่ากลัวแบบนั้น ใครเขาจะกล้าซื้อกินกันเล่า" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งในกลุ่มมุงหัวเราะคิกคัก สมรู้ร่วมคิดกับฝั่งตรงข้ามอย่างออกหน้าออกตา จางอี้ที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังภรรยามาตลอด ขยับตัวเล็กน้อย ไหล่กว้างในเสื้อแจ็คเก็ตทหารสีเขียวเข้มบังลมหนาวที่พัดโชกเข้ามาในตลาดได้มิดชิด สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังรุมล้อมด้วยความเย็นชา มือหยาบกร้านจากการจับปืนและงานหนักเอื้อมไปวางทาบลงบนไหล่บางของหลินจื่อเบาๆ เป็นเชิงสนับสนุนและปกป้องโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมา หลินจื่อเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางๆ ให้สามีหนุ่ม แววตาสดใสเป็นประกายระยิบระยับ นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับฝูงชน ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบฉบับของแม่ค้าผู้มั่นใจในสินค้า "ของดีหรือไม่ดี ไม่ได้วัดกันที่เสียงเห่าหอนของสุนัขข้างทางหรอกนะครับ" หลินจื่อจงใจใช้น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "แต่พิสูจน์ได้ด้วยปลายลิ้น... วันนี้ข้ามี 'ผักกวางตุ้งป่าคัดพิเศษ' และ 'แตงกวาน้ำค้าง' มาให้ทุกท่านได้ลองชิมฟรีคนละหนึ่งคำ หากไม่อร่อย กรอบ หวาน ชุ่มคออย่างที่พูด ข้าหลินจื่อจะยอมปิดแผงเลิกค้าขายในตลาดนี้ไปตลอดชีวิต!" คำพูดท้าทายนี้เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่กำลังเดินซื้อของได้ทันที หลายคนหยุดฝีเท้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ผักสดๆ ไร้ร่องรอยแมลงกัดแทะแถมยังส่งกลิ่นหอมจางๆ ชวนน้ำลายสอเช่นนี้หาดูได้ยากยิ่ง จางอี้ไม่รอช้า ชายหนุ่มลงมือหยิบมีดสั้นเล่มคมที่พกติดตัวเสมอมาหั่นแตงกวาน้ำค้างเป็นแว่นบางๆ แจกจ่ายให้ชาวบ้านที่ยืนอัดแน่นอยู่ตรงหน้า ความคล่องแคล่วและท่าทางนิ่งขรึมแต่ทรงพลังของนายทหารหนุ่มทำให้ฝูงชนเกรงใจโดยอัตโนมัติ แว่นแตงกวาสีเขียวมรกตถูกส่งเข้าปากหญิงชราคนหนึ่งที่ยืนอยู่แถวหน้า ทันทีที่ฟันกระทบลงไป เสียง "กรุบ" ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างขึ้นในทันที น้ำหวานใสฉ่ำทะลักออกมาจากเนื้อแตงกวาเคลือบไปทั่วช่องปาก กลิ่นหอมสดชื่นราวกับยืนอยู่กลางป่าใหญ่หลังฝนตกใหม่ๆ แล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสจนนางต้องอุทานออกมาเสียงหลง "โอ, โอ๊ย! นี่มัน... อร่อยเหลือเกิน! หวานฉ่ำ ไม่มีรสขมติดปลายลิ้นเลยสักนิด!" เสียงอุทานนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางแผงของป้าสะใภ้หลิว รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของนางแข็งค้างในพริบตา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเหลือเชื่อเมื่อเห็นชาวบ้านคนอื่นๆแย่งกันยื่นมือมารับชิ้นแตงกวาและผักกวางตุ้งที่จางอี้หั่นแจกจ่ายอย่างบ้าคลั่ง เสียงชื่นชมดังเซ็งแซ่จนกลบเสียงโวยวายของนางจนมิด "ฉันเอาผักกวางตุ้งสองกำ!" "ทางนี้เอาแตงกวาครึ่งชั่ง! เร็วเข้า เดี๋ยวคนอื่นแย่งหมด!" ธนบัตรยับยู่ยี่ถูกยื่นเข้ามาหาหลินจื่อจากทุกสารทิศ ตะกร้าไม้ไผ่ที่เคยว่างเปล่าถูกแทนที่ด้วยเงินสดจำนวนมากในเวลาไม่ถึงสิบนาที หลินจื่อรับเงินมาด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ นางเหลือบมองป้าสะใภ้หลิวที่หน้าดำคร่ำเครียด กำหมัดแน่นจนตัวสั่นเทิ้มด้วยความแค้นเคือง แต่ทำได้เพียงยืนมองลูกค้าของตนเองเดินหนีหายไปซื้อของฝั่งตรงข้ามจนหมดเกลี้ยง การค้าขายวันแรกจบลงอย่างงดงามเกินคาดหมาย สินค้าล็อตแรกเกลี้ยงแผงในเวลาอันรวดเร็ว ทิ้งให้ตระกูลหลิวต้องนั่งมองความสำเร็จของสองสามีภรรยาด้วยความอิจฉาริษยาจนแทบกระอักเลือด เมื่อเก็บแผงเสร็จสิ้น หลินจื่อและจางอี้ก็เดินเคียงคู่กันกลับบ้านในยามบ่ายที่แสงแดดเริ่มทอประกายอ่อนโยน ความเหนื่อยล้าจากการยืนขายของถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นในหัวใจ มือเรียวเล็กถูกกุมไว้ด้วยมืออุ่นหนาของสามีตลอดทางเดินแคบๆ ระหว่างสองข้างทางที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าเขียวขจี ทว่า เมื่อเดินใกล้จะถึงเขตบ้านพัก ทันใดนั้น ฝีเท้าของจางอี้ก็ชะงักกุนิดหนึ่ง ร่างสูงใหญ่หยุดยืนนิ่งขวางหน้าภรรยาไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด ที่หน้าประตูรั้วบ้านไม้เก่า ร่างเงาตะคุ่มของชายแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมสีเทาเข้มกำลังยืนลับๆ ล่อๆ พยายามใช้ลวดเส้นเล็กงัดแงะแม่กุญแจประตูบ้านของพวกเขาอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนบทประพันธ์ชิ้นนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมานะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้ -