คำสารภาพที่ไม่มีเสียง

เสียงเหล็กดัดบานใหญ่ที่ชั้นล่างบิดงอจนส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง ตามด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านโครงสร้างคอนกรีตขึ้นมาถึงพื้นห้องใต้หลังคา คือหลักฐานชั้นดีว่าเราเหลือเวลาอีกไม่มากนัก "ล็อกประตูครับวิน!" เรนตวาดลั่น มือข้างหนึ่งกระชากสไลด์ปืนพกคู่ใจออกมาก่อนจะตบแมกกาซีนเข้าไปด้วยความรวดเร็วที่ผ่านการฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน ดวงตาคมกริบของนายตำรวจพิเศษกวาดมองไปรอบห้องเพื่อหาจุดยุทธศาสตร์ที่ดีที่สุดในการตั้งรับ ในขณะที่วินยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมที่กระพริบเตือนสีแดงฉาน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังเหยียบย่ำบันไดวนขึ้นมาทีละขั้น มันไม่ใช่เสียงของตำรวจนอกราชการหรือแก๊งมาเฟียกระจอก แต่เป็นจังหวะการเคลื่อน พลที่ถูกฝึกมาเพื่อการฆ่าโดยเฉพาะ "พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้สามนาที... ระบบเตือนภัยไบโอเมตริกซ์ที่ผมวางไว้ชั้นล่างถูกเจาะด้วยอัลกอริทึมระดับทหาร" วินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความเยือกเย็นได้อย่างน่าประหลาด แม้เหงาเม็ดหนึ่งจะไหลซึมลงตามกรอบหน้าคมคาย "ดูท่าทางคนที่เราตามหา จะเป็นคนเดียวกับคนที่ส่งพวกนี้มาต้อนรับเรานะครับ เรนเดล" "หุบปากแล้วมาหลบหลังชั้นหนังสือ!" เรนพุ่งตัวเข้าไปกระชากข้อมือของแฮกเกอร์หนุ่มให้พ้นจากรัศมีของประตู แรงกระชากนั้นกึ่งบังคับกึ่งปกป้อง วินเซนต์ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้อีกฝ่ายดึงเข้าไปแนบชิดกับแผ่นหลังกว้างที่ไอร้อนจากร่างกายแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าออกมา ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เอื้อม เคมีอันตรายระหว่างพวกเขากลับยิ่งปะทุขึ้นอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายเฉพาะตัวของเรน—กลิ่นฝนจางๆ ผสมกับควันปืนและกลิ่นบุหรี่มวนโปรด—ตีวนอยู่ในความรับรู้ของวินจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ปัง! กระสุนนัดแรกเจาะทะลุบานประตูไม้เนื้อแข็งเข้ามา ฝุ่นผงและเศษไม้กระจายฟุ้งไปทั่วอากาศ เรนไม่รอช้า ยิงสวนผ่านรูกระสุนออกไปสามนัดติด เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นจากหน้าห้อง ตามด้วยร่างของชายชุดดำคนแรกที่ล้มฟาดลงกับพื้น "วิน! ยูเอสบีไดรฟ์ข้อมูลหลักที่คุณดึงออกมาเมื่อกี้... อยู่กับคุณใช่ไหม?" เรนกระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนวินขนลุกซู่ ปากจัดๆ ของแฮกเกอร์หนุ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า "อยู่ครับ... แต่มันถูกเข้ารหัสสามชั้น ถ้าผมตายตอนนี้ ข้อมูลทั้งหมดจะถูกส่งไปประจานบนเซิร์ฟเวอร์ทั่วโลกโดยอัตโนมัติ" "ใครบอกว่าผมจะปล่อยให้คุณตาย?" เรนหันมาสบตา ประกายในดวงตาคู่นั้นไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความดุดันและ... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายในสถานการณ์แบบนี้ "ผมบอกแล้วไงว่าผมจะปกป้องคุณ... ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" ประโยคเรียบง่ายแต่น้ำเสียงหนักแน่นนั้นทำเอาวินถึงกับพูดไม่ออก ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกฝังไว้ใต้ซากปรักหักพังของความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งเริ่มสั่นไหว รอยร้าวในกระจกเงาแห่งอดีตที่เขาพยายามหลบ มาตลอด กำลังถูกสายตาคู่นี้ค่อยๆ หลอมรวมเข้าหากัน "คุณนี่มัน... บ้าชะมัด" วินแค่นหัวเราะเบาๆ ทั้งที่สถานการณ์คับขัน "ทำไมต้องทำเพื่อผมขนาดนี้ด้วยครับ เรน? เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานเองนะ" "เพราะคุณทำให้ผมจำได้ว่า... ความรู้สึกของการอยากปกป้องใครสักคนด้วยชีวิตมันเป็นยังไง" เรนตอบกลับทันควัน ไร้ซึ่งความลังเล "หลังจากที่ผมสูญเสียคู่หูเก่าไปเมื่อสามปีก่อน ผมปิดตายตัวเองจากทุกอย่าง จนกระทั่งคุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม... วิน" นี่คือครั้งแรกที่เรนยอมเปิดปากพูดถึงปมในใจเรื่องการสูญเสียที่คอยหลอกหลอนเขามาตลอดสามปี แผลเป็นที่ไม่มีวันจางหายถูกเปิดออกต่อหน้าแฮกเกอร์หนุ่มอย่างไม่มีกั๊ก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เสียงปืนนอกห้องเงียบลงชั่วขณะ ราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน วินมองลึกเข้าไปในดวงตาของนายตำรวจหนุ่ม เขาเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น—เงาของคนที่เคยโดดเดี่ยวและไม่เคยเชื่อใจใคร แต่ตอนนี้กลับอยากจะฝากชีวิตไว้ที่มือคู่นี้ "เรน..." วินเอ่ยชื่อนั้นแผ่วเบา ความพยศและท่าทีปากจัดเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้าง "ผม... ผมขอโทษเรื่องในอดีตของคุณด้วยนะ" "ไม่ใช่ความผิดของคุณ" เรนเลื่อนมือข้างที่ว่างขึ้นมาสัมผัสแก้มของวินอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านผิวเนียนอย่างทะนุถนอม ราวกับลืมไปเสียสนิทว่าพวกเขากำลังหลบกระสุนจากกลุ่มมือสังหาร "แต่ถ้าคุณไม่อยากให้เรื่องราวมันซ้ำรอย... เชื่อใจผม วิน ส่งมือมาให้ผม" วินมองมือใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้า หัวใจของแฮกเกอร์หนุ่มเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงปืน เขาสูดหายใจเข้าลึก and ก่อนจะวางมือลงในอุ้งมืออุ่นนั้นอย่างเต็มใจ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวสัมผัสทำให้ความกลัวทั้งหมดมลายหายไป ทว่า ในวินาทีที่นิ้วประสานกันแน่น เสียงหัวเราะเยือกเย็นก็ดังขึ้นจากทางหน้าประตูที่พังเสียหาย "ซึ้งกันพอหรือยังครับ... คุณสารวัตรเรนเดล?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความคุ้นเคยอย่างประหลาดทำให้เรนชักปืนกลับพร้อมหันขวับไปมอง วินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งก้าวผ่านกลุ่มศพที่นอนเกลื่อนกลาดเข้ามาในห้อง แสงไฟสลัวสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ—รอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่ขมับลงมาถึงกราม และดวงตาข้างหนึ่งที่ไร้แววชีวิต เรนสะبัดหน้ามองคนตรงหน้าด้วยความตกใจขีดสุด ร่างกายชาวาบไปทั้งตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต "เป็น... เป็นไปไม่ได้" เรนพึมพำเสียงสั่น ชื่อที่ไม่ได้ยินมาสามปีหลุดออกจากริมฝีปากที่ซีดเผือด "นาย... นายตายไปแล้วนี่ ดีน!" วินหันขวับมองเรนสลับกับชายแปลกหน้าคนนั้น ก่อนที่สมองจะประมวลผลทันทีเมื่อเห็นโครงหน้าและรอยแผลเป็นที่คุ้นเคยจากไฟล์ลับในระบบ—คู่หูเก่าของเรนที่ควรจะเสียชีวิตในเหตุการณ์ระเบิดเมื่อสามปีก่อน และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ดีนก็ยกปืนขึ้นเล็งตรงมาที่กลางอกของวิน พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก "ยินดีต้อนรับสู่ความจริง... น้องชาย" ดีนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ของขวัญที่ฉันส่งมาเซอร์ไพรส์นาย... ถูกใจไหมล่ะ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความลับนี้ด้วยกันนะครับ