พันธนาการแห่งโชคชะตา

ความตายไม่เคยส่งเสียงเตือน มันมักคืบคลานเข้ามาในยามที่ผู้คนหลงใหลในภาพลวงตาแห่งความสงบสุข กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับไอหนาวเหน็บในโรงเตี๊ยมร้างกลางหุบเขาอสูรทมิฬ ซากศพของมือสังหารจากพรรคเงาโลหิตนับสิบนอนกระจัดกระจายอย่างไร้ระเบียบ ร่างกายของพวกมันแห้งเหือดราวกับถูกสูบสิ้นโลหิตด้วยเคล็ดวิชาอันชั่วร้าย บนคานไม้เบื้องบน หลี่มู่เหวินนั่งไขว่ห้างพิงเสาอย่างไร้กังวล ในมือขวาถือจอกสุราที่รินค้างไว้ ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ข้างกายส่งเสียงกังวานเบาๆ ราวกับกำลังกระหายเลือดสดๆ ของศัตรูที่ยังซ่อนตัวอยู่ในความมืด เบื้องล่างร่างของเขาคือสตรีผู้หนึ่งซึ่งงดงามราวภาพวาด เซียนหานเยว่ เจ้าสำนักเหมันต์นิรันดร์ นางยืนสง่านิ่งท่ามกลางละอองเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาจากความว่างเปล่า ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ไม่แปดเปื้อนฝุ่นผงแม้แต่น้อย ทว่าไอปราณเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างของนางกลับทำให้บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมลดฮวบจนน้ำค้างแข็งเกาะตามผนัง "พวกมันเป็นเพียงแค่เหยื่อล่อ" น้ำเสียงของเซียนหานเยว่ราบเรียบ เย็นชา และสูงส่งดุจเทพเซียนบนเก้าอี้หยก แต่นัยน์ตาคู่คมกริบของนางกลับเหลือบมองบุรุษที่นั่งอยู่เบื้องบนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเอ่ย "เป้าหมายที่แท้จริงของนิกายโลหิตทมิฬคือการหลอมรวมคัมภีร์หมื่นวิญญาณ หากปล่อยให้พวกมันรวบรวมพลังหยาดโลหิตจากแปดสำนักใหญ่ได้สำเร็จ รากฐานของโลกเซียนร้อยปีนี้คงต้องพินาศย่อยยับ" หลี่มู่เหวินยกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ รสชาติฝาดเฝื่อนเผ็ดร้อนไหลผ่านลำคอ ก่อนที่เขาจะวางจอกลงบนโต๊ะไม้ผุพัง เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนก้องในความเงียบ "โลกเซียนจะพินาศหรือฟ้าดินจะล่มสลาย เกี่ยวอันใดกับข้า?" หลี่มู่เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าก้องกังวานด้วยอำนาจแห่งวิถีกระบี่ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายสูงโปร่งแผ่ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจางๆ "วิถีกระบี่ของข้ามีไว้เพื่อตัด10,000อุปสรรคเบื้องหน้า มิใช่เพื่อผดุงคุณธรรมค้ำจุนใต้หล้า" เซียนหานเยว่แค่น 1 เสียงเบาๆ ในลำคอ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิสมยิ้มเยาะหยันแต่น่ามองอย่างยิ่ง นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างของเขา กลิ่นอายความเย็นเยือกและกลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวโชยเข้าปะทะนาสิก "ปากแข็งยิ่งนัก... หากท่านไม่สน...ใจใต้หล้า เหตุใดเมื่อคืนวานจึงลงมือสังหารผู้อาวุโสแปดแห่งนิกายโลหิตทมิฬที่กำลังจะลอบสังหารข้าเล่า? หรือว่ากระบี่ของท่านเพียงแค่เกิดคันไม้คันมือขึ้นมา" หลี่มู่เหวินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้างดงามไร้ที่ติที่อยู่ห่างเพียงคืบ แววตาเย็นชาของนางในยามนี้มีความอ่อนล้าซ่อนอยู่ลึกๆ สตรีผู้นี้แบกรับชะตากรรมของสำนักเหมันต์นิรันดร์และสมดุลโลกเซียนไว้บนบ่าบอบบางมาเนิ่นนานเพียงลำพัง มีสักกี่คนที่รู้ว่าภายใต้ความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งนั้น หัวใจของนางแหลกสลายมาแล้วกี่ครั้ง "ข้าเพียงแต่รำคาญเสียงแมลงวันที่บินน่าหนวกหูรอบตัวเจ้าต่างหาก" หลี่มู่เหวินกล่าวแก้เก้อ พลางเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างที่ผุพัง มองออกไปเบื้องนอกที่เมฆหมอกสีเลือดกำลังปกคลุมยอดเขา เซียนหานเยว่ทอดถอนหายใจยาวนาน นางไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับบุรุษผู้มีความอีโก้สูงส่งผู้นี้อีก นางรู้ดีว่าภายใต้ความเย่อหยิ่งทระนงนั้น หลี่มู่เหวินเป็นบุรุษที่คำพูดและการกระทำสวนทางกันเสมอ นิสัยปากไม่ตรงกับใจเช่นนี้ ช่างน่าชังและน่าค้นหาในคราเดียวกัน "ตกลง... เช่นนั้นพวกเรามาทำข้อตกลงกัน" เซียนหานเยว่ประสานมือไว้เบื้องหน้า ดวงตาคู่หงส์จ้องมองตรงมาที่เขา "ร่วมทางกับข้า มุ่งหน้าสู่หุบเขาหมื่นอสูร ที่นั่นคือสถานที่จัดพิธีหลอมคัมภีร์หมื่นวิญญาณ หากพวกเราสามารถหยุดยั้งมันได้ ข้าจะยอมมอบ 'หญ้าวิญญาณเพลิงสุริยะ' ที่ท่านตามหามาตลอดแรมปีให้แก่ท่าน" หลี่มู่เหวินหันขวับกลับมามองนางทันที ดวงตาเป็นประกายคมกลาบขึ้นวูบหนึ่ง หญ้าวิญญาณเพลิงสุริยะ เป็นสมุนไพรล้ำค่าระดับบรรพกาลที่จำเป็นต้องใช้ในการทะลวงขอบเขตพลังขั้นถัดไปของเขา สตรีผู้นี้ช่างล่วงรู้จุดอ่อนของเขาดียิ่งนัก "เจ้ากล้าต่อรองกับข้า?" หลี่มู่เหวินก้าวเข้าไปประชิดตัวนาง ร่างกายของเขาสูงใหญ่จนแทบจะกลืนร่างระหงของนางเข้าไปในเงา ไออุ่นจากร่างกายของบุรุษปะทะเข้ากับไอเย็นจากกายเซียนจนเกิดเป็นละอองหมอกจางๆ ระหว่างคนทั้งสอง เซียนหานเยว่ไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย นางเงยหน้าสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "นี่ไม่ใช่การต่อรอง... แต่นี่คือพันธนาการแห่งโชคชะตาที่ท่านไม่มีทางหลุดพ้น ตั้งแต่ก้าวแรกที่ท่านชักกระบี่ปกป้องข้า เส้นทางของเราก็ถูกผูกเข้าด้วยกันแล้ว... หลี่มู่เหวิน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอกของคนทั้งสอง แม้ภายนอกจะดูเยือกเย็นและห่างเหิน ทว่ากระแสความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนแรงและอันตรายกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางยุทธภพที่เต็มไปด้วยการหักหลังและกลลวง มีเพียงคนทั้งสองเท่านั้นที่รู้ว่า การตัดสินใจก้าวเดินร่วมทางกันในครั้งนี้ อาจนำพาพวกเขาไปสู่ความตาย หรืออาจนำไปสู่จุดเริ่มต้นของวัฏสงสารที่ไม่อาจหวนกลับ "ดี..." หลี่มู่เหวินยิ้มเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะนงตนและอันตราย "ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าเป็นผู้ลากเจ้าออกจากหุบเขานรกนั้นนัก ข้าก็จะสนองให้... แต่อย่าได้คิดเป็นภาระให้กระบี่ของข้าต้องแปดเปื้อนเลือดยิบย่อยเล่า เซียนหานเยว่" "เรื่องนั้นท่านไม่ต้องเป็นห่วง..." นางตอบรับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนจะหันหลังสะบัดชายเสื้อขาวก้าวเดินนำออกไปจากโรงเตี๊ยม "เพราะผู้ที่จะตายในวันนี้... มิใช่พวกเรา" ทันใดนั้น ท้องนภาเบื้องนอกที่เคยเงียบสงบพลั่นแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต เมฆหมอกม้วนตัวกลายรูปเป็นอักขระโบราณนับหมื่นตัวที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับลงมาจากฟากฟ้าจนพื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนมาจากห้วงมิติที่ฉีกขาดออกเบื้องหน้า ร่างเงาดำทมิฬนับร้อยสายปรากฏขึ้นล้อมรอบโรงเตี๊ยมแห่งนั้นไว้ทุกทิศทุกทาง ทุกร่างแผ่ไอพลังระดับกำเนิดจิตวิญญาณขั้นสมบูรณ์! และที่ใจกลางวงล้อมนั้น บุรุษผู้สวมหน้ากากทองคำขาว ร่างกายสูงใหญ่กำยำถือทวนยาวสีดำสนิทที่ปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีคราม ก้าวออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่บาดแก้วหู "ฮ่าๆๆๆ! เจ้าสำนักเหมันต์... และไอ้สวะกระบี่ไร้ลักษณ์ พวกเจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของนิกายโลหิตทมิฬไปได้เช่นนั้นหรือ? วันนี้คัมภีร์หมื่นวิญญาณจักต้องสมบูรณ์ด้วยเลือดของพวกเจ้าทั้งสอง!" หลี่มู่เหวินหรี่ตาลงเล็กน้อย มือขวาค่อยๆ เลื่อนไปกุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ที่ข้างเอว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ขณะที่เซียนหานเยว่รวบรวมไอปราณเหมันต์นิรันดร์ไว้ที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนถึงขีดสุด ราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนขาดสะบั้น ในวินาทีที่ทวนสีครามพุ่งแหวกอากาศเข้ามาหาพวกเขานั้นเอง ประตูโรงเตี๊ยมด้านหลังก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามา... บุคคลที่ทำให้สีหน้าของเซียนหานเยว่เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ มังกรครามท่องภพ