กระบี่ไร้ลักษณ์ปะทะปราณเหมันต์

ความตายไม่เคยส่งเสียงเตือนล่วงหน้า มันมักมาพร้อมกับประกายแสงวาบของคมกระบี่และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศ “เพล้ง!” เศษหินผาและเกล็ดน้ำแข็งกระจัดกระจายดั่งหิมะต้องลม แรงกดดันมหาศาลจากลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณแผ่พุ่งจนผืนป่ารอบด้านสั่นสะเทือน หลี่มู่เหวินยืนหยัดนิ่งสงบดั่งขุนเขา ร่างกายของเขากำยำสมส่วนภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิท แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจับจ้องร่างระหงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า นางคือเซียนหานเยว่ เจ้าสำนักเหมันต์นิรันดร์ ผู้ใช้กระบี่น้ำแข็งร้อยปีที่เลื่องลือ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์ ทว่าใบหน้าอันงดงามล่มเมืองนั้นกลับเยียบเย็นราวน้ำแข็งพันปี นางกำลังใช้วิชากระบี่เหมันต์พิฆาตกดดันเขาจนถอยร่น ทว่าดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นกลับไหววูบเล็กน้อยยามสบเข้ากับดวงตาที่ดื้อรั้นและทะนงตนของบุรุษหนุ่มผู้นี้ “หลี่มู่เหวิน เจ้าสำרักกระบี่เดียวดาย... รนหาที่ตายนัก เหตุใดจึงกล้าอาจหาญบุกรุกเขตแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเหมันต์นิรันดร์ของข้า?” น้ำเสียงของนางเยือกเย็นบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ราวกับลมหนาวเหน็บที่พัดผ่านยอดเขาหิมะ ทว่าไร้ซึ่งจิตสังหารที่แท้จริง เป็นเพียงการทดสอบและกดดันให้เขายอมจำนน หลี่มู่เหวินไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย มุมปากของเขาหยักยิ้มเย้ยหยันเล็กน้อย มือหนากุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่นขึ้น ความรู้สึกบางอย่างไหลเวียนผ่านปลายนิ้ว สัจธรรมแห่งวิชากระบี่บอกเขาว่า การต่อสู้ครั้งนี้มิใช่เรื่องของการแพ้ชนะ แต่มันคือการปะทะกันระหว่างจิตวิญญาณสองดวงที่ต่างโดดเดี่ยวบนเส้นทางเซียน “เขตแดนศักดิ์สิทธิ์อันใดกัน? ข้าเพียงติดตามร่องรอยของมารโลหิตเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ผู้บริสุทธิ์ หากท่านเจ้าสำนักหานจะขวางทางข้าเพื่อปกป้องคนชั่ว เช่นนั้นต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับเซียนทั่วหล้า หลี่มู่เหวินผู้นี้ก็ไม่เคยหวั่นเกรง!” คำพูดอันทรงพลังและเปี่ยมด้วยคุณธรรมน้ำมิตรทำให้แววตาของเซียนหานเยว่ฉายแววประหลาดใจ นางอยู่ในโลกเซียนมานับร้อยปี พบเจอแต่ผู้คนหน้าไหว้หลังหลอกและผู้แสวงหาอำนาจ แต่นับเป็นครั้งแรกที่มีบุรุษผู้หนึ่งกล้าสบตาและกล่าววาจาอาจหาญเช่นนี้ต่อหน้านาง บุรุษผู้มีวิถีกระบี่เด็ดเดี่ยวและไร้ความหวาดกลัวต่อฟ้าดิน “สามหรดนัก! เจ้าคิดว่าวิชากระบี่สามัญของเจ้าจะต้านทานกระบี่เหมันต์สวรรค์ของข้าได้หรือ?” เซียนหานเยว่สะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่น้ำแข็งในมือเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า อุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงอย่างฉับพลัน หยาดน้ำค้างบนใบไม้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นราวกับหอคอยคริستัล ร่างบางพุ่งทะยานเข้ามาหานวดดั่งภูตผี ความเร็วของนางรวดเร็วจนแทบมองไม่เห็นเงา หลี่มู่เหวินสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในตันเถียน พลังปราณหลอมรวมสวรรค์หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เขารับรู้ได้ถึงความอันตราย แต่วิญญาณนักสู้ในตัวกลับเร่าร้อนขึ้น ท่ามกลางวิกฤตอันตาย ชายหนุ่มมิได้ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว กลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้าด้วยท่าทางองอาจ “กระบี่ไร้ลักษณ์... ไร้ร่องรอย ไร้ขอบเขต!” เขาส่งเสียงคำรามก้องฟ้า ร่างกายเคลื่อนไหวสอดประสานกับวิถีแห่งธรรมชาติ กระบี่ในฝักถูกชักออกครึ่งนิ้ว ประกายกระบี่สีครามเข้มระเบิดออกเป็นวงกว้าง ปะทะเข้ากับคลื่นความเย็นยะเยือกของเซียนหานเยว่โดยตรง “ตูーム!” แรงปะทะของลมปราณทั้งสองสายสร้างคลื่นกระแทกมหาศาล ต้นไม้ใหญ่รอบบริเวณหักโคộnลงเป็นวงกว้าง พื้นดินแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นผงและละอองน้ำแข็งฟุ้งกระจายปกคลุมไปทั่วทิศทาง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนทั้งคู่ เซียนหานเยว่ชะงักงัน นางถอยหลังไปสามก้าวเพื่อตั้งหลัก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ปราณกระบี่ของหลี่มู่เหวินเมื่อครู่มิเพียงแต่ทรงพลังจนสามารถทำลายกระบวนท่าของนางได้ แต่มันยังมีพลังงานลึกลับบางอย่างที่แทรกซึมผ่านเกราะปราณเหมันต์เข้าสู่จุดชีพจรของนาง ทำให้หัวใจที่ด้านชาและเย็นเยียบของนางสั่นสะท้อนอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังถึงจุดสูงสุด และทั้งสองกำลังจะประชันกระบวนท่าตัดสินแพ้ชนะ จู่ๆ ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้นที่เบื้องหลังของเซียนหานเยว่ เงาดำสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง พุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของนางโดยที่นางยังไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนก้องป่าลึก “ฮ่าๆๆ! เจ้าสำนักหาน มัวแต่เล่นสนุกกับเด็กน้อยผู้นี้ ระวังชีวิตของเจ้าจะหาไม่!” หลี่มู่เหวินตาเป็นประกายวาวโรจน์ สัญชาตญาณนักรบเตือนภัยพุ่งพล่าน ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนี้ เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เขาทิ้งกระบวนท่าทั้งหมด พุ่งทะยานร่างเข้าประชิดตัวเซียนหานเยว่ด้วยความเร็วสูงสุด พร้อมกับยกกระบี่ขึ้นรับการโจมตีลอบกัดนั้นแทนร่างระหงของนางทันที! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ มังกรครามท่องภพ