ปืนจ่อท้ายทอย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องใต้ดินอับชื้น ปลายกระบอกปืนสีดำด้านไม่ได้จ่ออยู่ที่เป้าหมายไหนไกล แต่มันกำลังแนบสนิทอยู่กับท้ายทอยของผมเอง "อย่าขยับครับ คุณวิน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนน่าหงุดหงิดดังขึ้นจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนของผมตื่นตัวถึงขีดสุด ผมเกร็งกล้ามเนื้อคอโดยอัตโนมัติ สมองประมวลผลความน่าจะเป็นในการพลิกสถานการณ์ภายในเสี้ยววินาที แต่ติดตรงที่ไอ้สารเลวที่เอาปืนมาจี้หัวผมดันเป็น ‘เรนเดล’ เจ้าหน้าที่สืบสวนคดีพิเศษผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราภูเขาน้ำแข็ง และเป็นคนที่ผมควรจะอยู่ให้ห่างมากที่สุดในสามโลก "นี่คือวิธีทักทายคนร่วมงานของพวกคุณเหรอครับ ผู้กองเรน" ผมแค่นجหัวเราะในลำคอ พยายามซ่อนความสั่นไหวของปลายนิ้วที่เพิ่งเคาะแป้นคีย์บอร์ดรัวเร็วกระชากข้อมูลเมื่อครู่ "ผมจำได้ว่าเราไม่ได้นัดเดตกันในบรรยากาศดินปืนแบบนี้นะครับ" "คุณล้ำเส้นเกินไปแล้ว วิน" เรนกดน้ำหนักที่ปลายกระบอกปืนเพิ่มขึ้นอีกนิดจนผมรู้สึกถึงความเย็นเฉียบของโลหะ "แฟลชไดรฟ์ที่คุณพยายามดึงข้อมูลออกไปเมื่อกี้ มันไม่ได้มีแค่เรื่องบัญชีดำของแก๊งค้ามนุษย์ แต่มันมีชื่อของผม... และอดีตที่คุณพยายามจะลืม" ประโยคหลังกระแทกเข้ากลางใจผมอย่างจัง ภาพความทรงจำที่ขาดวิ่นเหมือนกระจกเงาถูกทุบแตกละเอียดแล่นแปล๊บเข้ามาในหัว *“มันถูกส่งมาจาก... อดีตของผมเอง”* ปมปริศนาที่ผมทิ้งไว้เมื่อคืนยังไม่ทันจางหาย วันนี้อดีตบ้าๆ นั่นก็ตามมาเอาชีวิตผมจริงๆ แล้วหรือ ทว่า ก่อนที่ผมจะได้สวนปากกลับไปด้วยประโยคเจ็บแสบ เสียงกระจกหน้าต่างด้านบนที่แตกกระจายดัง ‘เพล้ง!’ ก็ทำลายความเงียบทั้งหมดลง กระสุนเจาะทะลุกระจกเข้ามาฝังลงบนโต๊ะทำงานไม้สนจนเศษไม้กระเด็น บรรยากาศเปลี่ยนจากความตึงเครียดเชิงจิตวิทยาเป็นสนามรบขนาดย่อมในพริบตา "หมอบลง!" เรนสบถคำหนึ่งอย่างหัวเสีย ก่อนที่มือหนาจะคว้าคอเสื้อผมแล้วกระชากลงไปหลบหลังเคาน์เตอร์เหล็กหนาพร้อมกัน แรงปะทะทำให้ร่างของผมกระแทกเข้ากับอกแกร่งของเขาอย่างจัง กลิ่นโคโลญจน์ผสมกลิ่นอายฝนจางๆ จากตัวเขาลอยเข้าจมูกท่ามกลางกลิ่นดินปืนที่ฉุนกึก หัวใจผมกระหน่ำเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ไม่ใช่เพราะความกลัวลูกปืน แต่มันเป็นเพราะระยะห่างระหว่างเราตอนนี้มันใกล้เสียจนลมหายใจแทบจะหลอมรวมกัน "ปล่อยผมได้แล้วมั้งครับ หรือคุณติดใจสัมผัสผมซะแล้ว" ผมกัดฟันกระซิบกระซาบชิดริมหีบปากเขา แม้สถานการณ์จะคับขันแค่ไหน นิสัยปากเสียของผมก็ไม่เคยยอมพัก เรนมองค้อนผมด้วยสายตาดุๆ ที่เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับอันตราย เขาไม่ได้ถอยหนี แถมยังขยับตัวเข้ามาบล็อกผมไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมเพื่อบังกระสุนที่ยังคงสาดเข้ามาไม่ยั้งจากด้านนอก "ถ้าคุณยังปากดีแบบนี้ ผมอาจจะเปลี่ยนใจยิงคุณก่อนที่พวกข้างนอกจะเข้ามาเจาะกะโหลกเรานะ-วิน" เรนกระซิบตอบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มจนน่าขนลุก แต่มันแฝงไปด้วยความจริงจังที่ปฏิเสธไม่ได้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังวิ่งกรูเข้ามาใกล้ประตูห้องใต้ดิน พวกมันมาเร็วกว่าที่ผมคาดไว้ ระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกถูกเจาะอย่างสมบูรณ์แบบ และคนพวกนั้นไม่ได้มาเพื่อเจรจา เรนดึงปืนพกประจำกายออกมาจากซองใต้รบกวน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อหาทางหนีทีไล่ ในขณะที่ผมรีบกวาดสายตานองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงกระพริบเตือนสัญญาณสีแดงฉาน "ทางออกฉุกเฉินถูกล็อกด้วยรหัสผ่านบล็อกเชน" ผมรายงานเสียงเครียด นิ้วเรียวรีบแตะแป้นพิมพ์รัวเร็วแข่งกับเวลา "พวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่... มีคนเกลือหนอนในระบบของหน่วยงานคุณ เรน" เรนหันมามองผม แววตาคู่คมมีความลังเลอยู่ชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ผมคาดไม่ถึง มือหนาคว้าข้อมือผมแน่น ออกแรงดึงให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกันในจังหวะที่ประตูกำลังถูกระเบิดพังด้วยแรงอัดมหาศาล "ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องฝ่ามันออกไปด้วยกันครับ... คู่หูชั่วคราว" เรนยิงสวนออกไปสามนัดซ้อนใส่เงาดำที่พังประตูเข้ามา เสียงกรีดร้องและเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ก่อนที่ผมจะทันได้เถียงคำว่า ‘คู่หู’ ที่เขาเพิ่งสถาปนาให้ เรนก็คว้าเอวผมแล้วพาพุ่งทะยานออกทางหน้าต่างด้านหลังที่เพิ่งถูกกระสุนยิงทะลุปรุโปร่งออกไปสู่ความมืดเบื้องล่าง ลมราตรีตีปะทะใบหน้า ร่างของเราดิ่งลงสู่ความเวิ้งว้าง ท่ามกลางกระสุนนัดสุดท้ายที่เฉียดไหล่ผมไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร และก่อนที่สติของผมจะหลุดลอยไปกับแรงกระแทกพื้นด้านล่าง มือของเรนก็คว้าจับราวบันไดหนีไฟชั้นล่างไว้ได้ทัน พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังลอดไรฟันข้างหู "จับผมให้แน่นๆ วิน... อย่าปล่อยมือเด็ดขาด" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" เสมอมานะครับ