ในเขาวงกตสีเทา

เสียงเตือนโทนแหลมสูงระดับเดซิเบลอันตรายกรีดแทะโสตประสาททันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องควบคุมใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องวับวามอาบไล่โครงหน้าคมคายของเรนเดลที่กำลังขมวดมุ่นจนแทบจะเป็นปม "ยินดีต้อนรับสู่ความจริง... น้องชาย" เสียงของดีนที่เพิ่งตัดสายไปจากลำโพงอัจฉริยะยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับระบบล็อกนิรภัยชั้นที่เจ็ดที่เริ่มทำงาน เสียงกลไกเหล็กหนาหนักกระแทกล็อกปิดตายทีละชั้นดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับกรงขังมรณะที่กำลังบีบแคบเข้ามาทุกที "เวรเอ๊ย..." วินสบถลอดไรฟัน นิ้วเรียวยาวพรมลงบนหน้าจอโฮโลแกรมพกพาอย่างรวดเร็วจนเกิดภาพติดตา แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอมีเพียงโค้ดสีแดงฉานกระพริบเตือน *System Error: Access Denied* ซ้ำไปซ้ำมา "พี่ชายดีเด่นของผมนี่ใจกว้างเป็นแม่น้ำจริงๆ ส่งตั๋วเที่ยวเดียวลงนรกมาให้ถึงที่" เรนเดลไม่เอ่ยคำตัดพจน์ ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าไปประชิดด้านหลังของคนปากเก่งอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายสะอาดเจือจางท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดทำให้วินชะงักไปนิด มือหนาเอื้อมผ่านไหล่บางมากดทับลงบนแผงควบคุมหลักของห้อง พร้อมกับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "เลิกบ่นแล้วเปิดช่องระบายอากาศทางทิศตะวันตก ระบบเซนเซอร์ความร้อนกำลังตรวจจับเรา" "รู้ดีจริงนะสารวัตร... ถ้าผมรอดไปได้ จะยอมให้คุณสอบสวนสักสามวันสามคืนเลยเอ้า" วินแค่นหัวเราะกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก แม้ริมฝีปากจะยังคงหยอกเย้า แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายตามขมับกลับฟ้องชัดเจนว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ระเบียบวิธีของดีนขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี ระบบรักษาความอัจฉริยะรุ่นล่าสุดนี้ไม่ได้มีไว้แค่ขัง แต่มีไว้เพื่อ 'กำจัด' ผู้บุกรุกโดยอิงจากอัลกอริทึมการคาดเดาการเคลื่อนไหว ผนังห้องที่เป็นกระจกเงาทึบเริ่มขยับเลื่อนเข้าหากันด้วยความเร็วสูง แรงกดอากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแก้วหูอื้ออึง "ถอยไป" เรนเดลออกคำสั่งสั้นๆ เมื่อเห็นว่าระบบป้องกันกำลังเปลี่ยนรูปแบบเป็นกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่น뢰บไปตามพื้นห้อง "ไม่ถอย! งานนี้ผมเป็นคนคุมเกม คุณต่างหากที่ต้องฟังผม" วินดื้อดึง ดวงตากลมโตเป็นประกายดุดัน ทว่าในวินาทีที่กระจกเงาเบื้องหน้าสะท้อนเงาของทั้งคู่ที่กำลังถูกบีบอัดเข้าหากัน รอยร้าวบางเฉียบก็ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวกระจก ราวกับกระจกบานนั้นกำลังสะท้อนรอยร้าวในความทรงจำที่วินพยายามหลบ ภาพแฟลชแบ็กวูบวาบเข้ามาในหัว วินเซนต์ในวัยเด็กที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เสียงกระซิบพร่าเลือน และรอยยิ้มของใครบางคนที่หน้าตาคล้ายคลึงกับดีน... ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นที่ขมับจนต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะ "วิน!" เรนเดลคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงเพื่อหลบกระแสไฟฟ้าที่พุ่งผ่านพื้นผิวเฉียดปลายรองเท้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงกระชากนั้นทำให้ร่างทั้งสองล้มลงไปกองกับพื้นในอ้อมแขนของเจ้าหน้าที่หนุ่ม ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัว ดวงตาคมกริบของเรนเดลมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสับสนระคนเจ็บปวด ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยอันร้อนรุ่มที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความสุขุม "ตั้งสติหน่อย วิน... นายยังมีหนี้ปากคำที่ต้องเคลียร์กับฉันอีกเยอะ" เรนเดลกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มนุ่มในระยะประชิดทำเอาหัวใจของแฮกเกอร์สายดาร์กกระตุกวูบอย่างไม่รักดี "คุณนี่มัน... จังหวะนรกจริงๆ" วินพึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้สถานการณ์รอบตัวจะวิกฤตถึงชีวิต แต่เคมีอันตรายที่แผ่ซ่านระหว่างคนทั้งคู่กลับร้อนแรงยิ่งกว่าอุณหภูมิในห้องที่พุ่งสูงขึ้น เรนเดลไม่รอช้า มือใหญ่อีกข้างคว้าแท่งเหล็กฉุกเฉินจากผนังที่ระบบเพิ่งเปิดออกจากการแฮกช่วงชิงเสี้ยววินาทีของวิน ซัดเข้าใส่กระจกเงาบานยักษ์ที่กั้นระหว่างพวกเขากับทางหนีไฟจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษกระจกสะท้อนแสงไฟสีแดงระยิบระยับราวกับดวงดาวในความมืด ทว่า... ทันทีที่ช่องทางหลบหนีปรากฏตรงหน้า เงาร่างหนึ่งในชุดสูทสีเข้มก็ก้าวออกมาจากความมืดของทางเดินฝั่งตรงข้าม ปืนเก็บเสียงกระบอกยาวเล็งตรงมาที่ศีรษะของเรนเดลอย่างแม่นยำ "เล่นสนุกกันพอหรือยังครับ... สารวัตรเรนเดล" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของชายแปลกหน้าที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเขาวงกตนี้ด้วยกันนะครับ