ความลับที่ใกล้เปิดเผย

ควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นจากเตาถังดินเผa กลิ่นหอมฉุยของเนื้อกระต่ายป่าตุ๋นรากบัวและสมุนไพรจีนโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว หลินจื่อใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปในหม้ออย่างใจเย็น ใบหน้าเนียนใสมีหยาดเหงื่อผุดพรายเล็กน้อยเนื่องจากไอความร้อน นางเหลือบมองเงาสะท้อนของสามีหนุ่มที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับการซ่อมแซมเครื่องมือเกษตรตรงมุมห้อง "อี้เกอ..." น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ท่านคิดว่า แปลงผักหลังบ้านของเราในช่วงนี้ มันเติบโตเร็วเกินไปหน่อยไหมครับ" จางอี้ชะืองานในมือ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่กองคะน้าและหัวไชเท้าร่างอวบอ้วนที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมรั้ว แม้เขาจะไม่อยากเอ่ยปากเซ้าเซี้ย ภรรยาตัวน้อยของเขาจะมีเคล็ดลับอะไรซ่อนไว้ เขาก็เคารพในความเป็นส่วนตัวเสมอ แต่ทว่า... เมล็ดพันธุ์บางชนิดที่นางนำออกมาเพาะเมื่อไม่กี่วันก่อน มันกลับไม่ใช่พืชพื้นเมืองที่พบได้ทั่วไปในแถบมณฑลนี้เลย "เจ้าหมายถึง เมล็ดพันธุ์สีทองที่เจ้าได้มาจาก... ญาติผู้ใหญ่ฝั่งมารดาของเจ้าน่ะหรือ" จางอี้วางค้อนในมือลง เดินสาวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาแตะลงบนไหล่บางเบา "ข้าไม่ใช่คนโง่ หลินจื่อ ข้าเห็นวิธีที่เจ้ารดน้ำ และข้าก็เห็นความเปลี่ยนแปลงของมันยามค่ำคืน... มันไม่ใช่พืชธรรมดา" หลินจื่อหัวใจกระตุกวูบเล็กน้อย นางลืมไปเสียสนิทว่าสามีของนาง แม้จะเป็นคนเงียบขรึมและซื่อตรง แต่กลับเป็นนายทหารที่มีประสาทสัมผัสเฉียบคมและช่างสังเกตเป็นเลิศ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและชวนให้หัวใจเต้นระส่ำ ประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้หลิวที่ตะโกนเข้ามาทันที "หลินจื่อ! นังตัวดี! ข้ารู้ว่าพวกเจ้าแอบซ่อนของดีไว้ในบ้านควันโขมงเช่นนี้ เจ้าเอาอะไรมาทำกินกันแน่ ถึงได้กลิ่นหอมเย้ายวนใจขนาดนี้!" รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลินจื่อ นางหันไปสบตากับจางอี้ที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "ป้าสะใภ้ ท่านมาก็ดีแล้วครับ" จางอี้ก้าวออกไปบังหน้าภรรยา น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังกดดันจนหญิงสูงวัยชะงักฝีเท้า "บ้านหลังนี้เป็นเขตหวงห้ามของทางราชการที่จัดสรรให้ทหารผ่านศึก หากท่านยังบุกรุกเข้ามาอย่างไร้มารยาทอีก ผมคงต้องใช้อำนาจหน้าที่ในการจัดการ" ป้าสะใภ้หลิวหน้าเสียไปวูบหนึ่ง แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นกระสอบเมล็ดพันธุ์สีประหลาดที่วางอยู่หลังตู้ไม้ มิติในหัวของนางคำนวณความคุ้มค่าทันที นางแกล้งทำเป็นลมใส่และทรุดตัวลงนั่งโวยวาย "โอ้ย! หลานอกตัญญู! รังแกแม้กระทั่งญาติผู้พี่และป้าของตัวเอง! พวกเจ้าปิดบังความลับเรื่องแหล่งทำเงินนี้สินะ!" หลินจื่อเดินถือทัพพีไม้ออกมาด้วยท่าทีสงب นางจ้องมองท่าทางงفของป้าสะใภ้ด้วยความขบขัน "ป้าสะใภ้ ท่านตาฝาดไปแล้วกระมังครับ เมล็ดพันธุ์พวกนี้เป็นแค่ของเหลือใช้จากตลาด... แต่ถ้าท่านอยากได้นัก ผมเกรงว่าท่านคงต้องลองพิสูจน์ฝีปากกับสามีของผมดูก่อน" ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังระอุ สายตาของจางอี้ที่หันกลับมามองหลินจื่อไม่ได้เต็มไปด้วยความสงสัยอีกต่อไป แต่กลับมีความหวาดระแวงระคนเป็นห่วงฉายชัดในแววตา เมื่อนิ้วมือของเขาบังเอิญไปแตะโดนเศษกระดาษห่อพัสดุแปลกปลอมที่หลุดร่วงออกมาจากก้นตะกร้าของภรรยา ซึ่งประทับตราสัญลักษณ์ของ "สถาบันวิจัยเกษตรหลวงยุค 2024" ที่ไม่มีทางมีอยู่จริงในยุคสมัยนี้! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้